Archive for ‘Communicatie’

27 juni 2014

There are issues that need to be addressed!

Het is makkelijk om kritiek te hebben op bestuurders die grote problemen moeten tackelen. Er zijn veel spelers, tegenstrijdige belangen, er is geld nodig, kortom: los het maar eens op. Maar nu heb ik toch wel een fantastisch voorbeeld gevonden voor een ‘generic-off’.

Gefascineerd heb ik geluisterd naar een interview met staatssecretaris Dijksma op radio 1. Onderwerp: het terugdringen van het gebruik van antibiotica, wereldwijd, om de volksgezondheid te beschermen. Er was een conferentie, er is uitgesproken dat er een probleem is dat op zeer korte termijn opgelost moet worden. Er is bereidheid maar het zal niet makkelijk zijn. Er moet geld komen en er moet samengewerkt worden. Er is een omslag nodig. Er moeten regels komen. Er is een stok achter de deur. Gelukkig zijn er belangrijke principiële afspraken gemaakt. En er komt een vervolgconferentie, waar hopelijk wel iets concreets gemeld kan worden. Maar we zijn er nog niet.

Soms lijkt politiek vrij eenvoudig. Met ‘zoek en vervang’ kun je dit interview voor zo’n beetje elk probleem gebruiken. Zou er een standaardscript klaarliggen in de studio’s?

Luister hier naar de stortvloed aan generics van Dijksma. De bron, met prachtige voorbeelden: de Daily Show. There are issues that need to be addressed!!

24 juni 2012

Sympathiek interrumperen

Dames, we hebben het niet makkelijk. Zitten we in een vergadering waar mensen (meestal mannen…) eindeloos aan het woord zijn, hebben we iets verstandigs te melden, moeten we eerst een keuze maken voor wij interrumperen. Want wat vinden we belangrijker: dat anderen ons een hoge status toekennen of dat ze ons sympathiek vinden? Dat gaat namelijk vooral bij vrouwen kennelijk niet samen, blijkt uit onderzoek.

Ik zie twee strategieën om hiermee om te gaan. Strategie 1 is het overzichtelijkst: schijt aan hebben. Je hebt iets melden wat niet kan wachten, dus je interrumpeert de spreker. Dan maar niet aardig gevonden worden. Jij vindt vast ook niet iedereen aardig, dus wat is het probleem. Strategie 2 is die van de voorbereiding: goed weten wanneer en hoe je interrumpeert.

Hier volgt de spoedcursus! 

Wanneer interrumpeer je?

  1. Als je een vraag hebt die niet kan wachten. Bijvoorbeeld als je een betoog niet kunt volgen omdat je een begrip niet kent. Je neemt hiermee eigenlijk een lage status in: je stelt je kwetsbaar op omdat je iets niet weet. Spaarzaam mee omgaan, had je je maar beter moeten voorbereiden. Zal niet ten nadele van de sympathiefactor gaan. Tenzij je doel stiekem punt 2 is:
  2. Als je de spreker, al is het maar een beetje, te kakken wilt zetten. Als iemand onnodig jargon gebruikt, onkunde weg probeert te poetsen met chic taalgebruik, duur wil doen door namen van Belangrijke Mensen te noemt of onzin uitkraamt uit de categorie ‘wat nou opwarming van de aarde; het sneeuwt al een week’. Ik noem dit de blonde strategie (zie foto boven mijn blog, ik mag dat). Het verschil tussen 1 en 2 zit in de toon die je gebruikt, je reputatie (2 strategisch gebruiken, zoals bij ieder trucje kan dit tegen je keren) en in de perceptie van de ander.
  3. Als een ander jou te kakken zet. Dat hoef je niet te pikken natuurlijk.
  4. Als je oprecht boos wordt. Zie dit voorbeeld van Femke Halsema.
  5. Als je een drogreden wilt doorprikken. Een glijdende schaal, een ad hominem (zie 3), een post hoc ergo propter hoc, noem maar op. Hiervoor verwijs ik graag naar die prachtige debatwaaier van Thema ;).
  6. Als het betoog van de ander niet relevant is en de factor tijd meespeelt. Als de tijd beperkt is (in een sollicitatiegesprek) of de vergadering uitloopt en de voorzitter niet oplet (veel gemeenteraadsvergaderingen). Je bent dan de regisseur. Onderbreek de ander en vraag hem of haar om terug te keren naar het oorspronkelijke punt. Voor sympathiepunten: geef aan waarom je dit zegt: omdat de informatie niet nodig bijvoorbeeld, of omdat je je door de duur van de vergadering niet meer zo goed op alle belangwekkende punten kunt concentreren. In vergaderingen: geef aan een zijspoor graag een andere keer te willen agenderen, om het de aandacht te kunnen geven die het behoeft (als je dit meent tenminste. Anders organiseer je een saaie extra vergadering…).
  7. Als je in slaap zit te vallen of boodschappenlijstjes aan het maken bent. Hoe diplomatiek je moet zijn, hangt af van de situatie. Als je eerlijk feedback wilt geven, doe dit dan. “Ik vind het vervelend om dit te zeggen, maar ik merk dat ik mijn aandacht niet bij je verhaal kan houden. Zou je kort en bondig je punt willen maken?”.  Als je dit in een groep doet, zie of hoor je meestal wel mensen opgelucht reageren, iemand durft het te zeggen…
  8. Om je eigen punt te maken. Gebeurt in de politiek regelmatig: sla een brug tussen het betoog van de ander en jouw eigen verhaal. Mooi instrument hiervoor is bijvoorbeeld de retorische vraag. Bij een betoog over de noodzaak van een extra snelweg: ‘Vindt u niet ook dat mensen in dat gebied recht hebben op gezonde lucht? Kinderen die in de buurt van een snelweg wonen, hebben aantoonbaar meer last van astma. En helaas zijn de komende 20 jaar nog niet alle auto’s elektrisch’.

En hoe doe je het?

  1. Niet zo in ieder geval
  2. Zorg dat je de aandacht krijgt van degene die je wilt onderbreken of in een formelere setting die van de voorzitter van dienst. Dat doe je door deze persoon rechtstreeks aan te spreken. “Meneer X”, “Truus”, “Voorzitter”.
  3. Verhef je stem. Niet te hard, maar hard genoeg om gehoord te worden. Niets zieliger dan iemand die in de zijlijn sputtert om de aandacht te krijgen maar eigenlijk niet durft.
  4. Weet goed wat je wilt zeggen. De aandacht krijgen voor een mond vol tanden is niet zo handig…
  5. Heb lef!

In communicatietermen gaat het steeds over het verschil tussen de inhoud en het proces. Als je hiertussen effectief kunt schakelen en dat op een effectieve en beleefd/vriendelijke manier doet, dan sta je sterk. En dat geldt trouwens niet alleen voor vrouwen… Tot zo ver de theorie, een beetje een schriftelijke cursus dansen… Train jezelf hierin! Je weet me te vinden 😉

12 april 2012

Overtuigen V/M

Geachte lezer. Bent u een vrouw, lees dan A. Bent u een man, lees dan B.

  • A: dames, het is kennelijk toch nog nodig dat wij extra aandacht besteden aan onze overtuigingskracht. Duidelijke taal, geen gedoe, zeg wat je wil, onderhandel strak. We leven toch niet meer in de jaren 50, hoe spijtig veel retropolitici (mannen, dat weer wel) dat ook vinden.
  • B: nou, eh, het zou dus eigenlijk best wel leuk zijn als je ook een beetje vindt wat ik zeg, nou, dus dat jullie ook een beetje doen wat wij willen.

Twitternieuws, opgedoken door de debattrainers van Debatrix, uit een onderzoek van Linda. L. Carli. Zij ontdekte dat vrouwen collega-vrouwen overtuigen met krachtige taal, maar mannen door krachteloze taal. Met stopwoordjes en afzwakkingen. Een onderzoek uit 1990, blijkt uit de voetnoot. Zouden mannen in die 22 jaar sinds het verschijnen van het onderzoek niets bijgeleerd hebben?

Daarover kon ik zo snel niets vinden. En dan nog: moeten vrouwen daarom het blondje uithangen? Wat een onzin zeg. Het is 2012. Laten we niets verkleinen of afzwakken. Geen zinnen, geen woorden, en zeker niet onszelf.

Tags:
10 februari 2012

Slechtnieuwsgesprekken voor beginners en gevorderden

Hulde voor de man die heel Friesland, alle Telegraaflezers en Geert Wilders moest teleurstellen: hij bracht het nieuws dat De Tocht niet doorging, keurig volgens het boekje. Terwijl iedereen toch bij het horen van de weer- en ijsberichten kon bedenken dat het houden van een Elfstedentocht nog geen goed plan was, zaten er kennelijk toch massa’s mensen in spanning voor Het Bericht over De Tocht. En daar kwam hij: Wiebe Wieling, en hij draaide er niet omheen. “Ik heb slecht nieuws”, kondigde hij aan, en vervolgens meldde hij keurig het slechte nieuws met de argumenten. Volgens het boekje dus: eerst aankondigen, dan meteen melden. Het volgende hoofdstuk is: de ontvanger de klap laten verwerken. Uithuilen. Geen vrije nationale vrije dag. En over tot de orde van de dag…

De directie van Mitsubishi deed het minder netjes. De werknemers van NedCar moesten uit de krant vernemen dat het werk ophoudt. Een klap voor de Daf-fabriek. Nadat alle journalisten die niet naar Friesland waren uit de file op de A2 waren en bij de hekken stonden voor de nodige interviews, kwam de Japanse top eens naar Nederland. En de werknemers gingen staken… nee, daar was het bezoek vast van onder de indruk. Sluiten die hap.

De Nationale Ombudsman had slecht nieuws voor de Poolse ambassadeur. Hij kan niets doen met of tegen het idiote Oost-Europeanenmeldpunt van de PVV, want dat is niet van de overheid maar van een politieke partij. Wie kan er wel iets tegen? Rutte wil het niet en staat dit wangedrag van zijn gedoger gewoon toe. Geweldige PR, Mark. Dat is nog eens slecht nieuws voor Nederland.

PS: vanwege de TerugKeek:

27 januari 2012

Bestuurlijke worst

Transparantie, een geliefd woord in het openbaar bestuur. Een overtuigend communicerende overheid wil met transparantie een sterke ethosstrategie voeren. Kijk maar: niets te verbergen, geen achterkamertjes, dat moet het vertrouwen ten goede komen. Jammer… uit een Utrechts promotieonderzoek blijkt dat meer transparantie in het lokaal bestuur in ieder geval niet direct leidt tot meer vertrouwen. Sterker nog: wie meer wist, had een negatiever oordeel over al het gesteggel, zoals veel proefpersonen de gang van zaken rond gemeentelijke besluitvorming beoordeelden.

Dat is natuurlijk niet zo gek. Voor een deel is dat gesteggel nu eenmaal onderdeel van het politieke spel. Er moet onderhandeld worden in ons coalitieland. Openbaar onderhandelen is een contradictio in terminis, niemand laat dan het achterste van z’n tong zien. Verder kan een blik achter de schermen ook teleurstelling opleveren over het niveau van debatten en motieven van politici en bestuurders. Wie kijkt voor z’n lol naar een integraal uitgezonden debat van een gemeenteraad? Er zijn vast gemeenten waar wel geïnteresseerde burgers op de publieke tribune zitten, maar over het algemeen zijn deze stoelen alleen gevuld door fractievolgers en belanghebbenden (vooral tegenstanders…) bij een agendapunt.

De promovendus concludeert dat de overheid het niet snel goed kan doen; wel verkeerd. Hoe dan wel communiceren? Niet per se volledig, licht positief van toon en geloofwaardig, aldus de onderzoeker. Omdat burgers niet gek zijn, maar ook niet alles hoeven te weten. ‘Those that respect the law and love sausage should watch neither being made’, zei Mark Twain lang geleden al…

Tags:
25 januari 2012

Pathetisch wolven vangen

Hoe ver kun je een pathosstrategie¹ voeren? De King of Pathos, Wilders, staat op verlies en zoekt een manier om de kiezers die overlopen naar de SP terug te lokken. Goede keuze van het moment: na een tijd van zwijgen over PVV-perikelen en in de aanloop van de mogelijke val van het kabinet vanwege verdere bezuinigingen. Frits Wester rolde de rode loper uit voor Het Gesprek, aandacht zat.

In de aanval dus, tegen de SP. Met ethos lukt het niet: ‘men’ vindt Roemer nu eenmaal vooral aansprekend en betrouwbaar. Een combinatie van zijn vlotte spreekstijl en goede-lobbes-uitstraling. Daar kan de scheermestaal van Wilders niet tegenop, boos zijn blijft niet effectief. Zeker niet als je als gedoger geen deuk in een pakje coalitieboter weet te slaan. En zijn eigen logica is wel een heel magere invulling van een logosstrategie. Onderbouwen is zo elitair…

Dus blijft de pathosstrategie over en trekt Wilders de beruchtste angsten van zijn achterban uit de kast. Met de SP aan de macht wordt Nederland duurder, Europeser en migrantenrijker. Een wolf in schaapskleren, die Roemer. Roemer en de enige echte machthebber bij de SP, Marijnissen, reageerden op de enige juiste manier: hard lachend en dank uitsprekend voor de zendtijd die zij op hun beurt door deze letterlijk pathetische aanval krijgen. Als je de feiten aan jouw kant hebt, is een dergelijke aanval gemakkelijk af te wenden. Zo lang je zelf maar aansprekend en betrouwbaar, en liefst ook deskundig gevonden blijft worden. Dan wint de ethosstrategie altijd.

¹Zie Aristoteles, Retorica: ethos = de beoordeling van de zender, logos de beoordeling van de  inhoud en pathos de mate waarin de zender inspeelt op de behoeften en angsten van de ontvanger.

Tags:
2 november 2011

Aristoteles en Mauro

Aristoteles maakte een handige indeling in overtuigingsmiddelen in ethos, logos en pathos. Een analyse volgens deze indeling van het debat over Mauro.

Ethos: vinden we de spreker deskundig, betrouwbaar en aansprekend?

  • Mauro spreekt aan: hartstikke Limburgs, heeft veel vrienden, komt bescheiden over maar kan goed uit de hoek komen (zie zijn reactie op het briefje van Bleker). Maar is hij een gelukszoeker of een slachtoffer? Welk frame wint?
  • De pleegouders van Mauro: van hen proberen voorstanders van het uitzetten de betrouwbaarheid ter discussie te stellen. Hebben ze willens en wetens de procedures gerekt? Of, daartegenover, mogen pleegouders vechten voor hun kind? Ook hier wordt in het debat frame met tegenframe bestreden.
  • Minister Leers. Zijn betrouwbaarheid staat forser ter discussie. Lees ook de column van Rob Wijnberg die bestaat uit conflicterende citaten van burgemeester Leers (2006) en minister Leers (2011).

Logos: wat zijn de argumenten?

  • Tja, een feit is een feit. Of toch niet? Wat gaat voor, de letter van de wet of de discretionaire bevoegdheid van de minister?
  • Is ‘het geval’ Mauro schrijnend of niet? Boterzacht natuurlijk. Voorstanders van uitzetting zullen de eerder genoemde veronderstelde onbetrouwbaarheid van de ouders aanhalen. Of zelfs die van de media, wat CDA’ster Sterk probeer-twitterde. Tegenstanders gebruiken de eindeloze procedures en de inconsequente reacties van de beslissers als argumenten.
  • Studievisum, redding of dode mus?
  • Over hoe veel AMA’s gaat het eigenlijk? 8? 80? 800? En al waren het er 800, wat is er eigenlijk erg aan? Was de vergrijzing niet een groot dreigement?

Pathos: wie speelt het best in op de angsten en de behoeften van de beslissers?

  • “Duizenden kommen er dan”, stelt de kroegbazin, als deskundige geïnterviewd door onze wakkere verslaggever. Angst voor ‘tsunami’s’ van ‘gelukszoekers’, ‘die onze banen inpikken’… Cijfers over aanzuigende werking en vergrijzing, die doen er niet toe. Wie de angst het effectiefst aanwakkert, krijgt gelijk. En de stemmen.
  • Wie heeft er geen behoefte aan helderheid en eerlijkheid? De regels zijn hier niet op toegesneden, de onduidelijkheid en daarmee het gevoel van oneerlijkheid zit erin gebakken
  • En dan is er ook een behoefte aan menselijkheid, aan mededogen. Wie heeft hier woorden voor?

Mijn keuzes: Mauro is slachtoffer van het systeem, Leers een onbetrouwbare uitvoerder van PVV-beleid, het CDA en laten we de VVD niet vergeten: hypocriete PVV-bedrijfspoedels, de ouders van Mauro hebben terecht voor zijn belang gevochten, de regels moeten helderder en dan consquent worden uitgevoerd, geïntegreerde vluchtelingen als Mauro hebben we hier voor onze eigen arbeidsmarkt hard nodig, we mogen blij zijn dat hij hier wil wonen.

Tags:
23 september 2011

Algemeen Beschaafd Haags

Als je debattrainer bent en de combinatie van taal en politiek je stokpaardje is, tja, dan moet je wel bloggen over de Algemene Politieke Beschouwingen. Over de poedel. En natuurlijk over ‘doe normaal’. Over de beste debater, uitgeroepen door het Debatinstituut: Rutte. Speelt het spel om het spel en is een meester in metacommunicatie (‘doe zelf normaal’).

Ik beken: ik heb het allemaal niet meegekregen, op wat snippers in de herhaling na. Ik was aan het werk. In Brussel, voor de Eurpean Green Party. Waar ik voorlichting gaf over de Green Academy, die in oktober start. Waar Emilie Turunen sprak, het jongste lid van het Europese parlement. Ik ben meteen fan. Wat een authentieke bevlogenheid, gekoppeld aan slim politiek inzicht. Ze sprak uit haar hart. Het contrast met de plichtmatige woordgevechten in Den Haag kon niet groter zijn.

Het schijnt ook heus wel over de inhoud gegaan te zijn, in Den Haag. Las ik tenminste op twitter. Jammer dat ik dat dan net niet heb meegekregen. En dat dat de samenvattingen niet heeft gehaald. Daar overheerste het nieuwe Algemeen Beschaafd Haags: doe normaal, poedel. Triest. Heel triest.

Tags:
8 september 2011

Thank you, Greece!

Teaching blog and column writing skills is a new treat for me! A bit challenging in English, though… But since I’m teaching at the Green Summer University in Frankfurt (Oder, nearly in Poland), it’s the chosen lingua franca. After many training sessions about serious texts, policy memos, press releases etc., this session is about playing with language. Forget the laws of structure, forget the obligatory W’s in the title: have an opinion and have fun with it.

The toolkit is ancient: rhetorical devices the Greeks came up with some 2400 years ago. When they invented democracy, dressed in their white sheets, pacing the Stoa. True, democracy was limited to the men. To those who were born in Athens. To those who were not a slave. But still, it was a start. For democracy, and for a collection of great ways to reach your audience: hyperboles, metaphores, anaphores, you name it.

The Greeks are not that popular at the moment, Eurowisely spoken. But we have to give their ancestors the credits for the rhetorical toolkit we still use today.

Here’s the prezi!

5 augustus 2011

Streep

Toen ik zeker een jaar geleden het programma ‘Over de Streep’ zag, was ik onder de indruk en geraakt. Door de verbondenheid, de openheid, de kwetsbaarheid. Gisteren keek ik naar een vervolg en ik vond het niks. Zelfde concept, zelfde uit Amerika overgevlogen begeleiders. Zelfde gebarentaal als teken van solidariteit. Zelfde overweldigende hoeveelheid ellende (geweld, drank, drugs, ziekte, dood) in de levens van de scholieren. En ook dezelfde theatrale opzet en zelfde zalvende stem van de begeleidster.

Maar waarom vond ik het dan nu niks? Alleen het feit dat het kennelijk structureel op tv is? De eerste keer was het nog een illustratie van een methode. Nu voelde het aan als gluren. Met een week muziekje erachter, gemonteerd met slow-motionbeelden van kinderen (en docenten?!) die de streep overstaken. En kinderen die zich kwetsbaar opstellen voor de camera, beelden die tot Sint Juttemis bewaard blijven…

Ik moest ook ineens denken aan verhalen van mensen die bijeenkomsten van griezelige massa-‘trainingen’ als Landmark en Essence hebben gedaan, waarbij de deelnemers geacht worden om hun ziel en zaligheid in grote groepen mensen uit de doeken te doen. Met vaak traumatische gevolgen, want je moet wel heel sterk in je schoenen staan om daar tegen te kunnen. En dat doen de meeste mensen niet die bij zo’n ‘training’ belanden… Zo stabiel zijn pubers ook niet…

Weten wat er bij jezelf en bij een ander leeft, is de basis voor empathie. Dat is ook de basis van Geweldloze Communicatie. Ik zou het geweldig vinden als scholen daar onderwijs in gingen geven. Want dan blijft het niet bij een eenmalige emotie-explosie op tv, maar dan krijgen de scholieren een jargon en een methode om het op een veilige manier over hun gevoelens en behoeften te hebben. Want wat niet uitgesproken wordt, kan heel makkelijke genegeerd worden. Zie ook de twee meiden die een klasgenote het leven zuur maakten met hun gepest. Eerst ontkenden ze in alle toonaarden dat er sprake was van pesten. Na afloop van het streep-evenement zeiden ze dat ze niet wisten dat hun slachtoffer er zo veel last van had. Het leek mij eerder dat ze zich betrapt voelden. Met de camara erop, ook dat nog… Daar komen ze de rest van hun leven dus ook niet meer van af…

Tags:
29 juni 2011

#lachermaarom

Wat is twitter toch leuk. Nee, niet-twitteraars, het aantal mensen dat meldt naar de wc te gaan, valt best mee. En dan nog, daar is een handig knopje voor: ‘unfollow’. Je bent baas over je eigen brievenbus, een digitale ‘Ja-Nee’-sticker. Maar ik was geen cursus twitter van plan. Meer een loflied op de afreageermogelijkheid die de hashtag biedt. Soms handig,#dtv, soms melig of gevat: #alsikheminje (waarom twittert Kees Torn toch niet…).

En na het pleidooi van de PVV voor verplicht meer Nederlandstalige muziek op de radio. Dat leverde een stroom aan vondsten op voor #verplichtnederlandstalig. Zelf was ik trots op mijn bijdrage: ‘Gedroogd fruit, o Ruudje’. Ja, #lachermaarom. Verplicht meer Nederlands op de radio! Bert Wagendorp analyseerde al in de Volkskrant dat dit een beloning is voor de kiezers in Volendam. Voor wat hoort wat, niewaar. Het gaat vast niet om mooie luisterliedjes, kleinkunst, laat staan Roosbeef, zou De Dijk mogen? Of is die band al te grachtengordel (en vanouds links)?. Ik vrees dat de PVV een groot Muziekfeest op het Plein wil. Armen omhoog en heen-en-weer-ruitenwisseren maar.

Van de PVV kun je van alles verwachten, zeker nu ze de stekker van de gedoogstructuur in de hand hebben (Griekenland? We trekken hem eruit hoor!). Nu weer dat de definitie van allochtoon wordt opgerekt. Niet beperkt (nu ben je al allochtoon als je bv. een Belgische moeder hebt), maar uitgebreid met derde-generatie ‘nieuwkomers’. Fijn, dan kunnen we nog meer mensen uitsluiten en keihard aanpakken.

Maar nu profileren de VVD en het CDA zich ook steeds openlijker als PVV-light. VVD’er Leegte (ik ga die naamgrap niet maken) wil het KNMI afschaffen want te klimaterig. Te veel CO2, te weinig tsunami’s. Niet objectief, heet dat nu. Wetenschap is ernstig verdacht. En Verhagens herbron-ideeën voor het CDA gaan over de ‘terechte zorgen’ in de samenleving. Over het buitenland en buitenlanders (die onze banen inpikken). Dat een politieke partij oog een oor moet hebben voor de zorgen, lijkt mij een open deur. Mijn zorg is echter het woord ‘terechte’. Heeft het CDA ook oog een oor voor mijn zorg? Hier kan geen hashtag tegenop…

Tags:
13 juni 2011

Actuele communicatiewijsheden uit 1946 en 1957

Wat doe je op een duffe pinksterdag na het snoeien van de heg (voor de buien) en stofzuigen van het huis? Rondje door de boekenkast! En, verrassing: een prachtig oud boek, afscheidscadeau bij mijn vertrek als docent aan de communicatieopleiding van een niet nader te noemen hogeschool: ‘De verborgen verleiders’ van Vance Packard.

Origineel: 1957! Packard maakte zich toen al ernstige zorgen over het consumentisme, de invloed van psychologen op reclamemakers. De productie van spullen was zo gegroeid, dat fabrikanten zich vooral moesten gaan richten op het stimuleren van de vraag. Uit de inleiding: “Wanneer wij ons echter bezighouden met de tegenwoordige wel wat vergaande ziel-peilingen en -manipulaties, komen wij van het vriendelijke ‘Alice in Wonderland’ wereldje terecht in het kille rijk van George Orwell, zoals dat in zijn boek ‘1984’ wordt beschreven […].” 1957! Zie ook dit mini-college over het boek:

Packard verwijst naar een nog eerdere publicatie: ‘The proces of persuasion’ van Clyde Miller, die mensen beschrijft als ‘gecondioneerde reflex-dieren’: ‘of we nu limonade of een nieuw politiek denkbeeld aan de man trachten te brengen, het gaat er naar zijn mening bij al dit overredingswerk slechts om, door het gebruik van sleutelwoorden, -symbolen of -handelingen deze geconditioneerde reflexen tot verdere ontwikkeling te brengen’. Deze oude maar nog steeds al te actuele wijsheden zijn op internet te vinden. Je zou bijna hopen op meer regenachtige vrije dagen…

10 mei 2011

Onderhandelen tot je pensioen

Gaan ze eruit komen bij de FNV? Forse, bovendien tegengestelde – standpunten. Conflicterende belangen. Machtstrijd op de achtergrond (kan Jongerius voorzitter blijven?). En, wat ik opmaakte uit de journaal-interviews: verschillende visies op wat onderhandelen nu eigenlijk is. Hoofdrolspeler vd Kolk van Bondgenoten (veel SP’ers en PVV’ers in het kader) meldde: “Onze eisen worden nog niet ingewilligd”. Of anders gaat Bondgenoten ‘een eigen koers varen’. (Eh, bondgenoten? Van wie?) Dat is geen onderhandelstrategie, dat is een ramkoers. Gevalletje ‘met gestrekt been’. Onderhandelen vraagt toch om bereidheid om naar elkaar te luisteren. En niet alleen naar de standpunten, vooral naar de behoeften en belangen achter die standpunten. Vakcentrale-voorzitter Jongerius toont zich een betere speler: “Een beetje creatieve onderhandelaar weet als de hoofdroute is geblokkeerd, altijd nog wel een zijweggetje te vinden. Waar een wil is, is een weg”. Wat een tegenstijdige onderhandelstrategieën… een opmaat voor ellende. Voor je het weet zitten ze te onderhandelen tot hun pensioen. Of het mijne (gokje: 70 jaar).

9 mei 2011

Schaamteloze reclame: debatwaaier!

Vol trots presenteer ik u: de Debatwaaier! Na een paar maanden schrijf- en vooral schrapwerk, drukproefcorrecties, lag ‘ie dan vanmorgen in de bus. En nu dus te krijgen in de betere boekhandel (wilde ik altijd al een keer schrijven) en via uitgeverij Thema.

Waarom een waaier?

  • Het scheelt een heleboel leeswerk. Wij hebben een heleboel boeken voor je samengevat.
  • Je hebt meteen een boel slimme citaten over debatteren.
  • Je kunt tijdens debatten makkelijk spieken.
  • En… echt het Unique Selling Point: je kunt jezelf er koelte mee toewaaieren tijdens verhitte debatten!

Tags:
3 april 2011

Nonverbale 1-aprilgrap

Hij was leuk, de 1-aprilgrap van Google, ROFLOL zelfs! Niet dat ik denk dat iemand erin getrapt is (wat dat betreft heeft het jeugdjournaal ruim gewonnen met de tattoos voor kinderen), maar voor een communicatiekundige is dit smullen: het belang van nonverbale communicatie vertaald naar het aansturen van je mailprogramma. Met een fantastische demonstratie (hoog silly walks-gehalte) en ook al navolging op youtube, dikke pret op de vrijdagmiddag. Vooral de postzegel is bij ons thuis wel een blijvertje denk ik.

Een paralanguage-expert (sic!) haalt de Mehrabian Myth weer eens aan: meer dan 80% van onze communicatie is nonverbaal. Dit is geen 1-aprilgrap, maar een broodje aap dat hardnekkig rondzwerft in communicatieland. Zie Lies’ bios voor de film die er korte metten mee maakt.

31 maart 2011

Argumentatie voor beginners: appels, peren en koeien

Onnavolgbaar, de redenering van mevrouw Helder -what’s in a name – van de PVV. Je zou zeggen dat het feit dat er minder recidive is na taakstraffen dan na celstraffen, best pleit voor het fenomeen taakstraf. Maar dat past niet zo goed in de sfeer van het Keihard Aanpakken natuurlijk.

Het is bij het argumenteren natuurlijk de sport om juist die cijfers te vinden die jouw betoog ondersteunen, of die je zo kunt interpreteren dat ze dat doen. En statistieken zijn ook maar een resultaat van onderzoek, het is altijd maar de vraag of dat goed is uitgevoerd. ‘Rubbish in = rubbish out’, niewaar. Om het beroemde citaat van Disraeli aan te halen: ‘There are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics’.

Maar goed, als je het over statistieken hebt, dan is is het toch wel fijn om enige logica aan te brengen in de onderbouwing van je stelling. En daar gaat het faliekant mis bij deze mevrouw. Niet dat ze er last van had, zo te zien gelooft ze heilig in wat ze uitkraamt. Gelooft tenminste nog één iemand het…  En dat van een meester in de rechten. Zou ze als advocaat ooit een zaak gewonnen hebben? O nee, je kunt een Kamerlid natuurlijk niet met een advocaat vergelijken. Appels en peren. En koeien, zo te horen?!

PS: Zie ook de wiskundemeisjes  en Ype en Willem!

1 maart 2011

Nationale Complimentendag

Het is Nationale Complimentendag. Een niet-commerciële dag, volgens de website. Dus geen mokken, t-shirts en foute ansichtkaarten aub. Vooruit dan maar, wel een oorkonde, helemaal gratis. Complimenten voor de initiatiefnemers ;). Voor wie bultjes krijgt van oproepen om feedback te geven… een compliment is ook feedback! Heel letterlijk: je laat de ander weten wat het effect van zijn of haar gedrag op jou is. En waarom zou dat niet positief mogen zijn? Dus laat ook mensen eens weten waarom je blij van ze wordt. En niet alleen vandaag…

Hoe geef je een goed compliment?

  • benoem zo concreet mogelijk wat de ander doet: wat zie je, wat hoor je, wat ruik je?
  • hou het persoonlijk, gebruik een ‘ik’-boodschap
  • vertel welk effect het gedrag van de ander op jou heeft
  • geef het compliment zo snel mogelijk

(ezelsbruggetje: GEIN: gedrag, effect, ik, nu)

  • en tot slot meen het! Een compliment is bedoeld om de ander blij te maken over het feit dat hij of zij jou blij maakt!

18 februari 2011

Ben je nou helemaal ruilverkaveld

Fijn leesvoer: ‘De laatste fase, de rekening Lijst der Geldelijke Rekeningen’. De laatste Umberto Eco? Dan Brown? Helaas, het is een brochure van de overheid, de dienst Landelijk Gebied om precies te zijn. In het voorwoord meldt de voorzitter van deze dienst (uitbundig lachende man op de foto) “De materie die in deze brochure aan de orde wordt gesteld is niet makkelijk.” Kan ik van harte beamen. Er volgen pagina’s met landinrichtingsjargon, over nutschatting en puntwaarden, objectieve (ontsluiting) en subjectieve (verkaveling) factoren, geen chocola van te maken.

Na een grondige studie blijkt: wij wonen in een ruilverkavelinggebied. Het Noorderpark is ingericht, daarvoor zijn boerderijen verplaatst, er zijn bossen aangelegd, kortom: prachtig. Project afgelopen, tijd voor de eindafrekening. Omdat uit de brochure viel op te maken dat er voor huiseigenaren niets te verrekenen zou vallen, hebben we de voorlichtingsavonden over de moeilijke materie laten schieten. Het was toch niet de bedoeling om met individuele vragen te komen, liet de vrolijk lachende voorzitter in zijn voorwoord weten.

Per aangetekende post (helaas in Maarssen op te halen bij het postagentschap in de slagerij… die geur… bah, maar dit terzijde) kwamen twee eveneens onbegrijpelijk brieven over onze eindafrekening volgens De Lijst. Wat blijkt: de komende 26 (!) jaar ontvangen wij €14 pp per jaar van de gemeente als landinrichtingsrente. Kennelijk zijn wij iets kwijtgeraakt bij de verkaveling?! Wonderlijk… Een stukje tuin dat op een eerdere kaart niet meer van ons was, is na een telefoontje door een zeer aardige man (niet die van de foto) weer aan ons teruggeregeld. We hadden weliswaar verzuimd om bezwaar aan te tekenen tegen een eerdere onbegrijpelijke serie brieven (totaal langs ons heengegaan), maar dit was hun fout, aldus de Noorderparkmeneer. Zo kan het dus ook, gelukkig. Blijft het raadsel: waar hebben wij deze nieuwe inkomstenbron aan te danken? Ik denk dat ik de meneer nog maar even bel…

15 februari 2011

Smile! De deurwaarder!

Gerechtsdeurwaarders zijn minder populair dan parkeercontroleurs en belastinginspecteurs… hoe ‘frame’ je dit beroep? Zijn het beulen die mensen zo maar uit hun huis zetten of zijn het de mensen die zorgen dat mensen die diensten verlenen, hun rekeningen betaald krijgen? Kwestie van perspectief…

Vijf jaar lang was ik de ‘hoftrainer’ van de deurwaarderopleiding. Toen ik daarvoor gevraagd werd (jazeker, de naam werd genoemd), schoten ook mij alle vooroordelen door het hoofd. Gelukkig heb ik het toch gedaan, ik heb vijf leuke en leerzame jaren gehad met enorm leuke studenten.

De communicatietrainingen gingen eigenlijk allemaal over slechtnieuwsgesprekken en omgaan met weerstand. Niet vreemd natuurlijk, gezien het beroep en het imago. In het stagejaar, als de studenten zelfstandig als deurwaarder werken, was (of is, dat weet ik eigenlijk niet meer…) de heftigste training: omgaan met agressie. Voor mij misschien wel de mooiste om te doen, juist omdat te leren is hoe je agressie vaak kunt voorkomen of wanneer het moment is om voor je eigen veiligheid te kiezen en weg te gaan.

Helaas is agressie lang niet altijd te voorkomen. Voorbeelden te over, helaas. En helaas hoorde ik maar al te vaak dat de politiek niet, laks of laat reageerde. Terwijl deurwaarders toch ook hun werk doen als openbaar ambtenaar, ‘in naam der koningin’ zelfs. Om agressie aan de kaak te stellen, zijn er nu tien deurwaarders op stap met een mini-camera. Om vast te leggen wat er gebeurt en hopelijk ook met een preventief effect. Ik ben heel benieuwd wat dit experiment oplevert. Het gaat wel ver. Want geweld is nog steeds wel de uitzondering, niet de regel. Of zou de camera alleen op en aan gaan bij beruchte debiteuren (de meeste deurwaarders kennen hun pappenheimers wel)?

Ik hoop dat er snel twee dingen gebeuren. Ten eerste: deurwaarders worden in dezelfde rijtjes genoemd als ambulancepersoneel, brandweer- en politiemensen (is geweld tegen hen erger?!). En ten tweede: meer trainingen. Geloof je mij niet, vraag het dan maar aan de oud-deelnemers!

11 februari 2011

Dagje debatjureren

Een mening hebben is makkelijk. Iedereen heeft meningen. Van ‘Het is snertweer’ tot ‘Er is niets aan de hand met het klimaat’ en erger… Een mening beargumenteren is al moeilijker. “O ja?”, “Hoezo”, “Waarom”. Lang niet iedereen voelt zich geroepen om een mening ook te onderbouwen. “Daarom”, “Het is gewoon zo”, “Iedereen weet toch…”. In een goed debat gaat het er niet alleen om dat je een mening hebt en die goed weet te onderbouwen, maar dat je ook nog eens een neutrale derde partij overtuigt. In een debatwedstrijd is dat de jury.

Vandaag was ik jurylid bij het MBO-debattoernooi, georganiseerd door het Nederlands Debatinstituut. Een prachtige kans om jongeren aan het debatteren te zien en te horen, over stellingen waar ze door de organisatie verplicht voor- of tegenstander van waren. Spannend, ik had geen idee wat ik aan niveau en inzet kon verwachten. Nou… ik was onder de indruk! Aansprekende betogen. Soms prachtig gestructureerd en met gelabelde argumenten, volgens het boekje. Ook kwamen er prachtige pathosstrategieën voorbij: vergelijkingen (over juryrechtspraak: “Je gaat toch ook niet naar de groentenboer als je ziek bent”), emotionele beroepen op de jury (“U zult maar iemand kennen die door een dronken chauffeur is doodgereden!”). Hier en daar een black out en opspelende zenuwen, maar over het algemeen bleven dat soort ongemakken uit. Menig gemeenteraadslid kan hier een puntje aan zuigen. Petje af voor deze MBO’ers!

Tags:
%d bloggers liken dit: