Archive for ‘Politiek’

1 mei 2017

De verkiezingen van 2017: manmanman…

(Column voor de nieuwsbrief van ProDemos)

Het was een opvallend plaatje: de voorzitter van de Tweede Kamer op de foto samen met de informateur. Wat er opvallend aan was? Twee vrouwen in charge! Het kan dus wél, vrouwen in een prominente positie. Valt het dan ook allemaal wel mee met de positie van vrouwen in de politiek? Helaas, er is nog lang geen sprake van een representatieve vertegenwoordiging. Laten we daar in 2017, het jaar waarin het (passief) vrouwenkiesrecht 100 jaar bestaat, eens serieus werk van maken.

Met of zonder stropdas
Krantenpagina’s en televisieschermen werden in verkiezingstijd gedomineerd door de mannen. Alleen Marianne Thieme mocht één keer meedebatteren met de lijsttrekkers. Bij het jeugdjournaaldebat hadden de kinderen de keuze tussen mannen met en mannen zonder stropdas. Een treurig gebrek aan rolmodellen: bij hoeveel meisjes zou een kiem gelegd zijn voor een politieke carrière?

Prominent op twee?
De debatten met de nummers twee van de lijsten bleken een vrouwelijke aangelegenheid. Best prominent toch, de tweede plek? Helaas blijkt dat bij het onderhandelen alleen Kathalijne Buitenweg, de nummer twee van Groen- Links, mee mag doen. Jeanine Hennis, Mona Keijzer en Stientje van Veldhoven, de nummers 2 van VVD, CDA en D66 zijn gepasseerd door een man. Zo prominent waren ze kennelijk ook weer niet.

Kansen in het kabinet
De Tweede Kamer telt minder vrouwen dan in de vorige periode. Campagnes om meer vrouwen gekozen te krijgen, hebben er in ieder geval aan bijgedragen dat drie vrouwen met voorkeur- stemmen gekozen zijn. Anders was de oogst nog magerder geweest. En nu

maar duimen voor een net aantal vrouwen in het kabinet. Minstens de helft, dat zou wel mooi zijn tijdens het eeuwfeest van het vrouwenkiesrecht. Ook is het afwachten wie de politiek leiders worden als er huidige fractie- voorzitters doorschuiven naar het kabinet. Tot nu toe zijn vrouwen op nummer twee steevast gepasseerd voor deze functie…

Waarom niet?
Laten we nu de basis leggen om bij de komende verkiezingen meer vrouwen op de lijsten te krijgen. Bij de gemeente- raadsverkiezingen van volgend jaar, voor de provincies, de Eerste Kamer, waterschappen en Europa in 2019. Het is aan politieke partijen om actiever vrouwelijk talent te scouten en op te leiden. En natuurlijk ook aan vrouwen zelf om te overwegen: politiek actief worden, waarom niet? Wat die mannen kunnen, kan ik ook!

Advertenties
14 juli 2014

Compromisloze onderhandelpolitiek

We waren het toch gewend, zou je zeggen. Het polderen zit in onze politieke en bestuurlijke genen. Maar dat gold eigenlijk tot nu toe alleen tussen het openbaar bestuur en de wereld daarbuiten. De coalities waren vrij overzichtelijk en konden met enig onderhandelen achter de schermen regeren. Maar het politieke landschap is veranderd. Niet alleen landelijk moeten per onderwerp meerderheden gesmeed worden met gelegenheidscoalities, ook lokaal zijn na de laatste gemeenteraadsverkiezingen vele brede, soms zelfs zeer brede coalities ontstaan.

Welke politieke vaardigheid is in deze situatie het hardst nodig? Debattrainingen blijken in de praktijk nog het best te verkopen. Vorige week mocht ik er ook weer een geven, aan een klas met politiek-bestuurlijk talent. Het was nuttig en nodig (en erg leuk :)), maar niet voldoende. Een debat zou bedoeld moeten zijn om partijen met verschillende meningen naar elkaar te laten luisteren om tot de beste oplossing voor een probleem te komen. Maar helaas vinden debatten plaats in het openbaar, en in het zicht van de publieke tribune, de pers en de achterban is het lastig om al te erg van mening te veranderen. In verkiezingstijd word je er zelfs genadeloos op afgerekend: u draait!

Er moeten dus achter de schermen, in de wandelgangen en de besloten achterkamertjes goede discussies gevoerd worden. Maar omdat de kans in de politiek niet heel groot is dat mensen ook achter de schermen erg van hun politieke standpunten zullen afstappen, komt het vooral aan op goed onderhandelen.

Ah, jakkes, onderhandelen. Er hangen negatieve connotaties aan die term. Misschien alleen al door de acherkamertjes. Maar laten we eerlijk zijn: het openbaar bestuur kan niet zonder. En de uitkomst van een onderhandeling hoeft echt geen compromis te zijn, een net-niet-oplossing waar niemand echt blij mee is. Een mooi voorbeeld van hoe het wel kan stond zaterdag in de NRC. Staatssecretaris Eric Wiebes vertelt over hoe hij ogenschijnlijk tegengestelde standpunten wist te verenigen toen hij als wethouder in Amsterdam de VVD en GroenLinks op een lijn moest zien te krijgen over het parkeerbeleid. Ga er maar aan staan…

Wat deed Wiebes? “Ik heb niet de handboeken van GroenLinks, PvdA en VVD gepakt en gekeken waar ze elkaar overlapten. Dat is haalbaarheidsopportunisme. En op dit dossier waren ze volstrekt onverenigbaar. […]. Ik ging op zoek naar de diepere waarheid achter de verschillende standpunten. GroenLinks wilde namelijk niet dat mensen hun auto’s wegdeden. Ze wilden gewoon meer openbare ruimte. De VVD wilde niet per se nieuwe parkeerplaatsen, als bewoners kun auto maar kwijt konden.” Hij kreeg voor elkaar dat parkeerplaatsen van bedrijven ook door bewoners gebruikt konden worden. En dat alle partijen met opgeheven hoofd terug konden naar hun achterban met een voor iedereen verdedigbare oplossing. Door juist niet te doen wat in de verkiezingsprogramma’s stond.

Hopelijk zijn er meer bestuurders en politici die durven te onderhandelen op basis van waarden en de belangen achter de standpunten te leren onderzoeken. En is Wiebes’ afkeer van haalbaarheidsopportunisme aanstekelijk daar op het Binnenhof.

27 juni 2014

There are issues that need to be addressed!

Het is makkelijk om kritiek te hebben op bestuurders die grote problemen moeten tackelen. Er zijn veel spelers, tegenstrijdige belangen, er is geld nodig, kortom: los het maar eens op. Maar nu heb ik toch wel een fantastisch voorbeeld gevonden voor een ‘generic-off’.

Gefascineerd heb ik geluisterd naar een interview met staatssecretaris Dijksma op radio 1. Onderwerp: het terugdringen van het gebruik van antibiotica, wereldwijd, om de volksgezondheid te beschermen. Er was een conferentie, er is uitgesproken dat er een probleem is dat op zeer korte termijn opgelost moet worden. Er is bereidheid maar het zal niet makkelijk zijn. Er moet geld komen en er moet samengewerkt worden. Er is een omslag nodig. Er moeten regels komen. Er is een stok achter de deur. Gelukkig zijn er belangrijke principiële afspraken gemaakt. En er komt een vervolgconferentie, waar hopelijk wel iets concreets gemeld kan worden. Maar we zijn er nog niet.

Soms lijkt politiek vrij eenvoudig. Met ‘zoek en vervang’ kun je dit interview voor zo’n beetje elk probleem gebruiken. Zou er een standaardscript klaarliggen in de studio’s?

Luister hier naar de stortvloed aan generics van Dijksma. De bron, met prachtige voorbeelden: de Daily Show. There are issues that need to be addressed!!

20 juni 2014

Flutargumenten voor Flutland

Het is verbazingwekkend hoe lang minister Plasterk heeft geprobeerd om met flutargumenten de superprovincie Flutland van de grond te krijgen. Het moest omdat het moest. Omdat het in het regeerakkoord stond. ‘Daarom’ dus. Nu zeiden wij vroeger al: “daarom is geen reden, als je van de trap af valt dan ben je snel beneden”. Oftwel: duh!

flutlandBestuurders van de genoemde (betrokken zou ik het niet willen noemen) provincies Utrecht, Noord-Holland en Flevoland zagen niets in het plan. Lijfsbehoud, zou je kunnen zeggen. Is beslist een optie. Nut en noodzaak van de bestuurslaag ‘provincie’ staan al langer ter discussie. Helaas heeft Plasterk verzuimd om hier iets substantieels tegenover te zetten, namelijk: goede argumenten. Waarom deze drie? Wat verandert er in de taken en bevoegdheden? Wat schieten de inwoners ermee op? En de maatschappelijke organisaties, de ondernemers? En de natuur?

Ik heb het altijd heel raar gevonden dat er bij herindelingen altijd vastgehouden wordt aan de bestaande gemeentelijke en provinciale grenzen en niet gekeken wordt naar logische eenheden. Zo bestaat de gemeente Stichtse Vecht uit twee door een snelweg en kanaal geschieden delen, die zich richten op verschillende steden voor werk, boodschappen en vertier. Maak daar maar eens een mooie eenheid van. En ik woon zo’n beetje op de grens van de provincies Utrecht en Noord-Holland, in het Utrechtse puntje van een Natura2000-gebied waar Gedeputeerde Staten van Noord-Holland het laatste woord over hebben. Dat levert zeer omslachtige besluitvormingsroutes op. Of dat de kwaliteit van de besluitvorming ten goede komt…

Tags:
26 maart 2014

Democratisch kippenhok

Wat gebeurt er als de meerderheid van een gemeenteraad uit vrouwen bestaat? In Boxtel is dat na de verkiezingen het geval: 12 van de 23 zetels. Een perfecte verdeling! Dan komen er bijzondere reacties. Op het eerste gezicht onschuldig, maar er schuilt een wereld aan belevingen achter. Van de site van Omroep Brabant: Toch wordt de raad geen kippenhok, zo denkt raadslid Tossy de Man van PvdA/Groen Links: “Het zijn buitengewoon capabele vrouwen, dus dat komt goed.” Hoezo, toch? De veronderstelling is kennelijk dat dat kippenhok standaard is als er meer mannen dan vrouwen zijn? Laat de cupcakes maar komen hoor.

De raad bestaat niet alleen uit vrouwen. Dat zou ik vanwege de representativiteit niet goed vinden, maar als tegenwicht tegen de raden die voornamelijk of helemaal uit mannen bestaan, is het juist weer goed voor het evenwicht. En dan nog? De Boxtelse mannen die door de wakkere omroep een voxpopje mochten doen, vonden het geen probleem. Want: “Vrouwen zijn tegenwoordig toch net zo goed als mannen” (eh, tegenwoordig??), “Ze hebben er tenminste genoeg tijd voor” (eh, tussen het ramenlappen en cupcakebakken door kennelijk???) en “Zolang de hoogste baas maar een man is, komt het wel goed, toch, hahaha” (… *stilvalt*). Raadsdames in Boxtel: sterkte.

En nog even terzijde: gefeliciteerd Lilian Janse, de eerste vrouw die voor de SGP in de gemeenteraad is gekomen. Sowieso de eerste SGP’er in de raad van Vlissingen. Goed gescoord dus. Ja, wij vrouwen gaan nog wel eens voor vol aangezien worden als het zo doorgaat…

 

21 maart 2014

Landgenoten

Ooit kreeg ik les in Maatschappijleer van ene meneer Hans Janmaat. Tenminste, dat stond op het lesrooster. Ik kan me niet herinneren er ooit een keer geweest te zijn. Waarschijnlijk moest er altijd wel een schoolkrant af, daarmee heb ik me onder menig les uit weten te draaien. Maar mogelijk was de docent zelf in kwestie ook niet aanwezig. Want er was toen een stevig cordon sanitaire. Nu was het ook bepaald geen charismatische man. Naast een bloemstuk op tv: “landgenoten”, of was dat toch Wim de Bie? Toch heb ik van zijn docentschap een belangrijke les geleerd, de basis voor mijn politieke bewustzijn was gelegd.

Alles wat Janmaat ooit zei is niets vergeleken bij wat later via Bolkestein, Fortuin en Verdonk nu uitmondt in wat er allemaal aan gif uit de mond komt van GW. En nu roepen er mensen weer om een cordon sanitaire. Too little, too late. Onder het mom van ‘niet duiken op rood vlees’ kon hij ongehinderd de salami-tactiek toepassen: steeds een plakje meer. Nu mekkert hij dat er een hetze tegen hem rondgaat. Ja duh… het aloude liedje. Hij mag zelf om zich heen schoppen maar zodra iemand daar iets van zegt dan wordt hij gedemoniseerd. Hopelijk ontploft de PVV nu van binnenuit. Maar ja, dan duikt er vast wel weer iemand op voor de volgende trede op deze ellende-trap.

mocroIk word wel blij van de acties van Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond die tegengas geven. Als in ‘Mocro be like born here ‘ en Ali B die zijn publiek tegengeluid laat geven. Goede actie, landgenoten!!

Maar wat kan ik als kaaskop doen? Ik voel me best machteloos. Dan maar een blog, als opvolger van mijn schoolkrant. Om niet naar de les van Janmaat te hoeven. Bij deze het hoofdartikel van vandaag, een gedicht waar ik stil van werd:

“Toen ze de communisten kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen”

Martin Niemöller, Duitsland
uit: De dag dat je brief kwam (1988). Vertaling Petra Catz.

24 december 2013

Kaarsje uit, kaarsje aan

Zoals je misschien merkt, beste lezer, heb ik al geruime tijd geen blog geschreven. Hoe zou dat komen? Was er niets waar ik me druk om maakte? Niets waar ik wat van vond? Neuh… er was zat aan de hand. Maar ik had mijn energie voor iets anders nodig. Het ontbrak mij namelijk tijdelijk aan werknemervaardigheden en ik zat ziek thuis.

Wat voor vaardigheden?
Werknemervaardigheden? Jazekers: “op tijd komen, je aan afspraken houden, gezag aanvaarden, samenwerken, omgang met collega’s ect.” Dixit de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Amsterdam. Om die vaardigheden op peil te houden, moeten Amsterdamse bijstandsgerechtigden aan de slag bij Werkbedrijf Herstelling, waar een ‘normale werksfeer nagebootst wordt’. Met werk dat niet logischerwijs door betaalde krachten gedaan zou worden, dus ook met nagebootste klussen. Nietjes verwijderen uit papieren dossiers voor het inscannen. Hoewel ze eigenlijk niet ingescand zouden hoeven worden. Schoenen poetsen en kleren wassen van andere bijstand’lijers’ die in het bos takken rapen die anders hadden mogen bijven liggen. En dat binnen het regime: niet te laat komen (anders:briefje halen) en verplicht gezamenlijk lunchen. Deze wijsheden las ik zojuist in de Volkskrant. Ik zie beelden voor me van mensen in gestreepte pakken met van die ballen aan hun enkels geketend… Een voorbode van het door dit kabinet aangekondigde regime?!

Kaarsje uit
Nu woon ik niet in Amsterdam en heb ik geen bijstandsuitkering. En de was doe ik thuis ook wel. Mijn tijdelijke gebrek aan werknemersvaardigheden kwam door een burn-out. Zoals iemand het plastisch maar raak uitdrukte: ik was door mijn hoeven gezakt. Het kaarsje ging letterlijk uit. Voor een belangrijk deel door mijn eigen werkhouding: ik stond nooit ‘uit’. Vond ik ook niet erg, ik werk tenslotte in een organisatie die voor 99% uit vrijwilligers bestaat en die doen hun werk voor de goede zaak ook niet per se in 32 kantooruren. En mijn werk is leuk, belangrijk, gespecialiseerd, had ik al belangrijk gezegd… Dus grenzen? Duh… werken in de avonden, weekenden en vakanties, geen probleem. Daar kwam bij dat de hoeveelheid werk niet bepaald minder werd maar het aantal mensen dat het werk moest uitvoeren na een drastische reorganisatie juist wel. Niet zo’n goede combi.

Sabeltandtijger?
Ik weet nu zo goed als alles over het stresshormoon Cortisol, dat doordraait als je niet herstelt van korte-termijnstress. Zoals het vaak uitgelegd wordt: komt uit de oertijd, help een sabeltandtijger, hormoon adrenaline aan, alle energie in de spieren voor het vluchten, rennuh!, adrenaline weer uit, cortisol komt de boel herstellen, klaar. Dat mechanisme werkt nog steeds zo, maar heeft zich niet aangepast aan deze wereld van 24/7 werken en bereikbaar zijn. Die tijger blijft in je nek hijgen. Dan gaat het hormoon Cortisol de boel verstieren en raakt je immuunsysteem van de leg. Weg weerstand, hallo fysieke kwalen. Een gevaarlijke situatie die steeds vaker voorkomt, lees het boek van Ruby Wax, Sane New World, en dit artikel van Paul Verhaeghen en huiver…

Herstel
Ik ben weer langzaam aan mijn werknemervaardigheden aan het werken. Re-integratie heet dat. Na veel geworstel met de Arbo-arts (de beste verzuimpreventie: daar wil je niet heen), die vond eigenlijk dat ik na een week of drie na mijn ziekmelding best wel weer aan de slag kon. En later, in oktober, toen mijn situatie nog niet veranderd was: “Tja, dan kunt u net zo goed weer aan het werk. U dwingt zich er maar toe. U bent hier nu toch ook?”. Volgens de psycholoog was de enige remedie om de hormoonspiegel weer in balans te krijgen: verplicht alleen dingen doen waar je van geniet. Maar ja, daar moet je ook energie voor hebben. Gelukkig is het inmiddels weer zo ver.

Eigen kracht?!
Dit was een leerzame periode. Over mezelf, over hoe dat werkt in het lichaam, maar ook hoe de maatschappij verandert. Onder het mom van het ‘aanspreken van de eigen kracht’ van mensen slaan de systemen door in een meedogenloos mechanisme. Laat ik reaguurders voor zijn: nee, ik ben geen knuffelaar die iedereen die zijn teen stoot, meteen een uitkering wil geven. En iedereen die geen zin heeft om te werken (betaald of niet betaald!) of daar zelf geen enkele moeite voor doet.

In de bijstand? Ziek? Het zal je maar gebeuren. Je wordt bejegend als aansteller en profiteur. Je gaat maar aan het werk. Zinvol of niet. Mogelijk of niet. Zoals Verhaeghen schrijft: “Met enige overdrijving kun je zeggen dat er straks nog twee soorten mensen zijn, degenen zonder werk en degenen met te veel werk.” En van beide word je ziek.

imagesIk wens iedereen in ieder geval een gezond nieuwjaar. Daar steek ik in deze donkere dagen een extra kaarsje voor aan.

22 augustus 2013

Vrouwen in de raad, zelfs bij SGP?!

‘Lokale politiek blijft vooral een mannenzaak’ kopt Trouw. Het aantal vrouwen in gemeenteraden is niet representatief voor de samenleving en de gemiddelde leeftijd stijgt. Ook bij GroenLinks… in juni kwamen 70 geïnteresseerde vrouwen naar een inspiratiedag over politiek actief worden. Inmiddels zijn de kandidatencommissies volop brieven aan het lezen en gesprekken aan het voeren. Hopelijk met een boel getalenteerde, betrokken vrouwen, want die zijn er volop.

Hoe staan de partijen erin? Een Amersfoortse SP’er denkt dat vrouwen de raad niet resultaatgericht genoeg vinden. Kan zijn. Maar dan komt er dat geniepige zinnetje: ‘En daar komt trouwens nog heel praktisch bij: kwaliteit gaat boven alles, daarna komt sekse.’ Zo denken alle partijen erover. Daar zijn we weer. Wie bepaalt wat er precies onder kwaliteit verstaan wordt? Welke kwaliteiten worden gewaardeerd, welke niet? Welke zijn er juist nodig om de vergadercultuur die vaak heerst, te doorbreken? Of de mannen die nu in de raden zitten, allemaal zo’n niveau hebben zeg.

Ik ben beslist niet voor lijsten waarop mensen alleen staan om hun sekse, leeftijd of afkomst. Dan zou je een soort angelsaksisch jurysysteem krijgen. Het is best handig als mensen gemotiveerd en kundig zijn. Maar ik ben ervan overtuigd dat er veel meer diversiteit mogelijk is als partijen vroeger beginnen met scouten en opleiden, niet pas als de verkiezingen in zicht zijn.

Een lichtpuntje als uitsmijter: hoera voor Lilian Janse, de kandidaat-lijsttrekker van de SGP in Vlissingen (zie deze reportage)! Toegeven, er moesten eerst zes mannen ‘nee’ zeggen tegen het lijsttrekkerschap, maar de eerste stap is er. Helaas heeft de SGP nu geen zetel in de raad. En ik vraag me af hoe veel SGP’ers er daadwerkelijk op een vrouw zouden stemmen (er schijnt in de bijbel te staan dat dat niet mag. Maar er staat ook in de bijbel dat moord en incest best ok zijn. Andere discussie…). Desondanks: chapeau Lilan. En niet eens een zwart hoedje, als ik je zo zie op tv.

15 augustus 2013

De sinaasappel, of: hoe onderhandelt Rutte?

sinaasappelIn onderhandeltrainingen is het verhaal van de sinaasappel een klassiekertje. Voor wie hem nog niet kent: twee mensen maken ruzie over een sinaasappel die ze allebei willen. Compromis: doormidden met dat ding. Blijkt dat A alleen het sap wil en B alleen de schil. Niemand helemaal blij dus. De moraal van dit verhaal: vraag altijd door naar de belangen van de onderhandelaars. ‘De koek vergroten’, in onderhandeljargon.

Wat is het belang van het kabinet bij de onderhandelingen over de 3%-norm? Het belang van het land is het vast niet, want de boel wordt hier gewoon kapotbezuinigd. Niet dat ik vind dat iedereen inderdaad maar moet kopenkopenkopen om het kopen, consumentisme kan het antwoord toch niet zijn. Maar van het ‘aanpakken’ dat de VVD zo stoer beloofde in verkiezingstijd, komt bar weinig terecht. En van de PvdA hoeven we ook geen aandrang voor structurele veranderingen te verwachten, bang voor verkiezingen en verlies…

Toine Heijmans schrijft in zijn VK-column van vanmorgen dat Olli Rehn jarenlang verkoper is geweest van tweedehands auto-onderdelen in de zaak van zijn vader. En daar heeft hij heel goed leren onderhandelen… Hij heeft de koek kennelijk ergens goed weten te vergroten.

In Oostenrijk krijgen alle leraren aan lagere en middelbare scholen het recht om zich ‘professor’ te noemen. Een enorm statussymbool kennelijk, want de regering wist met deze toezegging jarenlange onderhandelingen over werktijden vlot te trekken. Een geweldig voorbeeld van de koek vergoten: er is geen sinaasappel vergeefs gesneuveld. Alle leraren gaan flexibeler werken én krijgen nieuwe visitekaartjes.

Kennelijk heeft Rehn bij Rutte (en Dijsselbloem?!) iets gevonden wat zijn ego dermate streelt dat hij ‘ja’ zegt tegen elke opgelegde norm. Wat zou dat kunnen zijn? ‘Hee, ho’ kunnen zeggen tegen de machtigste mensen van Europa? Een Brusselse managementcarrière in het vooruitzicht, waar hij als people manager ‘Hee, ho’end door eindeloze gangen met harder werkers mag lopen? Wie het weet…

 

 

 

26 juni 2013

Knokken voor kwetsbaar groen

Het is een voorrecht om in een prachtig natuurgebied te wonen. Waar de karekiet in het riet in de achtertuin-plas pruttelt, de ooievaars in de wei scharrelen, de buizerds rondcirkelen boven je hoofd en de ganzenkuikens hun poten warmen op de weg. En waar soms een ijsvogel of een purperreiger zich laat zien. Onlangs is het hier zelfs officieel Natura2000-gebied geworden. Natuur om trots en zuinig op te zijn dus. Helaas blijft het nodig om ervoor te vechten…

DSCN0658Na de strijd voor een fatsoenlijk evenementenbeleid in 2006 (het werd hier een permanente grote openluchtdisco als het aan de gemeente lag), de helaas verloren strijd tegen de komst van de enorme sauna in de straat (waar mensen niet op de fiets naar toe komen) was nu het bestemmingsplan voor de Herenweg en de Gageldijk aan de beurt. Twee jaar hebben bewoners meegepraat, enquêtes in de buurt gehouden en input gegeven waar de gemeente het helemaal mee eens was. De strekking: het gebied is voldoende volgebouwd, bedrijven mogen niet uitbreiden.

Maar helaas, de gemeenteraad liet zich aan deze voorbereiding niets gelegen liggen. Een aantal ondernemers heeft succesvol gelobbyd en op het laatste moment heeft de raad besloten dat bedrijven 20% mogen uitbreiden. Los van het feit dat twee jaar voorbereiding samen met de bewoners zo maar overboord is gekieperd (en dat met een vers aangenomen participatienota vol mooie woorden over gelijkwaardigheid), blijkt helaas dat raadsleden geen idee hebben waar ze het over hebben. Er waren er zelfs die vonden dat de straten toch al een bedrijventerrein zijn. Dat er ook mensen wonen, dat het de start is van het natuur- en recreatiegebied… ach… het kan de meeste raadsleden niet schelen kennelijk. En dat Stichtse Vecht alle records breekt met leegstaande kantoren, tja…

Met het bestuur van de bewonersvereniging tekenen we in ieder geval binnenkort een convenant met de gemeente over de samenwerking. En dan… the proof of the pudding, niewaar. En ik hoop van harte dat er in 2014 een gemeenteraad gekozen wordt met meer besef van het bijzondere gebied waarin we wonen.

4 april 2013

Debat? Hier had uw advertentie kunnen staan!

Het twitterdebat gaat door: is het wel of niet verstandig van GroenLinks om niet mee te doen aan het door Wilders aangevraagde debat over het door hem gesignaleerde en geagendeerde ‘Marokkanenprobleem’. Het mag geen verrassing zijn, zoals wel vaker ben ik het roerend eens met de Haagse GroenLinks-fractie.

Het ‘wat is het probleem’-frame

De vraag die nu vooral circuleert is: wat is het probleem? Een hele bevolkingsgroep stigmatiseren met een effectief frame is niet waar de politiek over zou moeten gaan, zie ook het stuk van Kamerlid Linda Voortman op Joop.nl.  Framen is agenderen met een emotionele lading. Door aan het debat mee te doen of uitgebreid in te gaan op het onderwerp, nestelt het woord ‘Marokkanenprobleem’ zich lekker in de hersenen. En hoogstwaarschijnlijk niet met de meest positieve connotaties. We blijven het dan nog wel een tijdje hebben over dit probleem, of het veronderstelde probleem zo ontkennen dat het concept erachter alleen maar bevestigd wordt. A la: denk NIET aan roze olifanten (lees Lakoffs Don’t think of an elephant!)

Was het wel een debat?

Mijn belangrijkste vraag is echter: is het wel een debat? Even terug naar vorige week: ik twitterde dat ik een debatworkshop ging geven voor jongeren van DWARS die de ambitie hebben om volgend jaar in de gemeenteraad te komen. Een reactie volgde snel: “Is debat trainen niet heel slecht voor ons land? Het leert je je eigen visie door te drukken, niet te zoeken naar mogelijk betere opties. Winnen ipv luisteren?”. Als dit de definitie van debatteren was, dan stel ik voor om er maar snel mee te stoppen. En ook met debattrainingen.

Het woord debatteren is ontleend aan het Franse débat: ‘geschil, woordenstrijd’ [13e eeuw], en dat is weer een afleiding van débattre ‘levendig discussiëren’ [1172-1175], en eerder van eerder ‘hevig slaan’ [ca. 1050].  Kortom: het debat is van een fysieke knokpartij geëvolueerd in een woordenstrijd.  Maar met welk doel wordt er gestreden? Een debat is niet meer dan een discussie met spelregels (zie ook die prachtige debatwaaier 🙂 ). Het idee achter een debat is dat mensen naar elkaar luisteren en op basis van het debat hun mening vormen of aanpassen. Of niet. Dan heb je het debat gewonnen. Maar of er iemand overtuigd wordt tijdens een debat, hangt af van de timing en het podium.

Wordt er nog iemand overtuigd hier?

In de beleidscyclus is er eerst de fase van informatie-verzamelen, dan die van meningvorming en dan de besluitvorming. Van een open houding tegenover input uit alle hoeken tot een ‘gesloten’ houding: pal achter je standpunt. Hier valt veel op af te dingen, het is bekend dat mensen vooral informatie verzamelen die hun mening bevestigt. Maar goed, laten we uitgaan van een open mind bij het bepalen van de mening. In een debat kun je je standpunt verkondigen en onderbouwen met argumenten en je opponenten bevragen op de kwaliteit van hun argumenten. Wat er mis gaat, is dat er vaak bijeenkomsten de naam ‘debat’ krijgen waarbij de meningen al lang vast staan. Waar het debat letterlijk voor de bühne plaatsvindt. Of had er nu echt iemand gedacht dat Wilders iemand in de Kamer van zijn standpunt gaat overtuigen?

Het ‘debat’ van Wilders is eigenlijk niets meer of minder dan een reclamespot voor zijn eigen achterban. En ik ben blij en trots dat GroenLinks zich niet laat lenen voor een figurantenrol daarin.

19 maart 2013

Topvrouwen, deel 5

Nu ik toch bezig ben…

  • Ik ben heel benieuwd wanneer de eerste SGP-dame zich meldt voor een plek op een kandidatenlijst. Voor de gemeenteraad of hun partijbestuur om te beginnen. In het bestuur van de jongerenafdeling zijn al vrouwen actief. Een jongedame vond het nog wel vanzelfsprekend dat de eerste prioriteit van vrouwen het opvoeden van de kinderen is, maar als die het huis uit zijn, dan kan een vrouw prima in de gemeenteraad. Ach, het is een begin. Een voet tussen de deur. O nee, dat was een andere religie.
  • Spreekt een vacaturetekst vrouwen aan? Onderzoek toont aan dat woordkeuze belangrijk is voor het aantrekken van vrouwen. Bij ‘masculien’ taalgebruik (dominant, concurrerend, leidend) solliciteren vrouwen minder dan bij ‘feminiene’ woorden (relaties, betrokkenheid). Andersom is het effect minder. Als het een organisatie menens is om meer vrouwen te werven, dan lijkt het mij verstandig als vacatureteksten doordachter worden opgesteld en eerst getest worden. Daar ga ik eens goed op kauwen!
4 maart 2013

Topvrouwen zat, nu nog meer vrouwen aan de top

Een opvallend citaat in het VK-magazine: Maxim Februari beschrijft wat testosteron met hem gedaan heeft: “Ik werd minder zorgelijk. Als vrouw dacht ik vaak een dag later nog na over wat ik had gezegd tegen iemand. Als man had ik daar geen last meer van.” De vraag over nature vs. nurture steekt regelmatig de kop nog op als het gaat over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Februari beschrijft hier een helder gevalletje ‘nature’. In het boek ‘Speak up, dear‘ gaan de auteurs ervan uit dat vrouwen het evenwicht moeten bewaken tussen ‘competent, maar onaardig’ en ‘aardig, maar incompetent’. Mannen hoeven dat niet. Maatschappelijke normen dus: meer ‘nurture’ dan ‘nature’. De discussie bij DWDD over meer vrouwen als deskundige in beeld, ging al snel over het uiterlijk. Een vrouw in beeld moet ook mooi zijn, een man hoeft dat niet. En voor vrouwen is de inhoud belangrijker dan het in beeld zijn op zich. Niet meepraten over een of andere sporter dus, maar alleen over het onderwerp waarover ze deskundig zijn.

Fascinerend allemaal. En relevant, zowel voor mijn werk als voor mij persoonlijk. Ik vind het idioot dat voor de ene helft van de wereldbevolking andere normen gelden dan voor de andere helft. En dan heb ik het nog niet eens over culturen waarin de vrouw echt tweederangs burger, slaaf of gebruiksvoorwerp is. In Nederland is het kennelijk al niet te doen om vrouwen volwaardig mee te laten draaien in de maatschappij! Dus even zichtbaar en goed vertegenwoordigd en bijdragend aan beleid, bestuur en onderzoek. De discussie over positieve actie is ook nog lang niet uitgewoed. Niet nodig, discriminatie? Of hard nodig om vastgeroeste netwerken te doorbreken? Ik ben voor, trouwens. Niet voor excuus-Truzen en alibi-Fatima’s, maar voor actiever scouten en begeleiden van vrouwen.

Gisteren koos het congres van GroenLinks een nieuw partijbestuur. Van de zeven posten zijn er twee voor een vrouw. Het hadden er drie kunnen zijn als Lot voorzitter was geworden. In het interimbestuur dat afscheid nam, zat één vrouw. Op de lijst voor de Tweede Kamer stonden meer mannen dan vrouwen. Voor al deze vacatures hadden zich relatief heel weinig vrouwen gemeld. Kennelijk is het zelfs bij een echte emancipatiepartij als GroenLinks toch nodig om extra aandacht te besteden aan de politiek-bestuurlijke carrières van vrouwen. Zijn er aarzelingen en dilemma’s? Wat kunnen we daaraan doen? Met onze emancipatiewerkgroep Femnet ga ik daar dit voorjaar een middag over organiseren.

Eerst ga ik verder smullen van het prachtige naslagwerk ‘1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis’. En heb ik vast het boek ‘Lean in’ van Facebook-topvrouw Sheryl Sandberg besteld. De Nederlandse versie, vanwege het voorwoord van Femke Halsema. Ter inspiratie. Want topvrouwen zijn er zat. Nu nog meer vrouwen aan de top.

3 februari 2013

Uitzoomen ajb!

Staat mijn gezicht wel groot genoeg op de foto? Dan kom ik tenminste intelligent en ambitieus over. Een uitgezoomd portret maakt dat iemand sympathieker en warmer overkomt. Het tijdschrift ‘Psychology of Women Quarterly’ bestudeerde duizenden foto’s van politici en concludeerde dat de vrouwen meestal met uitgezoomde foto’s werden geportretteerd. Debatbureau Debatrix hoefde niet ver te zoeken voor een demonstratie: de leden van de Tweede Kamerfractie van GroenLinks zijn heel stereotiep geportretteerd: Bram en Jesse ingezoomd, Liesbeth en Linda uitgezoomd. Size does matter, is de conclusie.

Grappig dat kwalificaties als ‘intelligent’ en ‘ambitieus’ kennelijk hoger scoren dan ‘warm’ en ‘meelevend’?! Misschien is dit juist het moment om een keuze te maken. GroenLinks wordt nogal eens gezien als een technocratische partij. Met prachtige oplossingen voor alle problemen, die rationeel prachtig zijn maar het hart niet raken. Dat we intelligent zijn, hoeven we als slimste jongetjes en meisjes van de klas toch niet meer te bewijzen!? We mogen dus best wat warmer en meelevender overkomen, als je het zo bekijkt. Dus Bram en Jesse: uitzoomen ajb. En verder natuurlijk ook zeer intelligent en ambitieus oppositie blijven voeren.

3 oktober 2012

Strati takki geeft die politici trobie

Het Rotterdamse college vindt kennelijk dat straattaal een probleem is en is er een campagne tegen gestart. ‘Jouw taal is niet zijn taal’, tenminste, niet die van wethouders Hugo de Jonge (de jonge???) en Korrie Louwes (Korrie???).

De taalbeheersing van scholieren blijft achter, en kennelijk is de straattaal de boosdoener. Zou daar een taalkundige aan te pas gekomen zijn? Wat is er tegen tweetaligheid? Straattaal is het jargon van de straat, een rondje webspeuren leverde interessante onderzoeken (en nog 1) op op basis waarvan ik me geen zorgen maak. Gaan De Jonge en Korrie ook twitter en sms ontmoedigen vanwege een vermeende slechte invloed op het schriftelijk Nederlands? Vermeend, zie het artikel in Onze Taal hierover, met prachtige analogie met contactadvertenties.

Als het taalonderwijs slecht is, doe daar dan wat aan. Maar geef de straattaal niet de schuld. Alle lof en ROFLOL voor het Rotterdamse GroenLinks-raadslid Nourdin el Ouali, die schriftelijke vragen stelde over de campagne:

Faka chingboy,

Wazzup? Ik hoorde die tori op FunX: Strati takki brengt geen doekoe in het laatje. Onderweg naar wrokko of skoro kan iedereen die plaatjes zien. Is dit niet omin bruja? Wie zegt dat die strati takki die brada’s trobie geeft? Dit is een fatoe mang. No spang ouwe, al mijn peepz spreken gewoon boeng ABN, aight?

Die echte trobi is voor die mensen die struggelen met alle taki, en geen wrokko of weinig matties hebben. Dat is pas echt werie, daar wordt je skeer van. Roffa mag die shizzle niet skotten. We maken geen grappen, wij vinden iedereen lauw. Tatta’s, anti’s of mocro’s, wij spreken juist diezelfde slang.

Daarom denk ik zo van:
1. Waarom deze tori, welke trobie lossen we op?
2. Hoeveel doekoe kost die fatoe?
3. Waarom niet deze doekoe spenderen aan die kils en chickies die trobie hebben met hun tatta-takki?

Peace out,

Tags:
3 oktober 2012

Demissionair asfalt

“De linkse partijen in de Kamer willen niet eens een heel klein stukje van Amelisweerd afstaan voor extra banen asfalt…” het blijft lekker wakkerworden met de RechtsPopulistische Omroep op de achtergrond. Zo kun je er ook tegenaan kijken. Het demissionaire kabinet rost er waar er ook maar een kansje is nog een boel asfaltmaatregelen door. 130 op de A2, moet kunnen… fijnstof, natuurgebieden, ach, pech?! En bij Amelisweerd, waar een stukje 80 km/u rijden de files kan oplossen zonder dat er een schop in de grond gaat, moet toch vooral doorgereden kunnen worden. WAAROM??? Om twee minuten eerder bij het rode stoplicht te staan, een andere verklaring zie ik niet.

De snelheidsverwarring op de snelwegen is inmiddels optimaal. Tijdens een rit naar Den Helder, op weg naar Texel, hebben we ons enorm geamuseerd met alle borden. Hier 100, 80, 130, 120, tenzij spitsstrook geopend / gesloten, tussen 6 en 19 of juist andersom… Alleen al het proberen te volgen van deze ge- en verboden zorgt niet bepaald voor aandacht bij de weg. Nog een uitsmijter van kabinet Rutte 1: iedereen de kluts volledig kwijt, onveilig verkeer en meer fijnstof in de longen.

En dan nu maar hopen dat Samsom zo af en toe nog een helder moment heeft en zich zijn groene roots herinnert. De eerste tekenen zijn ontmoedigend. Jammer. Ooit was Rutte ook zelfbenoemd Groen Rechts. Hij werd keihard aangepakt door zijn partijleiding, geheel in stijl. Nu hij zelf de baas is en een op het oog groene partner heeft voor het kabinet, zou dat toch een kans moeten zijn?

Tags: ,
11 september 2012

4 dagen wakker

Okee, niet letterlijk, maar ik draag een best steentje bij aan het slotoffensief van de campagne, al zeg ik het zelf. Aan de telefoon en de mail in het campagnecentrum, met letters en flyers in het land en met een lokale actie die mij zeer na aan het hart ligt. Dat laatste had ik toch wel opgepakt, maar zo’n timing is toch fijn.

Ik stem GroenLinks morgen, uiteraard. Met mijn hart en mijn verstand. En als je het Rijk ook wilt laten weten dat het een onzinnig plan is om de maximumsnelheid op de A2 te verhogen, maak gerust gebruik van dit voorwerk!

Tags:
10 september 2012

2016: groeten van kabinet Rutte

Wonderlijk. Terwijl in de cultuursector gezelschappen de nek omgedraaid is en om tientjes gejuicht wordt, heeft dit bizarre kabinet bedacht om €6.000.000 subsidie te geven voor het Jeroen Bosch-jaar in 2016. Het is dan 500 jaar geleden dat de schilder overleed. Begrijp me goed, ik ben blij dat dit kabinet kennelijk toch weer enig besef van cultuur heeft. Zo’n linkse hobby! Om de Koefnoen-persiflage-Rutte van afgelopen zaterdag te citeren: “Ik heb een hele sector uitgeroeid, dan kunnen er nog wel twee bij”.

Maar ik snap het wel. Op het radionieuws werd het werk van Bosch beschreven als: ‘vol rampen en ellende’. En dat is natuurlijk een treffende beschrijving van het kabinet Rutte-Verhagen-Wilders. Het griezeligste drietal dat je je maar kunt bedenken. Stemmen, een paar maandjes formeren en dan zo snel mogelijk vergeten die hap. Dat moet in 2016 wel gelukt zijn. Maar ja, dan komt die tentoonstelling… mogelijk gemaakt door… en wie zou hem mogen openen?  Zou dat in de kleine lettertjes van het kabinetsbesluit staan?

Tags:
7 september 2012

Heb lef, stem GroenLinks

Het is aftellen geblazen, woensdag stemdag. Als ik de peilingen zie, word ik niet vrolijk. Maar omdat ik geloof in het programma van GroenLinks en er nog zo veel zwevende kiezers zijn, zet ik me ook graag in voor de campagne. De poster hangt natuurlijk voor het raam, mijn facebook- en twitterfoto zijn al lang in campagnestijl, ik heb mijn afdelingsgenoten getraind in het campagnevoeren en gisteren was ik met de tour mee naar Gouda en Delft. Leuk om de lokale vrijwilligers te spreken, dat alleen al, en ook om met mensen in gesprek te gaan. Niet met die mensen die al aan een ommetje beginnen als ze ons in onze ‘bedrijfskleren’ zagen natuurlijk. Ik maak zelf ook regelmatig zo’n ommetje in winkelstraten waar kranten en goede doelen me proberen te strikken. Alle begrip. Ook niet met de mensen die wel in de buurt komen maar dan vooral om hun hart te luchten over de zakkenvullers e.d.

Tot mijn vreugde waren er ook nog best veel mensen die serieus op zoek waren naar informatie over de partijen, omdat ze het echt niet meer weten. Een jonge meid die voor het eerst gaat stemmen en boos is over de asociale partijen die nu aan de macht zijn. Een moeder die haar tweejarig zoontje een toekomst met schone lucht toewenst. Een man die tot zijn eigen verbazing in de kieswijzers, stemkompassen e.d. steeds bij GroenLinks uitkomt. Of de vrouw die liever strategisch wil stemmen maar dat toch wel heel erg vindt.

Mijn stemadvies is duidelijk natuurlijk. Een stem voor GroenLinks is een stem voor eerlijk en duurzaam beleid. Dat wordt onderstreept door vele programma-vorsers en onderzoeksinstituten.  Niet van de hapklare oplossingen, niet van de soundbytes en eerlijk over voor sommigen impopulaire maatregelen. Dus heb eens lef. Stem GroenLinks.

28 augustus 2012

Compassie, duh

Soms word ik heul boos als mensen het woord compassie gebruiken. Zelden. Vandaag was zo’n moment, toen SGP-voorman van der Staaij liet weten dat vrouwen door een verkrachting zelden zwanger raken [sic], maar als dat toch gebeurt, zij dan compassie verdienen. Compassie, een troostend woord, een mooi citaat uit de bijbel vast… Maar Geen Abortus! In Nederland, anno 2012. Want het damesmechanisme dat bij verkrachtingen een zwangerschap voorkomt, was door een foutje van onze lieve heer kennelijk even buiten werking.

Geen tea party reactionaire Amerikaan, maar iemand die in ons eigen land nog niet uit de middeleeuwen is gekropen. En iemand bij wie onze minister-president, hopelijk is hij dat niet lang meer, zich prima thuisvoelt. Maar die had voor wel meer griezelige standpunten zijn ziel al verkocht, dus dit kan er vast ook nog wel bij.

Politiek is een serieuze zaak, maar er wordt wel veel gevaarlijke onzin verkondigd. Fact free, ga je gang, roep maar. Griezelig, en er zijn nog mensen die erin geloven ook. Die hun stem erdoor laten bepalen. Dus dat geloof in gevaarlijke onzin over vrouwen, Moslims, criminaliteit en Europa, om maar wat onderwerpen te noemen, invloed gaat hebben op ons dagelijks leven. Daar wil ik liever niet aan denken.

%d bloggers liken dit: