Landgenoten

Ooit kreeg ik les in Maatschappijleer van ene meneer Hans Janmaat. Tenminste, dat stond op het lesrooster. Ik kan me niet herinneren er ooit een keer geweest te zijn. Waarschijnlijk moest er altijd wel een schoolkrant af, daarmee heb ik me onder menig les uit weten te draaien. Maar mogelijk was de docent zelf in kwestie ook niet aanwezig. Want er was toen een stevig cordon sanitaire. Nu was het ook bepaald geen charismatische man. Naast een bloemstuk op tv: “landgenoten”, of was dat toch Wim de Bie? Toch heb ik van zijn docentschap een belangrijke les geleerd, de basis voor mijn politieke bewustzijn was gelegd.

Alles wat Janmaat ooit zei is niets vergeleken bij wat later via Bolkestein, Fortuin en Verdonk nu uitmondt in wat er allemaal aan gif uit de mond komt van GW. En nu roepen er mensen weer om een cordon sanitaire. Too little, too late. Onder het mom van ‘niet duiken op rood vlees’ kon hij ongehinderd de salami-tactiek toepassen: steeds een plakje meer. Nu mekkert hij dat er een hetze tegen hem rondgaat. Ja duh… het aloude liedje. Hij mag zelf om zich heen schoppen maar zodra iemand daar iets van zegt dan wordt hij gedemoniseerd. Hopelijk ontploft de PVV nu van binnenuit. Maar ja, dan duikt er vast wel weer iemand op voor de volgende trede op deze ellende-trap.

mocroIk word wel blij van de acties van Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond die tegengas geven. Als in ‘Mocro be like born here ‘ en Ali B die zijn publiek tegengeluid laat geven. Goede actie, landgenoten!!

Maar wat kan ik als kaaskop doen? Ik voel me best machteloos. Dan maar een blog, als opvolger van mijn schoolkrant. Om niet naar de les van Janmaat te hoeven. Bij deze het hoofdartikel van vandaag, een gedicht waar ik stil van werd:

“Toen ze de communisten kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen”

Martin Niemöller, Duitsland
uit: De dag dat je brief kwam (1988). Vertaling Petra Catz.

Advertenties

One Comment to “Landgenoten”

  1. Jouw blog en het geciteerde gedicht bewijzen dat wij mensen onze fouten in de loop van de tijd blijven herhalen.

    In de ogen van sommige leerlingen zie ik het verdriet.
    Uit de monden van sommige leerlingen hoor ik de woede.
    Maar ook weet ik dat er collega’s hebben gestemd op die ene man …….

    Ons land is weer meer verscheurd.!

    Bezorgde groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: