1 mei 2017

De verkiezingen van 2017: manmanman…

(Column voor de nieuwsbrief van ProDemos)

Het was een opvallend plaatje: de voorzitter van de Tweede Kamer op de foto samen met de informateur. Wat er opvallend aan was? Twee vrouwen in charge! Het kan dus wél, vrouwen in een prominente positie. Valt het dan ook allemaal wel mee met de positie van vrouwen in de politiek? Helaas, er is nog lang geen sprake van een representatieve vertegenwoordiging. Laten we daar in 2017, het jaar waarin het (passief) vrouwenkiesrecht 100 jaar bestaat, eens serieus werk van maken.

Met of zonder stropdas
Krantenpagina’s en televisieschermen werden in verkiezingstijd gedomineerd door de mannen. Alleen Marianne Thieme mocht één keer meedebatteren met de lijsttrekkers. Bij het jeugdjournaaldebat hadden de kinderen de keuze tussen mannen met en mannen zonder stropdas. Een treurig gebrek aan rolmodellen: bij hoeveel meisjes zou een kiem gelegd zijn voor een politieke carrière?

Prominent op twee?
De debatten met de nummers twee van de lijsten bleken een vrouwelijke aangelegenheid. Best prominent toch, de tweede plek? Helaas blijkt dat bij het onderhandelen alleen Kathalijne Buitenweg, de nummer twee van Groen- Links, mee mag doen. Jeanine Hennis, Mona Keijzer en Stientje van Veldhoven, de nummers 2 van VVD, CDA en D66 zijn gepasseerd door een man. Zo prominent waren ze kennelijk ook weer niet.

Kansen in het kabinet
De Tweede Kamer telt minder vrouwen dan in de vorige periode. Campagnes om meer vrouwen gekozen te krijgen, hebben er in ieder geval aan bijgedragen dat drie vrouwen met voorkeur- stemmen gekozen zijn. Anders was de oogst nog magerder geweest. En nu

maar duimen voor een net aantal vrouwen in het kabinet. Minstens de helft, dat zou wel mooi zijn tijdens het eeuwfeest van het vrouwenkiesrecht. Ook is het afwachten wie de politiek leiders worden als er huidige fractie- voorzitters doorschuiven naar het kabinet. Tot nu toe zijn vrouwen op nummer twee steevast gepasseerd voor deze functie…

Waarom niet?
Laten we nu de basis leggen om bij de komende verkiezingen meer vrouwen op de lijsten te krijgen. Bij de gemeente- raadsverkiezingen van volgend jaar, voor de provincies, de Eerste Kamer, waterschappen en Europa in 2019. Het is aan politieke partijen om actiever vrouwelijk talent te scouten en op te leiden. En natuurlijk ook aan vrouwen zelf om te overwegen: politiek actief worden, waarom niet? Wat die mannen kunnen, kan ik ook!

Advertenties
10 maart 2015

Focus: topvrouwennaardetop.nl

(bericht met werkende link)
Sinds kort blog ik op www.topvrouwennaardetop.nl over loopbanen van vrouwen, met de nadruk op het openbaar bestuur. Er hoort ook een facebookpagina bij, met nog meer nieuws. Dit stokpaardje krijgt in ieder geval dit jaar voorrang. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

18 november 2014

Vereniging Nederlandse Gemeenten heeft meer vrouwen nodig in de top

vngDe Vereniging Nederlandse Gemeenten heeft een probleem: er zitten te weinig raadsleden, griffiers en vrouwen in het bestuur en de commissies. Vinden de leden. Die overigens unaniem gestemd hebben vóór het niet-representatieve bestuur, bij gebrek aan tegenkandidaten. Zo erg vonden ze het kennelijk toch niet!? De voorzitter van de VNG, topvrouw Annemarie Jorritsma, en opper-selecteur Peter Noordanus, hebben beterschap beloofd. Ze gaan om de tafel met de verenigingen van de raadsleden en de griffiers. Voor het tekort aan vrouwen is geen vereniging om mee te polderen. Er moet actief gescout worden.

Ik hoop van harte dat Jorritsma, als bijna afscheidnemend voorzitter van deze grote en machtige vereniging, als afscheidscadeau een concreet plan achterlaat om tot de scouting vorm te geven. En niet alleen de scouting, maar ook de daarop volgende mentoring en opleiding. Want ook hier geldt dat de kaboutertjes dit niet regelen. Ook hier geldt wat mij betreft: er zijn zat topvrouwen. Nu nog naar de top!

Lees het artikel in Binnenlands Bestuur

Dit artikel staat ook op topvrouwennaardetop.nl

31 oktober 2014

Met quotum naar de top 10

Dit artikel staat ook op de nieuwe website Topvrouwen naar de Top.
Schermafbeelding 2014-10-31 om 18.44.37

 

Hoe is het gesteld met de positie van vrouwen in Nederland? Volgens het Global-Gender-Gap=rapport 2014 van het World Economic Forum (WEF) doen we het niet al te best. We zijn de afgelopen jaren gedaald van de 11e naar de 14e plaats. Zelfs Rwanda scoort beter.

Het rapport vergelijkt de kloof tussen mannen en vrouwen op het gebied van werk, gezondheidszorg, educatie en politiek. Dat Nederland geen vrouw als MP heeft of heeft gehad, telt zwaar. In Rwanda is een vrouwenquotum in het parlement, dus dat is goed voor de score. Maar ook een land als India scoort punten vanwege Indira Ghandi, terwijl dit land niet bepaald bekend staat om de goede behandeling van vrouwen… Maar goed, Nederland scoort niet heel slecht op de politieke participatie van vrouwen. Maar dat kan altijd beter, toch!

Nederland scoort vooral goed op educatie: de vrouwen doen het heel goed in het -hoger- onderwijs. Helaas volgt daarna de harde realiteit van de arbeidsmarkt. De arbeidsparticipatie van vrouwen is weliswaar licht gestegen, maar vrouwen werken meer in deeltijd, minder in leidinggevende banen en verdienen in gelijke banen minder dan mannen. De oplossing volgens de deskundigen? Een quotum. Gewoon doen, en dan snel op naar een top-10-notitie!

Schermafbeelding 2014-10-31 om 18.15.53

26 september 2014

KPN ontdekt: vrouwen zijn net als mannen!

KPN is gestopt met het vrouwenquotum dat de vorige topman (m) had ingesteld om meer gelijkheid binnen het bedrijf te krijgen. Hier hadden ze drie bijzondere redenen voor. Die van een enorm gebrek aan inzicht en creativiteit getuigen.

Reden 1: de allochtone mannen kwamen niet meer aan de bak. Er was dus concurrentie tussen minderheden en het bedrijf voelde zich gedwongen om het vrouwenquotum dan maar te schrappen. Dit wijst op een enorm gebrek aan creativiteit. Wat is er tegen meer quota, een voor allochtone mannen en een voor vrouwen? En bij gelijke geschiktheid gaat de voorkeur altijd naar een allochtone vrouw?

Reden 2: – hou je vast – de vrouwen bleken maar weinig te verschillen van de mannen. “Een aantal [sic] leek in gedrag en capaciteit erg op de mannen die er al zaten, inclusief hun tekortkomingen” aldus de woordvoerder in Intermediair. Tja, dan heb ze ook niet nodig toch, die vrouwen. Veel gemakkelijker kennelijk om dan maar een man aan te stellen. Desnoods een allochtone. Ze hadden er bij KPN gehoopt dat vrouwen met hun ‘vrouwzijn’ andere kwaliteiten zouden meebrengen. Maar ja, nu bleek een aantal vrouwen (dus niet allemaal) dat helemaal niet te doen. Diversiteit tussen vrouwen onderling, da’s helemaal verwarrend kennelijk.

Reden 3: er zijn te weinig vrouwen beschikbaar. Alle grote bedrijven vissen in dezelfde vijver, aldus weer de woordvoerder. En die bestaat uit blanke, hoger opgeleide vrouwen tussen de 40 en 50 jaar met dezelfde sociale achtergrond. Los van het feit dat dit argument kennelijk niet geldt voor mannen, lijkt dit mij juist een oproep voor die grote bedrijven. En voor de kleinere. En voor de overheid. Doe daar iets aan! Er zijn hobbels voor vrouwen om mee te doen, kijk daar eens naar. Met opleiding, sponsorschap (steun, geen kruiwagens) en goede secundaire arbeidsvoorwaarden is in ieder geval aan die vijver een heleboel te doen.

27-9 Nagekomen bericht

De opper-topman van KPN (m) liet via radio 1 weten dat het voorkeursbeleid helemaal niet is afgeschaft, maar is uitgebreid. Naar (ongeveer-quote) “Ehhhh mensen van eh… allochtone afkomst en ehhh mensen met een ehhhh andere ehhh seksuele geaardheid”. Het ongemak spatte eraf. Maar goed, er is diversiteitsbeleid. En hopelijk geeft hij de woordvoerder (m) die zo over vrouwen tekeer ging in de Intermediair  eens goed op zijn falie. Of vervangt hem door een topvrouw. Dit was een prachtige demonstratie van nut en noodzaak van meer diversiteit.

14 september 2014

(Bio-)logisch hiaat

We_Can_Do_It
‘Waar geen wil is, is een wet’, aldus minister Bussemaker. Als bedrijven er niet spontaan of onder de minimale druk van een convenant harder aan werken om meer vrouwen in de top aan te stellen, dan moet het maar afgedwongen worden. Daar zijn wetten voor, om te regelen wat de kaboutertjes niet doen.

De reactie van de voorzitter van ondernemend Nederland, Hans de Boer van VNO-NCW, was ontluisterend. In de Volkskrant van vrijdag meldde hij dat hij het niet zo goed snapte. Als het goed is dat het aandeel vrouwen stijgt, dan gebeurde dat toch wel? De Boer wel verklaringen bedenken, zoals het ‘biologisch hiaat’ tussen mannen en vrouwen. ‘Het is unfair, maar het is er wel.’ Eh… biologisch? Hiaat? Even naar de definitie: hiaat (leemte), iets dat ontbreekt. Er ontbreekt vrouwen dus iets in of aan hun lichaam dat hen belemmert om de top te bereiken? De keuze tussen ‘nature’ en ‘nurture’ is voor De Boer kennelijk (bio)logisch: aangeboren. Jammerrrrr.

Maar aan hem lag het niet hoor, dat er zo weinig vrouwen zijn. “Ik heb in mijn leven heel wat bedrijven gehad of toezichthoudende functies. Ik heb altijd mijn best gedaan wat vrouwen ertussen te frommelen […].’ Daar gaan we weer. Eh… wat vrouwen ertussen frommelen? Zo maar wat? Tussen de mannen? Frommelen? Ik zou bijna hopen dat de vrouwen die hij wilde frommelen daar vriendelijk doch beslist voor bedankt hebben. En ik hoop dat De Boer dit interview met Gerdi Verbeet leest: het zou goed zijn als er minder tunnelvisie was.

5 september 2014

Winnen m/v

“There is a special place in hell for women who don’t help other women”, zei Madeleine Albright al in 2006. Kennelijk is deze plek groter dan je zou denken, omdat uit verschillende onderzoeken blijkt dat vrouwen elkaar vaak erg hard beoordelen. Zo blijkt dat vrouwen die bij een sollicitatie over een salarisbod van de werkgever onderhandelt (als dat al gebeurt…), daar negatiever op aangekeken worden dan mannen. Ook door vrouwen. Het is een Amerikaans onderzoek, maar ik vrees dat het ook in Nederland geldt. Zeker omdat hard onderhandelen eerder bij de Amerikaanse cultuur lijkt te passen dan de ‘zachtere’, meer Rijnlands ingestelde Nederlandse.

Zou het feit dat het aantal vrouwen in Raden van Bestuur in Nederland maar 6% is, hiermee te maken hebben? Uit een ander onderzoek blijkt dat topvrouwen die vrouwen aannemen daar ook negatief op aangekeken worden. Ga je met je goede gedrag… Diversiteit schijnt alleen bevorderd te mogen worden door witte mannen. Toch nobel van ze als ze een beetje van de macht afstaan…

Volgens de Sheryl Sandberg-stroming moeten vrouwen gewoon zelf meer ambitie tonen: lean in! Maar dat moet gezien de vele onderzoeken die aantonen dat vrouwen echt anders beoordeeld worden dan mannen, toch nog wel tegen de stroom in. En met 6% is er een ernstig gebrek aan rolmodellen… ik ben en blijf dan ook voorstander van positieve actie. Een vastgeroest patroon verandert niet zo maar. De kaboutertjes doen het niet. En die paar topvrouwen zijn ook te veel in de minderheid. Als ergens een ‘soort’ mensen met 30% vertegenwoordigd is, worden zij niet meer als minderheid gezien. Dan doen ze gewoon mee. En dat zou voor 50% (of zelfs iets meer hoorde ik laatst) toch volkomen logisch moeten zijn.

Joost Prinsen is mijn held van dit moment. In het dubbelinterview met Jeannine Plasschaert in NRC zei hij over de quiz Met het mes op tafel: „Je hebt bijna geen vrouwen die uitstralen: ik wil winnen. Mannen hebben dat veel meer. Vrouwen gaan zitten om niet af te gaan, ze doen mee om niet te verliezen.”  Prinsen had expres de wereldkampioene Bridgen uitgenodigd voor de quiz. „Ik wilde per se dat de kijkers een vrouw zagen die kon winnen.” Ze won drie keer achter elkaar.

 

 

2 augustus 2014

970.000 collega’s

Volgens de teller heb ik sinds gisteren ruim 970.000 collega’s: ook ik ben officieel werkloos (zie de werkloosheidsmelder). Mijn baan is per 1 juni opgeheven en na de opzegtermijn mijn dienstverband per 1 augustus ook. Ik bevind mij dus in groot en voor een groot deel ook uitstekend gezelschap. Want er zitten veel goede en gemotiveerde mensen in de WW.

Sinds kort heb ik net als zo veel anderen verplicht te maken met het UWV. Een organisatie die zelf zo veel mensen heeft wegbezuinigd dat alles via de website verloopt. Zodat van enig maatwerk geen sprake kan zijn: iedereen moet in dezelfde malletjes. Jong, bijna met pensioen, gemotiveerd, werkschuw tuig, maakt niet uit. En kan kom je in de molen…

Bij mijn inschrijving heb ik braaf gemeld dat ik vrijwilligerswerk doe. Waarop via mijn ‘werkmap’ drie verschillende UWV-medewerkers mij aan een digitaal kruisverhoor onderwierpen, want dat onbetaald werken, daar zit een luchtje aan. Ik heb ze vriendelijk verwezen naar de secretaris van de bewonersvereniging waar ik actief ben (oeps, dat ben ik zelf…) en verder de vragen naar beste weten beantwoord. Ook heb ik laten weten dat ik nog twee weken op vakantie ga. En toen werd ik gebeld… uitzonderlijk, groot alarm! Ik zou namelijk op  mijn uitkering gekort worden omdat ik maar 8 vakantiedagen mag opnemen, en twee weken, dat zijn er 10 (hoewel dat niet bij mijn baas was, waar ik 32 uur werkte).

Ik voelde me als fraudeur behandeld en word door lotgenoten aangespoord om op zoek te gaan naar creatieve oplossingen. Zo bleek het afronden van de verplichte cursus Solliciteren heel makkelijk te zijn: ‘JA’ aanvinken. Terwijl ik hem uit pure beroepsdeformatie natuurlijk wel – soort van – gedaan heb. En ik vier met dit weer toch echt ook vakantie in de achtertuin. Hangmat, zwemmen, het kan rotter.

Gelukkig mag ik voor een dag per week mijn freelance-werk als trainer en coach blijven doen. Zodat ik me ook nog een beetje nuttig voel voor de maatschappij. Mijn belangrijkste werk op dit moment: ik begeleid oud-wethouders die verplicht moeten solliciteren. Heeft toch wel iets wrang-grappigs.

Maar goed: omdat ik echt ook op zoek ben naar een leuke baan, laat ik geen gelegenheid voorbij gaan natuurlijk. Wie iets leuks weet met opleiding, training, coaching, talentmanagement, werving en selectie, graag!!! De gouden tip wordt uiteraard beloond 🙂 Opdrachten zijn uiteraard ook welkom. Zie LinkedIn!

Tags:
23 juli 2014

Two degrees

visie‘Six degrees of seperation’ is een theorie die zegt dat je maximaal 6 tussenstappen van wie dan ook ter wereld verwijderd bent. Er staan dus vijf mensen tussen jou en president Obama, maar kennelijk ook tussen jou en een geitenhoeder in Mongolië. Ik heb het niet getest. Wel werd me al heel snel duidelijk dat ik van een flink aantal passagiers van het neergeschoten vliegtuig maar twee stappen verwijderd ben. Ik kende niemand persoonlijk, Griezelig. Confronterend.  Zo komt een oorlog waar je zelf niet aan meedoet wel heel dichtbij.

Maar doen we echt helemaal niet mee? Het is maar hoe je het bekijkt. Ook heel dichtbij is namelijk het adres waar de leverancier van de bommenwerper is gevestigd die hoogstwaarschijnlijk gebruikt is om de MH17 uit de lucht te schieten. Derde brievenbus links, ongeveer twee stappen vanaf station Amsterdam Zuid. ‘We’ hebben hier in ons belastingparadijs dus ook nog eens geld verdiend aan de aanslag. Om trots op te zijn hoor. Not. Had ik niet nog ergens een ploegschaar-speldje?

14 juli 2014

Compromisloze onderhandelpolitiek

We waren het toch gewend, zou je zeggen. Het polderen zit in onze politieke en bestuurlijke genen. Maar dat gold eigenlijk tot nu toe alleen tussen het openbaar bestuur en de wereld daarbuiten. De coalities waren vrij overzichtelijk en konden met enig onderhandelen achter de schermen regeren. Maar het politieke landschap is veranderd. Niet alleen landelijk moeten per onderwerp meerderheden gesmeed worden met gelegenheidscoalities, ook lokaal zijn na de laatste gemeenteraadsverkiezingen vele brede, soms zelfs zeer brede coalities ontstaan.

Welke politieke vaardigheid is in deze situatie het hardst nodig? Debattrainingen blijken in de praktijk nog het best te verkopen. Vorige week mocht ik er ook weer een geven, aan een klas met politiek-bestuurlijk talent. Het was nuttig en nodig (en erg leuk :)), maar niet voldoende. Een debat zou bedoeld moeten zijn om partijen met verschillende meningen naar elkaar te laten luisteren om tot de beste oplossing voor een probleem te komen. Maar helaas vinden debatten plaats in het openbaar, en in het zicht van de publieke tribune, de pers en de achterban is het lastig om al te erg van mening te veranderen. In verkiezingstijd word je er zelfs genadeloos op afgerekend: u draait!

Er moeten dus achter de schermen, in de wandelgangen en de besloten achterkamertjes goede discussies gevoerd worden. Maar omdat de kans in de politiek niet heel groot is dat mensen ook achter de schermen erg van hun politieke standpunten zullen afstappen, komt het vooral aan op goed onderhandelen.

Ah, jakkes, onderhandelen. Er hangen negatieve connotaties aan die term. Misschien alleen al door de acherkamertjes. Maar laten we eerlijk zijn: het openbaar bestuur kan niet zonder. En de uitkomst van een onderhandeling hoeft echt geen compromis te zijn, een net-niet-oplossing waar niemand echt blij mee is. Een mooi voorbeeld van hoe het wel kan stond zaterdag in de NRC. Staatssecretaris Eric Wiebes vertelt over hoe hij ogenschijnlijk tegengestelde standpunten wist te verenigen toen hij als wethouder in Amsterdam de VVD en GroenLinks op een lijn moest zien te krijgen over het parkeerbeleid. Ga er maar aan staan…

Wat deed Wiebes? “Ik heb niet de handboeken van GroenLinks, PvdA en VVD gepakt en gekeken waar ze elkaar overlapten. Dat is haalbaarheidsopportunisme. En op dit dossier waren ze volstrekt onverenigbaar. […]. Ik ging op zoek naar de diepere waarheid achter de verschillende standpunten. GroenLinks wilde namelijk niet dat mensen hun auto’s wegdeden. Ze wilden gewoon meer openbare ruimte. De VVD wilde niet per se nieuwe parkeerplaatsen, als bewoners kun auto maar kwijt konden.” Hij kreeg voor elkaar dat parkeerplaatsen van bedrijven ook door bewoners gebruikt konden worden. En dat alle partijen met opgeheven hoofd terug konden naar hun achterban met een voor iedereen verdedigbare oplossing. Door juist niet te doen wat in de verkiezingsprogramma’s stond.

Hopelijk zijn er meer bestuurders en politici die durven te onderhandelen op basis van waarden en de belangen achter de standpunten te leren onderzoeken. En is Wiebes’ afkeer van haalbaarheidsopportunisme aanstekelijk daar op het Binnenhof.

5 juli 2014

Genieten van de rust. O nee, toch niet.

“Wat is natuur nog in dit land?” Dat vroeg de dichter J.C. Bloem zich ook al af in de Dapperstraat. “Een stukje bos, ter grootte van een krant Een heuvel met wat villaatjes ertegen”. Geen heuvels hier, maar wel een klein stukje natuur: het Noorderpark. Pal naast een iets groter natuurgebied: het Natura-2000-gebied Oostelijke Vechtplassen. Beschermde natuur en rust tussen Utrecht en Amsterdam. Iets om heel trots en vooral ook heel zuinig op te zijn.

stiltegebiedNatuurlijk willen mensen ook recreëren, en dan is zo’n natuurgebied ook fijn. Prima toch? Helaas schijnt recreatie zonder speakers en basdreunen uit de mode te zijn. En trilt het veen hier in de polder regelmatig van de evenementen in de buurt. Privé- en bedrijfsfeesten in de horeca. Afstudeerfeestjes (ja, ook). Maar ook dancefeesten waarvoor gemeenten en provincie gewoon een vergunning afgeven. En als je er niet blij mee bent, dan ben je een party-pooper. Want ja, ach, één keer per jaar, dat moet toch kunnen. Alleen is het voor de bewoners en de natuur niet één keer per jaar. Het is wekelijks bal.

Leven en laten leven? Dan geldt dat toch ook voor mensen die hier voor de stilte wonen, wettelijk beschermde stilte zelfs? En voor de mensen die hier graag komen om te wandelen, hardlopen, skeeleren, te zwemmen, paard te rijden, te kanoën en te fietsen? En voor de dieren? Het natuurbeschermingsbeleid wordt in ieder geval niet bepaald consequent uitgevoerd. En daarmee span je het paard achter de wagen.

Feesten? Veel plezier. Maar kies een passende locatie…

27 juni 2014

There are issues that need to be addressed!

Het is makkelijk om kritiek te hebben op bestuurders die grote problemen moeten tackelen. Er zijn veel spelers, tegenstrijdige belangen, er is geld nodig, kortom: los het maar eens op. Maar nu heb ik toch wel een fantastisch voorbeeld gevonden voor een ‘generic-off’.

Gefascineerd heb ik geluisterd naar een interview met staatssecretaris Dijksma op radio 1. Onderwerp: het terugdringen van het gebruik van antibiotica, wereldwijd, om de volksgezondheid te beschermen. Er was een conferentie, er is uitgesproken dat er een probleem is dat op zeer korte termijn opgelost moet worden. Er is bereidheid maar het zal niet makkelijk zijn. Er moet geld komen en er moet samengewerkt worden. Er is een omslag nodig. Er moeten regels komen. Er is een stok achter de deur. Gelukkig zijn er belangrijke principiële afspraken gemaakt. En er komt een vervolgconferentie, waar hopelijk wel iets concreets gemeld kan worden. Maar we zijn er nog niet.

Soms lijkt politiek vrij eenvoudig. Met ‘zoek en vervang’ kun je dit interview voor zo’n beetje elk probleem gebruiken. Zou er een standaardscript klaarliggen in de studio’s?

Luister hier naar de stortvloed aan generics van Dijksma. De bron, met prachtige voorbeelden: de Daily Show. There are issues that need to be addressed!!

20 juni 2014

Flutargumenten voor Flutland

Het is verbazingwekkend hoe lang minister Plasterk heeft geprobeerd om met flutargumenten de superprovincie Flutland van de grond te krijgen. Het moest omdat het moest. Omdat het in het regeerakkoord stond. ‘Daarom’ dus. Nu zeiden wij vroeger al: “daarom is geen reden, als je van de trap af valt dan ben je snel beneden”. Oftwel: duh!

flutlandBestuurders van de genoemde (betrokken zou ik het niet willen noemen) provincies Utrecht, Noord-Holland en Flevoland zagen niets in het plan. Lijfsbehoud, zou je kunnen zeggen. Is beslist een optie. Nut en noodzaak van de bestuurslaag ‘provincie’ staan al langer ter discussie. Helaas heeft Plasterk verzuimd om hier iets substantieels tegenover te zetten, namelijk: goede argumenten. Waarom deze drie? Wat verandert er in de taken en bevoegdheden? Wat schieten de inwoners ermee op? En de maatschappelijke organisaties, de ondernemers? En de natuur?

Ik heb het altijd heel raar gevonden dat er bij herindelingen altijd vastgehouden wordt aan de bestaande gemeentelijke en provinciale grenzen en niet gekeken wordt naar logische eenheden. Zo bestaat de gemeente Stichtse Vecht uit twee door een snelweg en kanaal geschieden delen, die zich richten op verschillende steden voor werk, boodschappen en vertier. Maak daar maar eens een mooie eenheid van. En ik woon zo’n beetje op de grens van de provincies Utrecht en Noord-Holland, in het Utrechtse puntje van een Natura2000-gebied waar Gedeputeerde Staten van Noord-Holland het laatste woord over hebben. Dat levert zeer omslachtige besluitvormingsroutes op. Of dat de kwaliteit van de besluitvorming ten goede komt…

Tags:
5 juni 2014

Gezocht: docent Engels met goede schildervaardigheden

Schermafbeelding 2014-06-05 om 10.50.51Beneden zijn twee schilders aan het werk. Een ‘ouwe rot’ en een jonge dame. De afgelopen tijd heb ik veel ‘mannuh’ over de vloer gehad om van alles aan schade te beperken, te meten en te restaureren (wateroverlast in de polder, maar dit terzijde), dus ik vond het wel eens verfrissend om een dame over de vloer te hebben. “O, maar hier wil ik helemaal niet mee verder hoor”, merkte ze op toen ik dat zei. “Ik wil voor de klas, Engels geven.”.

Vorige week vertelde mijn schoonheidsspecialiste (jaja, ook iets met onderhoud) dat zij geen stagiairs meer inzet omdat ze niet gemotiveerd meer zijn voor het vak. Ze hebben het MBO-papiertje nodig om naar het HBO te kunnen. En dan doen ze een opleiding waar ze niet zo veel moeite voor hoeven te doen. Wat ze dan gaan studeren? Bedrijfseconomie of zo. Handig, een docent Engels die het houtwerk strak kan lakken. En een bedrijfseconoom die je wenkbrauwen keurig in vorm kan epileren…

Het MBO moet weer op de schop, liet de minister deze week weten. Zodat studenten ook weer echt een vak kunnen leren. Ik hoop dat de beleidsambtenaren (ooit opgeleid als banketbakker of onderwaterlasser?) ook betere oplossingen bedenken voor jongeren met een ambitie waarmee ze op het MBO niet uit de voeten kunnen. Zodat de schilder en mijn schoonheidsspecialiste geen ongemotiveerde stagiairs krijgen. En zodat studenten geen steeds kostbaardere studietijd hoeven te besteden aan een vak waar ze toch geen belangstelling voor hebben.

10 mei 2014

Een stem tegen privacy!

Mijn bonuskaart heb ik niet geregistreerd, maar Appie kan vast moeiteloos met mijn pinbetalingen zien wat ik wanneer koop. Jammer dat ik niet bij de ING bankier want dat had leuke aanbiedingen van het tuincentrum opgeleverd. Mijn facebook is niet openbaar, maar facebook zelf kan en doet van alles met mijn gegevens. Online shoppen zorgt voor stromen en stromen van advertenties voor dezelfde producten (rode laarzen? Meer rode laarzen!! Heeft een mens dan nooit genoeg rode laarzen?). Ik internet regelmatig via openbare, gratis wifi’s en verander mijn wachtwoorden niet vaak. Dom, dom, dom.  Het is hard werken om je privacy te bewaken.

Toch heb ik een petitie getekend om de privacy-wetgeving op een punt minder streng te maken. Na veel nadenken, wikken en wegen. Want eigenlijk kunnen deze wetten me niet streng genoeg. Nee, niet met het toverwoord ‘veiligheid’ van onze keihard-aanpakken-bewindslieden. Heb net een vliegreis achter de rug en voel me al weer genoeg als potentiële terrorist behandeld. En ik weet ook wel dat het soms heel nuttig is als instanties informatie kunnen delen (maar ja… met wie allemaal…?).

Voor mij is het uitgangspunt bij informatie delen: Nee, tenzij. En nu is er zo’n grote tenzij: tenzij er een belang is van gezin, familie en vrienden die in grote onzekerheid zitten omdat iemand spoorloos, onverklaarbaar is verdwenen. Zoals Hanno van Mil, de man van een vriendin. Vier weken geleden vertrok hij naar een bijeenkomst van zijn werk, waar hij nooit is aangekomen. Zijn auto is gevonden met contactsleutels, laptop en telefoon. Van Hanno zelf geen enkel spoor. Alle scenario’s zijn mogelijk: van een misdrijf tot ‘sigaretten kopen’. Door de privacywetgeving mag de politie niet alles onderzoeken omdat het niet zeker is dat het om een misdrijf gaat.

Dit gaat zelfs mij te ver. De onzekerheid en radeloosheid die zeker zijn familie nu treffen, gun je niemand. Daarom heb ik deze petitie ondertekend om de politiek meer mogelijkheden geeft om verdwenen personen op te sporen.

En hou ajb je ogen en oren open voor een spoor van Hanno. Vooruit dan maar, like de facebookpagina Schermafbeelding 2014-05-10 om 12.28.51zoekactiehannovanmil.

 

26 maart 2014

Democratisch kippenhok

Wat gebeurt er als de meerderheid van een gemeenteraad uit vrouwen bestaat? In Boxtel is dat na de verkiezingen het geval: 12 van de 23 zetels. Een perfecte verdeling! Dan komen er bijzondere reacties. Op het eerste gezicht onschuldig, maar er schuilt een wereld aan belevingen achter. Van de site van Omroep Brabant: Toch wordt de raad geen kippenhok, zo denkt raadslid Tossy de Man van PvdA/Groen Links: “Het zijn buitengewoon capabele vrouwen, dus dat komt goed.” Hoezo, toch? De veronderstelling is kennelijk dat dat kippenhok standaard is als er meer mannen dan vrouwen zijn? Laat de cupcakes maar komen hoor.

De raad bestaat niet alleen uit vrouwen. Dat zou ik vanwege de representativiteit niet goed vinden, maar als tegenwicht tegen de raden die voornamelijk of helemaal uit mannen bestaan, is het juist weer goed voor het evenwicht. En dan nog? De Boxtelse mannen die door de wakkere omroep een voxpopje mochten doen, vonden het geen probleem. Want: “Vrouwen zijn tegenwoordig toch net zo goed als mannen” (eh, tegenwoordig??), “Ze hebben er tenminste genoeg tijd voor” (eh, tussen het ramenlappen en cupcakebakken door kennelijk???) en “Zolang de hoogste baas maar een man is, komt het wel goed, toch, hahaha” (… *stilvalt*). Raadsdames in Boxtel: sterkte.

En nog even terzijde: gefeliciteerd Lilian Janse, de eerste vrouw die voor de SGP in de gemeenteraad is gekomen. Sowieso de eerste SGP’er in de raad van Vlissingen. Goed gescoord dus. Ja, wij vrouwen gaan nog wel eens voor vol aangezien worden als het zo doorgaat…

 

21 maart 2014

Landgenoten

Ooit kreeg ik les in Maatschappijleer van ene meneer Hans Janmaat. Tenminste, dat stond op het lesrooster. Ik kan me niet herinneren er ooit een keer geweest te zijn. Waarschijnlijk moest er altijd wel een schoolkrant af, daarmee heb ik me onder menig les uit weten te draaien. Maar mogelijk was de docent zelf in kwestie ook niet aanwezig. Want er was toen een stevig cordon sanitaire. Nu was het ook bepaald geen charismatische man. Naast een bloemstuk op tv: “landgenoten”, of was dat toch Wim de Bie? Toch heb ik van zijn docentschap een belangrijke les geleerd, de basis voor mijn politieke bewustzijn was gelegd.

Alles wat Janmaat ooit zei is niets vergeleken bij wat later via Bolkestein, Fortuin en Verdonk nu uitmondt in wat er allemaal aan gif uit de mond komt van GW. En nu roepen er mensen weer om een cordon sanitaire. Too little, too late. Onder het mom van ‘niet duiken op rood vlees’ kon hij ongehinderd de salami-tactiek toepassen: steeds een plakje meer. Nu mekkert hij dat er een hetze tegen hem rondgaat. Ja duh… het aloude liedje. Hij mag zelf om zich heen schoppen maar zodra iemand daar iets van zegt dan wordt hij gedemoniseerd. Hopelijk ontploft de PVV nu van binnenuit. Maar ja, dan duikt er vast wel weer iemand op voor de volgende trede op deze ellende-trap.

mocroIk word wel blij van de acties van Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond die tegengas geven. Als in ‘Mocro be like born here ‘ en Ali B die zijn publiek tegengeluid laat geven. Goede actie, landgenoten!!

Maar wat kan ik als kaaskop doen? Ik voel me best machteloos. Dan maar een blog, als opvolger van mijn schoolkrant. Om niet naar de les van Janmaat te hoeven. Bij deze het hoofdartikel van vandaag, een gedicht waar ik stil van werd:

“Toen ze de communisten kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen”

Martin Niemöller, Duitsland
uit: De dag dat je brief kwam (1988). Vertaling Petra Catz.

14 maart 2014

Des duivels

Het was geen toeval dat Els Borst vermoord werd, hoorde ik net een dominee uit Montfoort vertellen op de radio. Ze was tenslotte zelf als ‘engel des doods’ verantwoordelijk voor de euthanasiewetgeving. En voor nog veel meer wetten die recht tegen de bijbel ingaan (u weet wel, dat boek vol veldslagen, moorden en incest). En tja, met de god van deze meneer valt niet te spotten. Hij zei ook nog iets over ‘wij zijn natuurlijk niet als de moslims’, waarschijnlijk verwijzend naar Mohammed B. of zo, maar door het overmatig geklapper van mijn oren kon ik dit niet goed horen.

Wat nu? Een hersteld hervormd fatwa op mensen die liberale wetgeving bepleiten of zelfs doorvoeren? En hoe zit het met de mensen met een euthanasieverklaring? Of familieleden die te maken hebben gehad met euthanasie en daarmee dierbaren van een boel ellende verlost hebben zien worden? De dominee noemt in dezelfde tekst in een moeite door ook de zondige carnavalsvierders. Vindt zijn god ook niet goed. Zullen de katholieken in Montfoort leuk vinden. Welk lot keurt hij voor hen goed? Ik wil het niet weten…

Ik vind het griezelig dat iemand als deze dominee zendtijd krijgt, nog griezeliger dat er misschien wel mensen zijn die hem serieus nemen. Wat heet: ik ben des duivels. Dat restje is nog wel uit mijn RK-opvoeding overgebleven…

9 maart 2014

Nieuws op vrouwendag

Internationale vrouwendag kreeg een eigen pagina in de Volkskrant. Met als hoofdnieuws dat de PvdA een wet wil die verplicht dat bedrijven verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen bekend maken. Dat verschil is nog een kleine 18 %. Helpt dat, openbaar maken? Of zijn er andere maatregelen nodig? Die er bijvoorbeeld voor zorgen dat niet alleen vrouwen al dan niet tijdelijk of part time stoppen met werken als er kinderen komen. Tijdens de vrouwendag-bijeenkomst van emancipatienetwerk Women Inc werd bevestigd dat nog steeds meer dan de helft van de vrouwen in Nederland niet economisch zelfstandig is. En dat dat vooral na een scheiding voor de vrouwen zeer nadelig kan uitpakken.
Maar goed, transparantie kan bijdragen aan vooruitgang. Beter is de trend die al is ingezet: vrouwen tussen 25 en 30 jaar zijn hoger opgeleid en verdienen iets meer hun mannelijke leeftijdgenoten. Volhouden dames, ook als er kinderen komen!

Dat vrouwen minder verdienen, komt ook door henzelf. Niet onbelangrijk – zie ook de NRC – vrouwen moeten leren om beter te onderhandelen! “Moeten we dan meedoen in het spel van de mannen?”, heb ik vaak als reactie gehoord op deze oproep. Tja, zo kun je het ook framen. Je kunt ook zeggen dat je het aan jezelf verplicht bent om goed voor jezelf te zorgen.

Verder op de Vrouwendag-pagina in de VK: in Saoedi-Arabië komt een bedrijventerrein waar alleen vrouwen mogen werken. Eerst vijftig, uiteindelijk duizenden. Klinkt als goed nieuws: de vrouwen mogen tenminste werken. Van de mannen. Want die gaan daarover. Natuurlijk. Duss…

En verderop in de krant: ‘Geen Pakistaanse man durft te tekenen voor scheiding vrouw’, luidt de kop. Denk je eerst dat het om de man uit het betreffende huwelijk gaat, daar zit nog een logica achter. Maar nee: er moeten twee mannen een handtekening zetten onder een scheidingsverzoek van een vrouw, en dat mogen twee willekeurige Pakistaanse mannen zijn. En dan kan deze vrouw, die onder dwang getrouwd was, weer verder met haar leven. Ondanks het (weliswaar ook idiote) feit dat in het Pakistaans recht de getuigenis van een vrouw de helft waar is van die van een man, mochten er van de ambassade géén vier vrouwen tekenen. Een heel artikel over deze zaak maar niet één opmerking over de idioterie van dit systeem en de vernederende uitgangspunten erachter. Vrouwen zijn in Pakistan tweederangs burger. De vorige ambassadeur, een vrouw (dat mag dan gelukkig kennelijk weer wel) had gezegd dat vrouwen nu eenmaal te maken hebben met een systeem dat niet kan worden veranderd. Een natuurwet?!

Ik ben voor een minstens een pagina emancipatienieuws in alle kranten. En niet alleen een gezellige damesbladachtige bijlage over mode en zo. En niet alleen op internationale Vrouwendag aub. En dan niet alleen over vrouwen. Hoofdredacties, zou dat mogelijk zijn?

24 december 2013

Kaarsje uit, kaarsje aan

Zoals je misschien merkt, beste lezer, heb ik al geruime tijd geen blog geschreven. Hoe zou dat komen? Was er niets waar ik me druk om maakte? Niets waar ik wat van vond? Neuh… er was zat aan de hand. Maar ik had mijn energie voor iets anders nodig. Het ontbrak mij namelijk tijdelijk aan werknemervaardigheden en ik zat ziek thuis.

Wat voor vaardigheden?
Werknemervaardigheden? Jazekers: “op tijd komen, je aan afspraken houden, gezag aanvaarden, samenwerken, omgang met collega’s ect.” Dixit de Dienst Werk en Inkomen van de gemeente Amsterdam. Om die vaardigheden op peil te houden, moeten Amsterdamse bijstandsgerechtigden aan de slag bij Werkbedrijf Herstelling, waar een ‘normale werksfeer nagebootst wordt’. Met werk dat niet logischerwijs door betaalde krachten gedaan zou worden, dus ook met nagebootste klussen. Nietjes verwijderen uit papieren dossiers voor het inscannen. Hoewel ze eigenlijk niet ingescand zouden hoeven worden. Schoenen poetsen en kleren wassen van andere bijstand’lijers’ die in het bos takken rapen die anders hadden mogen bijven liggen. En dat binnen het regime: niet te laat komen (anders:briefje halen) en verplicht gezamenlijk lunchen. Deze wijsheden las ik zojuist in de Volkskrant. Ik zie beelden voor me van mensen in gestreepte pakken met van die ballen aan hun enkels geketend… Een voorbode van het door dit kabinet aangekondigde regime?!

Kaarsje uit
Nu woon ik niet in Amsterdam en heb ik geen bijstandsuitkering. En de was doe ik thuis ook wel. Mijn tijdelijke gebrek aan werknemersvaardigheden kwam door een burn-out. Zoals iemand het plastisch maar raak uitdrukte: ik was door mijn hoeven gezakt. Het kaarsje ging letterlijk uit. Voor een belangrijk deel door mijn eigen werkhouding: ik stond nooit ‘uit’. Vond ik ook niet erg, ik werk tenslotte in een organisatie die voor 99% uit vrijwilligers bestaat en die doen hun werk voor de goede zaak ook niet per se in 32 kantooruren. En mijn werk is leuk, belangrijk, gespecialiseerd, had ik al belangrijk gezegd… Dus grenzen? Duh… werken in de avonden, weekenden en vakanties, geen probleem. Daar kwam bij dat de hoeveelheid werk niet bepaald minder werd maar het aantal mensen dat het werk moest uitvoeren na een drastische reorganisatie juist wel. Niet zo’n goede combi.

Sabeltandtijger?
Ik weet nu zo goed als alles over het stresshormoon Cortisol, dat doordraait als je niet herstelt van korte-termijnstress. Zoals het vaak uitgelegd wordt: komt uit de oertijd, help een sabeltandtijger, hormoon adrenaline aan, alle energie in de spieren voor het vluchten, rennuh!, adrenaline weer uit, cortisol komt de boel herstellen, klaar. Dat mechanisme werkt nog steeds zo, maar heeft zich niet aangepast aan deze wereld van 24/7 werken en bereikbaar zijn. Die tijger blijft in je nek hijgen. Dan gaat het hormoon Cortisol de boel verstieren en raakt je immuunsysteem van de leg. Weg weerstand, hallo fysieke kwalen. Een gevaarlijke situatie die steeds vaker voorkomt, lees het boek van Ruby Wax, Sane New World, en dit artikel van Paul Verhaeghen en huiver…

Herstel
Ik ben weer langzaam aan mijn werknemervaardigheden aan het werken. Re-integratie heet dat. Na veel geworstel met de Arbo-arts (de beste verzuimpreventie: daar wil je niet heen), die vond eigenlijk dat ik na een week of drie na mijn ziekmelding best wel weer aan de slag kon. En later, in oktober, toen mijn situatie nog niet veranderd was: “Tja, dan kunt u net zo goed weer aan het werk. U dwingt zich er maar toe. U bent hier nu toch ook?”. Volgens de psycholoog was de enige remedie om de hormoonspiegel weer in balans te krijgen: verplicht alleen dingen doen waar je van geniet. Maar ja, daar moet je ook energie voor hebben. Gelukkig is het inmiddels weer zo ver.

Eigen kracht?!
Dit was een leerzame periode. Over mezelf, over hoe dat werkt in het lichaam, maar ook hoe de maatschappij verandert. Onder het mom van het ‘aanspreken van de eigen kracht’ van mensen slaan de systemen door in een meedogenloos mechanisme. Laat ik reaguurders voor zijn: nee, ik ben geen knuffelaar die iedereen die zijn teen stoot, meteen een uitkering wil geven. En iedereen die geen zin heeft om te werken (betaald of niet betaald!) of daar zelf geen enkele moeite voor doet.

In de bijstand? Ziek? Het zal je maar gebeuren. Je wordt bejegend als aansteller en profiteur. Je gaat maar aan het werk. Zinvol of niet. Mogelijk of niet. Zoals Verhaeghen schrijft: “Met enige overdrijving kun je zeggen dat er straks nog twee soorten mensen zijn, degenen zonder werk en degenen met te veel werk.” En van beide word je ziek.

imagesIk wens iedereen in ieder geval een gezond nieuwjaar. Daar steek ik in deze donkere dagen een extra kaarsje voor aan.

%d bloggers liken dit: