Archive for ‘Persoonlijk’

10 maart 2015

Focus: topvrouwennaardetop.nl

(bericht met werkende link)
Sinds kort blog ik op www.topvrouwennaardetop.nl over loopbanen van vrouwen, met de nadruk op het openbaar bestuur. Er hoort ook een facebookpagina bij, met nog meer nieuws. Dit stokpaardje krijgt in ieder geval dit jaar voorrang. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Advertenties
23 juli 2014

Two degrees

visie‘Six degrees of seperation’ is een theorie die zegt dat je maximaal 6 tussenstappen van wie dan ook ter wereld verwijderd bent. Er staan dus vijf mensen tussen jou en president Obama, maar kennelijk ook tussen jou en een geitenhoeder in Mongolië. Ik heb het niet getest. Wel werd me al heel snel duidelijk dat ik van een flink aantal passagiers van het neergeschoten vliegtuig maar twee stappen verwijderd ben. Ik kende niemand persoonlijk, Griezelig. Confronterend.  Zo komt een oorlog waar je zelf niet aan meedoet wel heel dichtbij.

Maar doen we echt helemaal niet mee? Het is maar hoe je het bekijkt. Ook heel dichtbij is namelijk het adres waar de leverancier van de bommenwerper is gevestigd die hoogstwaarschijnlijk gebruikt is om de MH17 uit de lucht te schieten. Derde brievenbus links, ongeveer twee stappen vanaf station Amsterdam Zuid. ‘We’ hebben hier in ons belastingparadijs dus ook nog eens geld verdiend aan de aanslag. Om trots op te zijn hoor. Not. Had ik niet nog ergens een ploegschaar-speldje?

24 december 2013

Kaarsje uit, kaarsje aan

Zoals je misschien merkt, beste lezer, heb ik al geruime tijd geen blog geschreven. Hoe zou dat komen? Was er niets waar ik me druk om maakte? Niets waar ik wat van vond? Neuh… er was zat aan de hand. Maar ik had mijn energie voor iets anders nodig. Het ontbrak mij namelijk tijdelijk aan werknemervaardigheden en ik zat ziek thuis.

Wat voor vaardigheden?
Werknemervaardigheden? Jazekers: “op tijd komen, je aan afspraken houden, gezag aanvaarden, samenwerken, omgang met collega’s ect.” Dixit de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Amsterdam. Om die vaardigheden op peil te houden, moeten Amsterdamse bijstandsgerechtigden aan de slag bij Werkbedrijf Herstelling, waar een ‘normale werksfeer nagebootst wordt’. Met werk dat niet logischerwijs door betaalde krachten gedaan zou worden, dus ook met nagebootste klussen. Nietjes verwijderen uit papieren dossiers voor het inscannen. Hoewel ze eigenlijk niet ingescand zouden hoeven worden. Schoenen poetsen en kleren wassen van andere bijstand’lijers’ die in het bos takken rapen die anders hadden mogen bijven liggen. En dat binnen het regime: niet te laat komen (anders:briefje halen) en verplicht gezamenlijk lunchen. Deze wijsheden las ik zojuist in de Volkskrant. Ik zie beelden voor me van mensen in gestreepte pakken met van die ballen aan hun enkels geketend… Een voorbode van het door dit kabinet aangekondigde regime?!

Kaarsje uit
Nu woon ik niet in Amsterdam en heb ik geen bijstandsuitkering. En de was doe ik thuis ook wel. Mijn tijdelijke gebrek aan werknemersvaardigheden kwam door een burn-out. Zoals iemand het plastisch maar raak uitdrukte: ik was door mijn hoeven gezakt. Het kaarsje ging letterlijk uit. Voor een belangrijk deel door mijn eigen werkhouding: ik stond nooit ‘uit’. Vond ik ook niet erg, ik werk tenslotte in een organisatie die voor 99% uit vrijwilligers bestaat en die doen hun werk voor de goede zaak ook niet per se in 32 kantooruren. En mijn werk is leuk, belangrijk, gespecialiseerd, had ik al belangrijk gezegd… Dus grenzen? Duh… werken in de avonden, weekenden en vakanties, geen probleem. Daar kwam bij dat de hoeveelheid werk niet bepaald minder werd maar het aantal mensen dat het werk moest uitvoeren na een drastische reorganisatie juist wel. Niet zo’n goede combi.

Sabeltandtijger?
Ik weet nu zo goed als alles over het stresshormoon Cortisol, dat doordraait als je niet herstelt van korte-termijnstress. Zoals het vaak uitgelegd wordt: komt uit de oertijd, help een sabeltandtijger, hormoon adrenaline aan, alle energie in de spieren voor het vluchten, rennuh!, adrenaline weer uit, cortisol komt de boel herstellen, klaar. Dat mechanisme werkt nog steeds zo, maar heeft zich niet aangepast aan deze wereld van 24/7 werken en bereikbaar zijn. Die tijger blijft in je nek hijgen. Dan gaat het hormoon Cortisol de boel verstieren en raakt je immuunsysteem van de leg. Weg weerstand, hallo fysieke kwalen. Een gevaarlijke situatie die steeds vaker voorkomt, lees het boek van Ruby Wax, Sane New World, en dit artikel van Paul Verhaeghen en huiver…

Herstel
Ik ben weer langzaam aan mijn werknemervaardigheden aan het werken. Re-integratie heet dat. Na veel geworstel met de Arbo-arts (de beste verzuimpreventie: daar wil je niet heen), die vond eigenlijk dat ik na een week of drie na mijn ziekmelding best wel weer aan de slag kon. En later, in oktober, toen mijn situatie nog niet veranderd was: “Tja, dan kunt u net zo goed weer aan het werk. U dwingt zich er maar toe. U bent hier nu toch ook?”. Volgens de psycholoog was de enige remedie om de hormoonspiegel weer in balans te krijgen: verplicht alleen dingen doen waar je van geniet. Maar ja, daar moet je ook energie voor hebben. Gelukkig is het inmiddels weer zo ver.

Eigen kracht?!
Dit was een leerzame periode. Over mezelf, over hoe dat werkt in het lichaam, maar ook hoe de maatschappij verandert. Onder het mom van het ‘aanspreken van de eigen kracht’ van mensen slaan de systemen door in een meedogenloos mechanisme. Laat ik reaguurders voor zijn: nee, ik ben geen knuffelaar die iedereen die zijn teen stoot, meteen een uitkering wil geven. En iedereen die geen zin heeft om te werken (betaald of niet betaald!) of daar zelf geen enkele moeite voor doet.

In de bijstand? Ziek? Het zal je maar gebeuren. Je wordt bejegend als aansteller en profiteur. Je gaat maar aan het werk. Zinvol of niet. Mogelijk of niet. Zoals Verhaeghen schrijft: “Met enige overdrijving kun je zeggen dat er straks nog twee soorten mensen zijn, degenen zonder werk en degenen met te veel werk.” En van beide word je ziek.

imagesIk wens iedereen in ieder geval een gezond nieuwjaar. Daar steek ik in deze donkere dagen een extra kaarsje voor aan.

13 februari 2013

Ober, er zit een paard in mijn lasagne

Ophef, ophef, er zit paard in de lasagne! Alsof het om besmette taugé en komkommers gaat (o nee, die waren toch niet besmet) of om de allesbehalve gezonde zalm: alarm! Natuurlijk is het niet in orde als er niet in je gerecht zit wat er op de verpakking staat. Was iedereen altijd maar zo kritisch. Er zitten ook geen eieren van lachende, in het gras huppelende kippen in die dozen.

Was de ophef ook zo groot geweest als er 100% rundvlees gezeten had in een bak paardenlasagne? Ik ben al bijna 30 jaar vegetariër en kan me er ernstig over verbazen dat mensen wel een koe, een varken of een kip willen opeten maar geen konijn of paard. Of een muskusrat (waterkonijn zoals de Vlamingen zeggen), niets anders dan wild uit de polder. Rare jongens, die carnivoren.

Gewoon geen vlees eten is ook een optie. Makkelijk en lekker, geen probleem (behalve voor chique restaurants, heb ik helaas gemerkt…). O.a. Youp van ’t Hek en Paulien Cornelissen gaan het maar liefst 40 dagen proberen, zie dit bericht op Joop. Succes, BN’ers!

Tags:
5 mei 2012

Hakken revisited

‘k Heb mijn beroepsdeformatie snel kunnen uitleven, heb het Hakkenboek inmiddels uit. Is dit nu dé handleiding voor vrouwen die besluiten zich kandidaat te stellen voor het Kamerlidmaatschap? Nou, nee. Levensverhalen van 30 politiek actieve dames en een boel algemene bespiegelingen: over het glazen plafond, dat vrouwen 100% zeker van zichzelf willen zijn voor ze zichzelf geschikt vinden voor een functie, van die dingen. En een aardig inkijkje in het reilen en zeilen van de politiek, dat wel. Voor het overgrote deel ook toepasselijk op en voor mannen.

Neem de lijst met basiscompetenties die de auteurs onderscheiden om te kunnen slagen in de politiek: kennis van zaken (is strikt gezien geen competentie, maar ach), presentatievaardigheden, debatteer, argumenteer- en vergadertechnieken, samenwerken, prioriteiten stellen, standvastig en daadkrachtig zijn. Niet bepaald onderscheidend. Hooguit gaat het verder in het boek nog over het uiterlijk, de persoonlijke presentatie van dames. Levert geen verrassingen op: niet te meisjesachtig, powerdress e.d. De auteurs noemen nog een boel andere competenties, als netwerken, omgaan met de media en organiseren. En tadaa, bij die laatste vaardigheid gaat het over het de combinatie van politiek en gezin. Zou dat ook bij mannen aan de orde geweest zijn, vraag ik me dan af.

Een aardig boek, maar helaas niet meer dan dat. Misschien niet toch diep genoeg gegraven, maar misschien valt er ook niet zo veel te graven. Net als in de top van het bedrijfsleven is de beeldnorm in de politiek een man met een pak. Dus dames: gewoon doen. Laat je zien. Niet miepen of je het wel kunt, dat doen die kerels ook niet. Kom maar op!

15 februari 2012

Niet bijster divers debat over diversiteit

‘Nij!-meee-gen’. Nooit eerder heb ik iemand met zo veel walging deze plaatsnaam horen uitspreken. Maar ja, ik was dan ook op een onvervalst VVD-feestje beland bij de presentatie van het nieuwe boek van hoogleraar Interculturele Communicatie David Pinto over participatie en integratie. Dagvoorzitter Frits Huffnagel vroeg zich af of het zo maar zou kunnen dat een willekeurige gemeente, bijvoorbeeld ‘Nij!-meee-gen’, zo maar toch weer doelgroepenbeleid zou kunnen invullen. Terwijl het wijze kabinet hier ‘gelukkig’ mee gestopt was. Maar goed ook, vond ook VVD-integratiewoordvoerdster Cora van Nieuwenhuizen. Jubelend vertelde zij hoe haar moeder ooit voor het eerst iemand met een andere huidskleur zag, dus hoe ver we al gekomen zijn. De meest genuanceerde spreker was minister Gert Leers [sic!], maar dat kwam vooral door de delen van zijn speech die niet op zijn papier stonden. Dat het goed is om om ook zakelijk naar de cijfers te kijken: zo veel ‘kansloze immigranten’ zijn er nou ook weer niet. Sterker nog, waar hebben we het over. Maar goed, als dat op papier en dus nu op de site was beland, dan had ‘ie vast weer op het matje gemoeten bij GW.

Misschien moet Leers nog wel even op het matje bij zijn gastheer Pinto, wiens vakgebied hij en passant even te kakken zette: “Wil je als professional individueel niveau effectief zijn in een diverse samenleving, dan ben je bewust dat culturele aspecten een rol spelen. Maar – zeg ik daarbij – we moeten daarin niet doorschieten. Geen pseudo-wetenschap maken van interculturele communicatie. Kom op!” Geen verrassing gezien het diversiteits- en wetenschaps’beleid’ van dit kabinet, maar niet bijster passend op zo’n feestje, lijkt mij.

Het pleidooi tegen doelgroepenbeleid matchte niet goed met de theorie die Pinto presenteerde: een niet-Westerse behoeftenpiramide naast de beroemde van Maslow. Met ‘eer’ als top in plaats van het individualistisch ‘zelfverwezenlijking’. Interessant, dit biedt aanknopingspunten voor het aanspreken van drijfveren. Deze waarden veranderen we niet, althans niet op korte termijn, deze verschillen moeten we accepteren, is het standpunt van Pinto. Leers vond ook dat we mensen hun identiteit niet mogen afnemen.

Maar als je waarde ‘eer’, onderdeel van je identiteit, gekoppeld is aan normen als ‘mannen en vrouwen zwemmen gescheiden’, hoe ga je daar dan mee om? Dat mag tenslotte niet van het nieuwe anti-doelgroepenparadigma. Dan maar geen zwemles voor de dames? Zelf pleit ik regelmatig voor positieve actie, dus juist voor doelgroepenbeleid. Tijdelijk en krachtig, voor broodnodige inhaalslagen. Een cultuur doorbreek je niet met pappen en nathouden.

Het boek was overigens niet beschikbaar bij de boekpresentatie (handig zet, uitgever…). Maar misschien kan ik ook op de website van de VVD terecht…

10 februari 2012

Slechtnieuwsgesprekken voor beginners en gevorderden

Hulde voor de man die heel Friesland, alle Telegraaflezers en Geert Wilders moest teleurstellen: hij bracht het nieuws dat De Tocht niet doorging, keurig volgens het boekje. Terwijl iedereen toch bij het horen van de weer- en ijsberichten kon bedenken dat het houden van een Elfstedentocht nog geen goed plan was, zaten er kennelijk toch massa’s mensen in spanning voor Het Bericht over De Tocht. En daar kwam hij: Wiebe Wieling, en hij draaide er niet omheen. “Ik heb slecht nieuws”, kondigde hij aan, en vervolgens meldde hij keurig het slechte nieuws met de argumenten. Volgens het boekje dus: eerst aankondigen, dan meteen melden. Het volgende hoofdstuk is: de ontvanger de klap laten verwerken. Uithuilen. Geen vrije nationale vrije dag. En over tot de orde van de dag…

De directie van Mitsubishi deed het minder netjes. De werknemers van NedCar moesten uit de krant vernemen dat het werk ophoudt. Een klap voor de Daf-fabriek. Nadat alle journalisten die niet naar Friesland waren uit de file op de A2 waren en bij de hekken stonden voor de nodige interviews, kwam de Japanse top eens naar Nederland. En de werknemers gingen staken… nee, daar was het bezoek vast van onder de indruk. Sluiten die hap.

De Nationale Ombudsman had slecht nieuws voor de Poolse ambassadeur. Hij kan niets doen met of tegen het idiote Oost-Europeanenmeldpunt van de PVV, want dat is niet van de overheid maar van een politieke partij. Wie kan er wel iets tegen? Rutte wil het niet en staat dit wangedrag van zijn gedoger gewoon toe. Geweldige PR, Mark. Dat is nog eens slecht nieuws voor Nederland.

PS: vanwege de TerugKeek:

15 januari 2012

Mijn rechtse ikken

Een trainersconferentie heeft vooral weer inspiratie en enthousiasme opgeleverd voor Voice Dialogue: de commentaren van al onze subpersoonlijkheden op alles wat we doen en meemaken. Drie deelnemers aan een workshop van een gerenommeerd trainer lieten hun innerlijke puber los en deden lekker niet mee aan de opdracht. Want slecht ingeleid en doelloos, ook na toelichting konden we er geen touw aan vastknopen. Of juist na die toelichting nog minder… jammer, soms vallen mensen van hun voetstuk… Maar die drie trainers hebben wel een heel inspirerend gesprek gevoerd over de essentie van hun vak. We kwamen erop uit dat wij trainers mensen helpen om kruispunten te identificeren waarop ze bewust keuzes kunnen maken voor gedrag. Het betere kruispuntmanagement dus.

Ik heb kennisgemaakt met mijn rechtse ikken. Die van ‘keihard aanpakken’ en ‘tuig het land uit’ en zo. Want toen we terugkwamen van de schouwburg stond de achterdeur open en lag de inhoud van laden en mijn tas op de grond… laptops, telefoon, portemonnee, alles pleitos. En dan ben je de ene helft van de nacht bezig met de politie, pasjes blokkeren en ramen dichttimmeren. Geweldig hoe aardig en behulpzaam iedereen was. En de tweede helft van de nacht hebben we doorgebracht met het betere wakkerliggen. Knarsetandend, schuimbekkend. De idioten die een enorme partij schade en een nog grotere partij ongemak veroorzaken omdat ze jouw Ipad willen. Oppakken die hap. Keihard aanpakken. Ik probeer mijn innerlijke zenboedhist aan het woord te laten… het zijn maar spullen… zennnnn

Tags:
8 december 2011

Homo niet zo sapiens

Er is een planeet ontdekt waar volgens onze normen leven mogelijk is. Mooi, dan moet homo sapiens maar eens goed gaan nadenken hoe we daar met ons allen heenkunnen. Wegwezen voordat planeet Aarde is uitgewoond is. Helaas valt dat ‘sapiens’ voor de lange termijn erg tegen.

Wat Bleker op de beperkte schaal van ons kikkerlandje aanricht, gebeurt helaas door zijn gedachtegoedgenoten op grote schaal in een van de grootste landen op de aardkloot. De Braziliaanse senaat heeft een wet goedgekeurd die toestaat dat het Amazonewoud leeggekapt wordt. Het had al te lang geduurd, die linkse milieulobby die de agrarische ontwikkeling van het land in de weg stond, aldus senator Abreu. Die ook, gut, toeval, voorzitter is van een grote landbouw- en veeteeltfederatie. Meer soja (vooral voor veevoer), rundvlees en hardhout voor de hele wereld. Dat dat ook minder zuurstof voor de hele wereld betekent omdat het Amazonewoud een van onze belangrijkste collectieve longen is, soit. Tegen de tijd dat we daar last van krijgen, heeft homo sapiens toch wel een ruimtereis bedacht op weg naar Kepler 22-b. Ongetwijfeld voor wie het kan betalen. Beginnen we gewoon opnieuw. Zijn we meteen af van de vraag of armoede wel bestaat of niet.

23 november 2011

Cultureel glas tweederde vol

Het is maar net hoe je het wilt zien: Nu.nl kopt: één op drie jongeren mijdt cultuur. De Volkskrant bracht het positiever: tweederde jongeren stelt belang in cultuur. Het glas is niet half vol of half leeg, maar maar liefst tweederde vol! Uit onderzoek van het CJP naar de kunst- en cultuurbeleving van jongeren blijkt dat maar liefst 22% van de ondervraagde jongeren zich geen leven zonder cultuur kan voorstellen, de ondernemende cultuurfans. Ze genieten van kunst van anderen en voeren zelf ook uit en op. 32% van de ondervraagden, veelal laag opgeleide jongens, heeft niets met cultuur. Ze gaan hooguit naar de bioscoop, maar dat noemen ze geen cultuur.

Ons cultuurminnende kabinet (hoest, proest) heeft niets met cultuur, dat was al duidelijk. Ook de bijdrage van het Rijk aan het CJP gaat verdwijnen. De stimulans om verder geld te zoeken werkt hopelijk, er wordt hard gewerkt aan een doorstart. Op zich prima natuurlijk, als anderen willen meebetalen is dat geweldig. Het signaal dat de overheid afgeeft, vind ik wel erg: zo belangrijk is cultuur kennelijk nou ook weer niet. Laat maar aan de markt over. Met alle onzekerheid die dat met zich meebrengt.

Gisteren had ik een uurtje over in Brussel. Die tijd heb ik doorgebracht in het Magritte-museum, waar naast een behoorlijk aantal toeristen ook veel groepen kinderen waren. Het was een groot genoegen om te luisteren naar hun associaties bij de prachtige schilderijen, hun creativiteit en het plezier dat zij er overduidelijk beleefden. Misschien was het wel de eerste kennismaking met kunst, zodat ze de overstap maken van de 1/3 naar de 2/3 (ervan uitgaand dat de CJP-cijfers ook voor Brussel gelden natuurlijk). En misschien worden het zelfs wel ondernemende cultuurfans, en kunnen we over een tijdje hun exposities bewonderen. Ik hoop het van harte.

18 november 2011

So you think you can regeer gedoogd?

De gedoogpartners van de regering laten politiek en bestuurlijk Nederland een bizarre dans doen van buigen en negeren. Bij het debat over de weigerambtenaren zat de VVD klem tusen de PVV en SGP. Danspartner SGP won: zelfs de meest liberale VVD’ers bogen en stemden tegen de GroenLinksmotie die een einde moet maken aan door de overheid gelegitimeerde discrimatie. Terwijl de coalitie een ingewikkelde slowfox deed (leerzaam, dat SYTYCD) walste de PVV onverstoorbaar in zijn eigen ritme overal door- en overheen. De kramp schoot zichtbaar in alle spieren van VVD-ster Hennis-Plasschaert, die mocht uitleggen dat de tegenstem procedureel was, niet inhoudelijk.

144-red-een-mier (sorry, kon het niet laten) leidt ook tot mooie voorstellingen. In Amsterdam zijn maar 2 van de 53 ‘animal cops’ bezig met de nobele doelen van Dion Graus. Een fraai staaltje van bestuurlijk negeren: ja zeggen en nee doen. Want de beestenbrigadiers hadden al een baan: het reguliere politiewerk. Er is geen capaciteit bijgekomen, dat was de PVV even vergeten erbij te onderhandelen. De PVV verwacht wel veel multitask-vaardigheden van de politie, want uiteraard twittert Wilders niet wat er dan niet meer hoeft te gebeuren.

Maar nu moet ik gaan uitkijken. Graus heeft de volgende politiedivisie tenslotte al weer aangekondigd: de perspolitie. Met speciale missie: iedereen die iets naars zegt over de PVV in de bak. “Geen humor, die journalisten”, glom Graus in de roze microfoon. Kamervoorzitter Verbeet heeft een lans gebroken voor meer lager opgeleiden in de Kamer. Beter voor de representativiteit en het taalgebruik, vindt ze. Daar kan ik een heel eind in meedenken. Maar lager opgeleid is niet hetzelfde als dom. Wacht even, er wordt aangebeld. Ah, politie…

14 november 2011

Boodschappenlijstje

Deze week doen:

  • Laten weten wat je vindt van de nieuwe ‘Natuur’wet van Bleker via Natuurmonumenten. Zie het interview met zijn volkomen genegeerde adviescommissie in de Volkskrant van vandaag: natuur wordt alleen gezien als iets waar je geen last van mag hebben. Het concept-wetsvoorstel ligt tot vrijdag ter inzage, geef vooral ook je mening bij de officiële internetconsultatie!
  • Debat volgen over het verminderen van het aantal gemeenteraadsleden met maar liefst 24.000 (op nu nog 418 gemeenten, binnenkort na nieuwe herindelingen weer iets minder). Welk probleem lost dit op? Niets. Raadsleden zijn nu al erg zwaar belast, is een argument tegen. Blijf dan bij de hoofdlijnen en weiger slecht geschreven stukken te behandelen, is mijn reactie daar weer op. Maar desondanks is dit weer schijnflinkheid van dit kabinet.
  • Wordfeud spelen en proberen met welke woorden je wegkomt. Een tegenstander won gisteren van me met vondsten als ‘diere’ en ‘wa’…  Zou ‘tja’ mogen?
16 oktober 2011

Helpen over de grens

Mag ik jullie even voorstellen aan deze dames? Zij zijn van de The Kayiteuli solidarity group in Senegal. Via Kiva heb ik hen kunnen helpen met hun werk. Hun lening is nu compleet, maar er zijn nog veel meer mensen te helpen. Dat kan voor weinig en vanuit je luie stoel.

Ik heb inmiddels 14 microkrediet-leningen gedaan via Kiva, van $25,00. Ze zijn allemaal terugbetaald. Dat gaat met kleine stapjes. Als de ondernemers terugbetalen, betekent dat dat ze zich dat kunnen veroorloven. Heel goed nieuws dus. De updates laten zien dat er per lener $2,54 terugbetaald is, bijvoorbeeld. Daar koop ik nog geen kop koffie voor… Overigens leen ik alleen aan vrouwen. Zij maken het verschil, kijk maar naar de Nobelprijzen. Er zijn er niet voor niets drie uitgereikt voor de vrede!

Van de Kiva-site:

‘The Kayiteuli solidarity group was created on the 8th of May, 2001. It is made of up 10 women who are all retailers and all live in the same area, Diocko, on the right of the picture with her hand raised, is the group’s leader. She is 68 years old, married and the mother of 8 children. She is also responsible for 7 more children which her parents have placed in her care.
Diocko is an experienced retailer who has been selling local pharmaceutical products for over 15 years. This loan will increase her working capital and allow her to restock and develop her business activities. She will use the profits from her business to improve her family’s living conditions by buying food and new clothing, paying medical expenses, etc. ‘

Tags:
7 september 2011

Dichter bij de hits?

Bij ‘Avondspits’ denk ik aan Frits Spits, ‘dichter bij de hits’, zijn ‘Engels’ (‘if I ever put my face in you’), jeugdsentiment op de radio. Blijkt de naam nu gekaapt te zijn door onze rechtse radiorakkers van WNL. Wist ik veel, zo vaak luister ik niet rond die tijd naar de radio. Nu bleef ik met open mond van verbijstering luisteren naar een belt-u-maar-rondje tijdens dit programma. Waar topjournalist de stelling behandelde: ‘de helft van de bijstand moet aan het werk’ (let u even niet op het grammaticale gerammel). Nou ja, behandelde: verdedigde. Er waren namelijk ook bellers doorgekomen die deze stelling pertinente onzin vonden. Goed beargumenteerd. Maar het zijn toch profiteurs, riep E, zoals dat in de volksmond heet (en hij is tenslotte voor die volksmond, voegde hij daaraan toe). En iedere inspecteur vertelt toch over de vele mobieltjes op tafel, de pakjes shag en de flatscreen-tv’s. Schande!

Ik maak me al regelmatig druk of vrolijk, afhankelijk van mijn stemming, over verheffende meningcollecties zoals in Standpunt.nl en bij RTL-ontbijtnieuws. Maar WNL heeft een nieuw hoogtedieptepunt bereikt met deze presentator. Alle antwoorden zijn goed als ze maar met zijn mening overeenkomen. Hij riep nog niet dat tegenstanders hem demoniseerden, maar dat kan ik gemist hebben omdat mijn hand ineens aan de knop zat. Op zoek naar een ouderwetse Avondspits. Dichter bij de hits.

5 augustus 2011

555

In 1985 en 2005 was het nog een Live Aid waard. Nu heeft een – toch niet al te opvallende – inzamelingsactie in Nederland wel al 17 miljoen opgeleverd. Hoewel, ‘al’? Net iets meer dan een euro per inwoner van ons welvarende land. Voelt dubbel. Net als met de jaarlijkse Glazen-Huis-acties, waarbij traditioneel vele malen het opgehaalde bedrag met oud en & nieuw letterlijk in de lucht verdwijnt.

Verder vind ik het erg stil rond de hongersnood. NRC Handelsblad publiceerde 14 redenen om niet te doneren, maar die waren kennelijk bedoeld om de ene reden om wel te doneren te benadrukken. Systemen versus mensen: die 14 redenen zijn waar, maar daar hebben de mensen die vluchten en/of creperen niets aan. Voor de korte termijn kunnen we best nog een euro missen, lijkt mij. Giro 555!

5 augustus 2011

Streep

Toen ik zeker een jaar geleden het programma ‘Over de Streep’ zag, was ik onder de indruk en geraakt. Door de verbondenheid, de openheid, de kwetsbaarheid. Gisteren keek ik naar een vervolg en ik vond het niks. Zelfde concept, zelfde uit Amerika overgevlogen begeleiders. Zelfde gebarentaal als teken van solidariteit. Zelfde overweldigende hoeveelheid ellende (geweld, drank, drugs, ziekte, dood) in de levens van de scholieren. En ook dezelfde theatrale opzet en zelfde zalvende stem van de begeleidster.

Maar waarom vond ik het dan nu niks? Alleen het feit dat het kennelijk structureel op tv is? De eerste keer was het nog een illustratie van een methode. Nu voelde het aan als gluren. Met een week muziekje erachter, gemonteerd met slow-motionbeelden van kinderen (en docenten?!) die de streep overstaken. En kinderen die zich kwetsbaar opstellen voor de camera, beelden die tot Sint Juttemis bewaard blijven…

Ik moest ook ineens denken aan verhalen van mensen die bijeenkomsten van griezelige massa-‘trainingen’ als Landmark en Essence hebben gedaan, waarbij de deelnemers geacht worden om hun ziel en zaligheid in grote groepen mensen uit de doeken te doen. Met vaak traumatische gevolgen, want je moet wel heel sterk in je schoenen staan om daar tegen te kunnen. En dat doen de meeste mensen niet die bij zo’n ‘training’ belanden… Zo stabiel zijn pubers ook niet…

Weten wat er bij jezelf en bij een ander leeft, is de basis voor empathie. Dat is ook de basis van Geweldloze Communicatie. Ik zou het geweldig vinden als scholen daar onderwijs in gingen geven. Want dan blijft het niet bij een eenmalige emotie-explosie op tv, maar dan krijgen de scholieren een jargon en een methode om het op een veilige manier over hun gevoelens en behoeften te hebben. Want wat niet uitgesproken wordt, kan heel makkelijke genegeerd worden. Zie ook de twee meiden die een klasgenote het leven zuur maakten met hun gepest. Eerst ontkenden ze in alle toonaarden dat er sprake was van pesten. Na afloop van het streep-evenement zeiden ze dat ze niet wisten dat hun slachtoffer er zo veel last van had. Het leek mij eerder dat ze zich betrapt voelden. Met de camara erop, ook dat nog… Daar komen ze de rest van hun leven dus ook niet meer van af…

Tags:
30 juli 2011

Empathie als basis

Hoe kun je niet meevoelen met de mensen in Noorwegen, middenin de nasleep van de terreur van vorige week? Gelukkig staat er tegenover een actie van een enkele idioot (los van de schade die een enkeling kan veroorzaken…) een uitbarsting van empathie, van medeleven en compassie. Ik werd erg blij van dit hoopgevende filmpje over empathie, spiegelneuronen, Adam en Eva en nieuwe technologie: 

28 juli 2011

Verloren talenten

Weer thuis na een rondje Tobermory, Talisker, Glenlivet en Edradour. Ook mooi wandelen trouwens ;). En dat met on-Schots weer en verrassend weinig midges. Ook in de hoogste hooglanden kregen we het nieuws mee. Het Noorse nieuws is onvoorstelbaar. Tijdens mijn werk ontmoet ik veel jonge, bevlogen politieke talenten. Klaar om van de wereld een mooiere plek te maken. In Noorwegen waren ze niet anders: slim, welbespraakt. En dan komt er een zo’n… ik heb er geen woorden voor. De zorgvuldige planning. De haat tegen een politieke stroming, en dat weer uit haat tegen een bevolkingsgroep met een andere religie… en dan niet alleen een actie tegen overheidsgebouw, maar ook specifiek gericht op de jongeren…

PS: de enige juise reactie, volgens mij: in Noorwegen zijn honderden mensen lid geworden van een politieke partij om de democratie te versterken. Jammer dat niet alle partijen leden hebben… zou de politiek een stuk transparanter maken.

PS 2: ben via via op twitter beland bij een aantal ‘linkshaters’. Heel griezelig om te lezen… hopelijk veel geblaat, weinig wol…

29 juni 2011

#lachermaarom

Wat is twitter toch leuk. Nee, niet-twitteraars, het aantal mensen dat meldt naar de wc te gaan, valt best mee. En dan nog, daar is een handig knopje voor: ‘unfollow’. Je bent baas over je eigen brievenbus, een digitale ‘Ja-Nee’-sticker. Maar ik was geen cursus twitter van plan. Meer een loflied op de afreageermogelijkheid die de hashtag biedt. Soms handig,#dtv, soms melig of gevat: #alsikheminje (waarom twittert Kees Torn toch niet…).

En na het pleidooi van de PVV voor verplicht meer Nederlandstalige muziek op de radio. Dat leverde een stroom aan vondsten op voor #verplichtnederlandstalig. Zelf was ik trots op mijn bijdrage: ‘Gedroogd fruit, o Ruudje’. Ja, #lachermaarom. Verplicht meer Nederlands op de radio! Bert Wagendorp analyseerde al in de Volkskrant dat dit een beloning is voor de kiezers in Volendam. Voor wat hoort wat, niewaar. Het gaat vast niet om mooie luisterliedjes, kleinkunst, laat staan Roosbeef, zou De Dijk mogen? Of is die band al te grachtengordel (en vanouds links)?. Ik vrees dat de PVV een groot Muziekfeest op het Plein wil. Armen omhoog en heen-en-weer-ruitenwisseren maar.

Van de PVV kun je van alles verwachten, zeker nu ze de stekker van de gedoogstructuur in de hand hebben (Griekenland? We trekken hem eruit hoor!). Nu weer dat de definitie van allochtoon wordt opgerekt. Niet beperkt (nu ben je al allochtoon als je bv. een Belgische moeder hebt), maar uitgebreid met derde-generatie ‘nieuwkomers’. Fijn, dan kunnen we nog meer mensen uitsluiten en keihard aanpakken.

Maar nu profileren de VVD en het CDA zich ook steeds openlijker als PVV-light. VVD’er Leegte (ik ga die naamgrap niet maken) wil het KNMI afschaffen want te klimaterig. Te veel CO2, te weinig tsunami’s. Niet objectief, heet dat nu. Wetenschap is ernstig verdacht. En Verhagens herbron-ideeën voor het CDA gaan over de ‘terechte zorgen’ in de samenleving. Over het buitenland en buitenlanders (die onze banen inpikken). Dat een politieke partij oog een oor moet hebben voor de zorgen, lijkt mij een open deur. Mijn zorg is echter het woord ‘terechte’. Heeft het CDA ook oog een oor voor mijn zorg? Hier kan geen hashtag tegenop…

Tags:
15 juni 2011

Verdacht?!

Had ik me er stiekem toch op verheugd om de hele dag met zwarte vlekken op mijn vingertoppen rond te lopen. Zohoo mevrouwtje, aangehouden? Nee hoor, paspoort aangevraagd. ‘Helaas’, er kwam geen inkt aan te pas, maar een mini-scannertje. De foto was ook al in één keer goed (iets met ooraanzet?!), dat scheelde ook weer gedoe. En ook nog even een goed gesprek met de mevrouw achter de balie, naar aanleiding van mijn vraag of mijn vingerafdrukken nog opgeslagen worden of niet. Ja dus, tot de wetswijziging rond is. En dan is het nog een puzzel om ervoor te zorgen dat de vingerafdrukken ook echt vernietigd worden. En dan nog, zei de baliemevrouw: “Daar moeten we ook maar op vertrouwen he…”. Bovendien: er was Donner veel aan gelegen om zo snel mogelijk te regelen dat alles toch opgeslagen wordt. En dat voor een jurist… je bent onschuldig tot het tegendeel bewezen is, maar je bent in ieder geval wel verdacht…

%d bloggers liken dit: