Archive for ‘politiek personeelsbeleid’

1 mei 2017

De verkiezingen van 2017: manmanman…

(Column voor de nieuwsbrief van ProDemos)

Het was een opvallend plaatje: de voorzitter van de Tweede Kamer op de foto samen met de informateur. Wat er opvallend aan was? Twee vrouwen in charge! Het kan dus wél, vrouwen in een prominente positie. Valt het dan ook allemaal wel mee met de positie van vrouwen in de politiek? Helaas, er is nog lang geen sprake van een representatieve vertegenwoordiging. Laten we daar in 2017, het jaar waarin het (passief) vrouwenkiesrecht 100 jaar bestaat, eens serieus werk van maken.

Met of zonder stropdas
Krantenpagina’s en televisieschermen werden in verkiezingstijd gedomineerd door de mannen. Alleen Marianne Thieme mocht één keer meedebatteren met de lijsttrekkers. Bij het jeugdjournaaldebat hadden de kinderen de keuze tussen mannen met en mannen zonder stropdas. Een treurig gebrek aan rolmodellen: bij hoeveel meisjes zou een kiem gelegd zijn voor een politieke carrière?

Prominent op twee?
De debatten met de nummers twee van de lijsten bleken een vrouwelijke aangelegenheid. Best prominent toch, de tweede plek? Helaas blijkt dat bij het onderhandelen alleen Kathalijne Buitenweg, de nummer twee van Groen- Links, mee mag doen. Jeanine Hennis, Mona Keijzer en Stientje van Veldhoven, de nummers 2 van VVD, CDA en D66 zijn gepasseerd door een man. Zo prominent waren ze kennelijk ook weer niet.

Kansen in het kabinet
De Tweede Kamer telt minder vrouwen dan in de vorige periode. Campagnes om meer vrouwen gekozen te krijgen, hebben er in ieder geval aan bijgedragen dat drie vrouwen met voorkeur- stemmen gekozen zijn. Anders was de oogst nog magerder geweest. En nu

maar duimen voor een net aantal vrouwen in het kabinet. Minstens de helft, dat zou wel mooi zijn tijdens het eeuwfeest van het vrouwenkiesrecht. Ook is het afwachten wie de politiek leiders worden als er huidige fractie- voorzitters doorschuiven naar het kabinet. Tot nu toe zijn vrouwen op nummer twee steevast gepasseerd voor deze functie…

Waarom niet?
Laten we nu de basis leggen om bij de komende verkiezingen meer vrouwen op de lijsten te krijgen. Bij de gemeente- raadsverkiezingen van volgend jaar, voor de provincies, de Eerste Kamer, waterschappen en Europa in 2019. Het is aan politieke partijen om actiever vrouwelijk talent te scouten en op te leiden. En natuurlijk ook aan vrouwen zelf om te overwegen: politiek actief worden, waarom niet? Wat die mannen kunnen, kan ik ook!

Advertenties
19 maart 2013

Topvrouwen, deel 5

Nu ik toch bezig ben…

  • Ik ben heel benieuwd wanneer de eerste SGP-dame zich meldt voor een plek op een kandidatenlijst. Voor de gemeenteraad of hun partijbestuur om te beginnen. In het bestuur van de jongerenafdeling zijn al vrouwen actief. Een jongedame vond het nog wel vanzelfsprekend dat de eerste prioriteit van vrouwen het opvoeden van de kinderen is, maar als die het huis uit zijn, dan kan een vrouw prima in de gemeenteraad. Ach, het is een begin. Een voet tussen de deur. O nee, dat was een andere religie.
  • Spreekt een vacaturetekst vrouwen aan? Onderzoek toont aan dat woordkeuze belangrijk is voor het aantrekken van vrouwen. Bij ‘masculien’ taalgebruik (dominant, concurrerend, leidend) solliciteren vrouwen minder dan bij ‘feminiene’ woorden (relaties, betrokkenheid). Andersom is het effect minder. Als het een organisatie menens is om meer vrouwen te werven, dan lijkt het mij verstandig als vacatureteksten doordachter worden opgesteld en eerst getest worden. Daar ga ik eens goed op kauwen!
4 maart 2013

Topvrouwen zat, nu nog meer vrouwen aan de top

Een opvallend citaat in het VK-magazine: Maxim Februari beschrijft wat testosteron met hem gedaan heeft: “Ik werd minder zorgelijk. Als vrouw dacht ik vaak een dag later nog na over wat ik had gezegd tegen iemand. Als man had ik daar geen last meer van.” De vraag over nature vs. nurture steekt regelmatig de kop nog op als het gaat over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Februari beschrijft hier een helder gevalletje ‘nature’. In het boek ‘Speak up, dear‘ gaan de auteurs ervan uit dat vrouwen het evenwicht moeten bewaken tussen ‘competent, maar onaardig’ en ‘aardig, maar incompetent’. Mannen hoeven dat niet. Maatschappelijke normen dus: meer ‘nurture’ dan ‘nature’. De discussie bij DWDD over meer vrouwen als deskundige in beeld, ging al snel over het uiterlijk. Een vrouw in beeld moet ook mooi zijn, een man hoeft dat niet. En voor vrouwen is de inhoud belangrijker dan het in beeld zijn op zich. Niet meepraten over een of andere sporter dus, maar alleen over het onderwerp waarover ze deskundig zijn.

Fascinerend allemaal. En relevant, zowel voor mijn werk als voor mij persoonlijk. Ik vind het idioot dat voor de ene helft van de wereldbevolking andere normen gelden dan voor de andere helft. En dan heb ik het nog niet eens over culturen waarin de vrouw echt tweederangs burger, slaaf of gebruiksvoorwerp is. In Nederland is het kennelijk al niet te doen om vrouwen volwaardig mee te laten draaien in de maatschappij! Dus even zichtbaar en goed vertegenwoordigd en bijdragend aan beleid, bestuur en onderzoek. De discussie over positieve actie is ook nog lang niet uitgewoed. Niet nodig, discriminatie? Of hard nodig om vastgeroeste netwerken te doorbreken? Ik ben voor, trouwens. Niet voor excuus-Truzen en alibi-Fatima’s, maar voor actiever scouten en begeleiden van vrouwen.

Gisteren koos het congres van GroenLinks een nieuw partijbestuur. Van de zeven posten zijn er twee voor een vrouw. Het hadden er drie kunnen zijn als Lot voorzitter was geworden. In het interimbestuur dat afscheid nam, zat één vrouw. Op de lijst voor de Tweede Kamer stonden meer mannen dan vrouwen. Voor al deze vacatures hadden zich relatief heel weinig vrouwen gemeld. Kennelijk is het zelfs bij een echte emancipatiepartij als GroenLinks toch nodig om extra aandacht te besteden aan de politiek-bestuurlijke carrières van vrouwen. Zijn er aarzelingen en dilemma’s? Wat kunnen we daaraan doen? Met onze emancipatiewerkgroep Femnet ga ik daar dit voorjaar een middag over organiseren.

Eerst ga ik verder smullen van het prachtige naslagwerk ‘1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis’. En heb ik vast het boek ‘Lean in’ van Facebook-topvrouw Sheryl Sandberg besteld. De Nederlandse versie, vanwege het voorwoord van Femke Halsema. Ter inspiratie. Want topvrouwen zijn er zat. Nu nog meer vrouwen aan de top.

5 mei 2012

Hakken revisited

‘k Heb mijn beroepsdeformatie snel kunnen uitleven, heb het Hakkenboek inmiddels uit. Is dit nu dé handleiding voor vrouwen die besluiten zich kandidaat te stellen voor het Kamerlidmaatschap? Nou, nee. Levensverhalen van 30 politiek actieve dames en een boel algemene bespiegelingen: over het glazen plafond, dat vrouwen 100% zeker van zichzelf willen zijn voor ze zichzelf geschikt vinden voor een functie, van die dingen. En een aardig inkijkje in het reilen en zeilen van de politiek, dat wel. Voor het overgrote deel ook toepasselijk op en voor mannen.

Neem de lijst met basiscompetenties die de auteurs onderscheiden om te kunnen slagen in de politiek: kennis van zaken (is strikt gezien geen competentie, maar ach), presentatievaardigheden, debatteer, argumenteer- en vergadertechnieken, samenwerken, prioriteiten stellen, standvastig en daadkrachtig zijn. Niet bepaald onderscheidend. Hooguit gaat het verder in het boek nog over het uiterlijk, de persoonlijke presentatie van dames. Levert geen verrassingen op: niet te meisjesachtig, powerdress e.d. De auteurs noemen nog een boel andere competenties, als netwerken, omgaan met de media en organiseren. En tadaa, bij die laatste vaardigheid gaat het over het de combinatie van politiek en gezin. Zou dat ook bij mannen aan de orde geweest zijn, vraag ik me dan af.

Een aardig boek, maar helaas niet meer dan dat. Misschien niet toch diep genoeg gegraven, maar misschien valt er ook niet zo veel te graven. Net als in de top van het bedrijfsleven is de beeldnorm in de politiek een man met een pak. Dus dames: gewoon doen. Laat je zien. Niet miepen of je het wel kunt, dat doen die kerels ook niet. Kom maar op!

2 mei 2012

Hoge hakken, echte politiek?

Op basis van diepgravende interviews en wetenschappelijk onderzoek… : ‘Haagse Hakken’. Een boek over hoe dames zich sinds ‘ze’ in 1918 mogen stemmen handhaven ‘in een wereld waar betrokkenheid, overtuiging, daadkracht, fractiediscipline, achterkamertjes, media, uiterlijk, oneliners en machismo allemaal een rol spelen?’ (Citaat van de website van de uitgever.) Gezien mijn beroepsdeformatie en mijn feministische inslag zou ik dit boek snel moeten lezen. Maar zoals iemand op Twitter reageerde op mijn ‘huh?-tweet’: hopelijk een persiflage?

Toegeven, ook Opzij heeft een paar keer aandacht besteed aan Kamerleden (v). Vooral over het seksisme dat nog hoogtij schijnt te vieren bij de ‘old boys’. Haar op de tanden kammen en gaan dus. Maar verder, een heel boek over hoe moeilijk het is voor vrouwen om Kamerlid te zijn? Zou dat echt zo anders zijn dan voor mannen?

Aha, geen persiflage, as we type komt er een tweet binnen van GroenLinks-Kamerlid Liesbeth van Tongeren dat zij ook in het boek staat. Toch maar lezen. Zeker nu de werving voor de verkiezingen van 12 september volop loopt. Sinds vorige week zondag ben ik hier al volop mee bezig. In ieder geval tot het congres op 30 juni. Maar er valt vast wel wat te bloggen zo af en toe.

19 juni 2011

Waardevol waardendebat

Gisteren was mijn eerste GroenLinks-partijraad, waarbij ik met verschillende petten op aanwezig was. Dan laat ik de zuidwester voor onderweg nog buiten beschouwing… De raad boog zich over diversiteit. In de ochtend met een debat over botsende waarden, aan de hand van slimme stellingen (over rituele slacht, vrouwenquota en refohomo’s). Die echt een debat waard waren, want de meningen bleken flink verdeeld. Dit debat heb ik bijgewoond met mijn Academiepet op, om feedback te geven op de manier waarop het debat gevoerd werd. Vooral interessant in een waardendebat, waarin het nog niet zo makkelijk is om je gelijk te halen. Prachtige glijdende-schaal- en autoriteitargumentatie gehoord, mooie cirkelredeneringen, en daarnaast ook – effectieve – analogieën en illustraties. Hoe beeldender de taal, hoe levendiger het debat werd.De gekozen debatvorm (daar had ik wel iets mee mee te maken…;)) was dat mensen stelling moesten nemen, ben je voor of tegen. Dat viel lang niet altijd mee… Maar ja, zoals een van mijn mede-feedbackgevers, Ruard Ganzevoort zei: stelling nemen hoort nu eenmaal bij de politiek!

Na de lunch stond de diversiteit binnen GroenLinks op de agenda. Met de portefeuillehouder uit het bestuur heb ik een toelichting gegeven over mijn werk. De prille staat van het landelijke politiek personeelsbeleid, succesfactoren in de afdelingen (vooral: sterke en actieve besturen!), hoe open is onze eigen cultuur eigenlijk, het was een interessante sessie.  Moet de partij bestaan uit de mensen voor wie zij opkomt? Leidt positieve actie excuus-Truzen en alibi-Ali’s, en is het oneerlijk voor talentvolle witte, hoogopgeleide mannen? Op lang niet alles is een pasklaar antwoord. Gelukkig. Zo blijven we in debat, en hopelijk ook in beweging…

13 mei 2011

Van dualisme naar duellisme: ie wie waai wet…

Sinds de verkiezingen van vorig jaar zijn al zo’n 50 wethouders vertrokken, blijkt uit gegevens van de VNG. Dat is op 418 gemeenten (per 1-1-11) een fors aantal. De meeste vertrokken wethouders kregen een nieuwe baan. 13% kreeg onvoldoende steun van de gemeenteraad en/of van de eigen fractie. Dit aantal verraste me. Het zou me niets verbazen als dit aantal achter de schermen hoger blijkt te zijn. Want wat is de reden dat zo veel wethouders een andere baan gaan zoeken? Of er überhaupt voor open staan? Zo kort na de start van de colleges is dat toch best snel!

Natuurlijk komen er ook voor wethouders droombanen voorbij, die ze niet willen laten schieten. Het burgemeesterschap is een veel voorkomende. En er zijn relatief veel burgemeestervacatures, door herindelingen en pensioenende babyboomers. Dat kan dus een reden zijn. Een andere reden is dat het dualisme in de praktijk regelmatig omslaat in duellisme. Het dualisme blijkt in de praktijk een flinke kluif. Wethouders hebben hun bestuurlijke verantwoordelijkheid, raadsleden hun politieke. En, tegelijkertijd: ze zijn van dezelfde partij, met dezelfde idealen en doelen. De wegen naar Rome blijken vaak nogal te verschillen.

Er is nog werk aan de winkel op het gebied van het politiek personeelsbeleid. Het is mijn vak, en gelukkig heb ik collega’s. Daarom ben ik onlangs gestart met het netwerk POB: Professionalisering Openbaar Bestuur. Voor gedeelde zorgen en vooral gedeelde inspiratie. Want achter de schermen van (de meeste) politieke en commerciële partijen is gelukkig een groot gezamenlijk belang: een sterk en stabiel openbaar bestuur. Zodat bestuurders alleen nog maar om hun droombaan hoeven te vertrekken.

%d bloggers liken dit: