Begrijp me niet verkeerd: ik vind Amnesty geweldig. Goed werk, goede mail-acties, nuttig en helaas nodig. Ik heb een naam-tweeling (voor- én achternaam) die er al jaren werkt, waardoor ik regelmatig moet ontkennen dat ik een nieuwe baan heb. Maar nu sta ik ineens op de lijst met collectanten. Hoewel dat niet mocht onder voorbehoud, omdat ik nu eenmaal nog niet weet wat ik tijdens de collecteweek allemaal te doen heb, ben ik gewoon ingeboekt. Iets met vinger en hele hand.
De nood is kennelijk hoog, want vanmorgen staart een advertentie van een halve krantenpagina me aan: Amnesty heeft collectanten nodig. Mmmm…. dure grap, zo’n advertentie. Ze krijgen vast korting, maar toch. Ik had al mijn aarzelingen bij het fenomeen collecte. De organisatie betaalt leges aan de gemeente om een spandoek te mogen ophangen, de directies verdienen een fors salaris (jazekers, ik weet dat er percentages zijn afgesproken en dat de meeste organisaties zich daar keurig aan houden) en wie heeft er tegenwoordig nou nog cash geld in huis? En dan zouden we nu ook de kosten van een advertentiecampagne moeten terugcollecteren?
Ik geef graag aan collectanten (mits cash in portemonnee), maar dat doe ik vooral voor de mensen die langs de deur gaan uit de goedheid van hun hart. Maar is collecteren niet ondertussen een erg achterhaald fenomeen?
