Geef ze een vinger (-afdruk)

Voor zover ik weet, word ik nergens van verdacht. Ik heb tenminste nog nooit mijn vingerafdruk hoeven afdrukken op een politiepapier. Maar ik ben binnenkort wel aan een nieuw paspoort toe. En daar moet – van de paranoïde Amerikanen, als ik me niet vergis – een vingerafdruk in. En die vingerafdruk zou – en dat hoeft niet van de Amerikanen – zowel bij de gemeente als centraal opgeslagen worden. Reuze handig bij het vangen van boeven en andere terroristen. Iedereen is verdacht, scheelt een boel gedoe zeg.

Een enkele dappere burger, zoals Louise van Dijk en student Aaron (die vorig jaar belachelijk veel te jong plotseling overleed), vertikte het om principiële redenen om een vingerafdruk af te geven. Want wat gebeurt er met jouw opgeslagen prent? Wie kan daarbij? Wie garandeert dat er geen bedenkelijke dingen gebeuren? Daar is niet eens een Godwin voor nodig, in deze tijden van repressie en Keihard Aanpakken. Het motto: “Als je niets te verbergen hebt…” is daarbij de grootste dooddoeners. Maar er zijn nu eenmaal zat mensen die het prima vinden als er mensen ten onrechte in de gevangenis belanden. Liever dat dan één boef daarbuiten. Tot het henzelf overkomt natuurlijk. Dat is al het geval bij een parkeerboete: keihard aanpakken, maar als je dat bij mij doet, dan slaat dat nergens op natuurlijk.

Gelukkig is het opslaan van de vingerafdrukken van de baan. Tot grote spijt van onze opper-rechercheur Donner (eens van Justitie, altijd van Justitie?!) blijkt de technologie niet goed genoeg te werken. Als het aan hem ligt, wordt dit euveltje snel gefixt. Zodat iedereen weer lekker bij voorbaat verdacht is.

25 jaar geleden

25 jaar geleden was ik aan het blokken voor mijn eindexamens. Had ik me ingeschreven voor de studie Algemene Letteren in Utrecht, en was ik vast op zoek naar een kamer. Vol vertrouwen dat het met dat eindexamen wel goed zou komen. Problemen in de rest van de wereld stonden niet hoog op mijn agenda. Maar kwam er een – in eerste instantie vaag – bericht over een ontplofte Russische kerncentrale. Dat kernwapens de wereld niet mooier zouden maken, dat was me al duidelijk. Dat kerncentrales de leefbaarheid voor mens en vele diersoorten op deze aardkloot zouden bederven, drong toen wel heel goed door.

Ik snap niet dat ook slimme mensen inmiddels wel vonden dat kernenergie een goed alternatief is voor fossiele brandstoffen. Reaguurders die roepen dat GroenLinks ‘dus’ voor meer CO2 is. Kernafval mag weer?! Ach, dat afval? De resten van de centrale in Tsjernobyl moeten na 25 jaar opnieuw goed verpakt worden om lekken te voorkomen. Het beton scheurt. Maar er is niet voldoende geld. De internationale gemeenschap wordt om hulp gevraagd. Tja, anders zitten we met oostenwind hier toch weer met de gebakken peren?! Of liever: de lichtgevende peren?

Vogelvrije polder

De Hedwigepolder is al tijden vogelvrij. De beloofde en noodzakelijke natuurcompensatie voor het uitdiepen van de Westerschelde is al tijden speelbal van het Torentje. Balkenende liet al geen gelegenheid voorbijgaan om de boeren in zijn geboorteprovincie hun zin te geven en de polder de polder te laten. Nu grijpt Rutte zijn kans, in een poging om een Zeeuws Statenlid over te halen om op 23 mei op de coalitie te stemmen ipv op de OSF/Nagel. Ach, die polder, die heeft hij graag over voor een extra coalitiezetel in de Eerste Kamer. Kan hem die vogels schelen. Gelukkig let de Vogelbescherming op en start een procedure. Tijd dat er iemand in het Torentje komt die wel snapt dat we deze aardkloot delen met flora en fauna.

Faits divers

• In Bolivia krijgt de natuur wettelijk dezelfde bescherming als mensen. The law of mother earth, met een eigen ministerie voor de handhaving. De aanleiding zijn milieu- en klimaatproblemen die het land langzaam maar zeker onleefbaar maken. Dat is pas rentmeesterschap (schrijft u even mee, minister Verhagen?). Bron: salt magazine
• Zo lang als ik deed over het doorworstelen van ‘The political brain’, zo snel had ik het boekje ‘Van tofu krijg je geheugenverlies’ van Coen de Bruijn uit. Deze boeken hebben verrassend veel met elkaar te maken, zo speelt het fenomeen ‘framing’  in beide een belangrijke rol. Het tofu-boek gaat over statistieken. En ik vond het nog leuk ook! Met voorbeelden uit reclame en politiek, en, hoezee, ook de Mehrabian Myth (zie de bios)!
• En dan tot slot: een wee dram whisky uit de Speyside was al niet te versmaden… en dan komt er nog een geweldige reden bij voor een slokje! Distillerijen uit dit gebied gaan energie leveren voor 16.000 huishoudens. Do dheagh shlàinte!

Eindelijk uit: the political brain

Het is een hele pil en ik heb er lang over gedaan, maar – eindelijk – uit: The Political Brain van Drew Westen. Een mooie inkijk in de manier waarop onze hersenen met – politieke – informatie omgaan, en meteen een leerzame inkijk in de Amerikaanse politiek. Hoewel die behoorlijk verschilt van de Nederlandse, levert het boek toch een schat aan inzichten die voor ons (= linkse politici) op zijn minst heel verhelderend zijn.

Of teleurstellend? Want… het gaat niet om de inhoud. Daar zijn onze hersenen niet gevoelig voor. ‘Tricke up politics’ (de kiezer trekt zelf wel de juiste conclusie op basis van de informatie die je geeft) werkt niet. Issues zijn alleen belangrijk als ze je waarden illustreren: waar sta je voor? En ‘erboven staan’  als iemand een smerige streek uithaalt, werkt tegen je. ‘Tit for tat’, noemt Richard Engelfriet dat ook in het boek ‘Hoe vang ik een rat’: glashelder rechtzetten, en dan weer over tot de orde van de dag. In het kort: het gaat vooral om de emotie.

Aan Westens boek ligt veel hersenonderzoek ten grondslag. Belangrijkste conclusie: zorg dat mensen de juiste associatie krijgen. Dat de juiste ‘luikjes’ opengaan: een goed gevoel! En voor wie weerstand voelt opkomen: Westen gaat er ook van uit dat een ding altijd het best werkt: de waarheid. Maar dan dus slim verpakt en aansprekend voor al onze grijze cellen. Vooral ook die over emotionele associaties gaan, want die bepalen politieke keuzes. Zie de voorbeelden op de site van Westen!

Ritueel dieren doodmaken

Rituelen zijn bedoeld voor je eigen gemoedsrust. Ze laten je even stilstaan bij momenten in je leven, de belangrijke, de ingrijpende. Helemaal niets mis mee. Integendeel. Maar vaak wordt een ritueel een doel op zich, wie weet dan nog waarom iets moet volgens rituele voorschriften? Zeker bij religieuze rituelen is dat het geval. Wie is er nu na het carnavallen aan het vasten en bezinnen voor Pasen? En wie weet nog waarom dieren op een bepaalde manier geslacht zouden moeten worden? Bert Wagendorp schrijft in zijn column: omdat er nog geen stopcontacten waren toen deze rituelen opgeschreven werden. Net zoals er geen koelkasten waren, best handig om dan strenge voedselvoorschriften te hebben.

De rabbijnen vertelden dat het rituele slachten juist bedoeld was om de dieren een zo respectvol mogelijk levenseinde te geven. Verdoven verhult misbruik. Dieren die op zijn minst gestresst uit het transport komen, mogen volgens de Joodse voorschriften niet eens geslacht en gegeten worden, dat is pas mishandeling.

Bij elke vorm van slacht gaan er dingen mis. En vast veel ook. Lees Foers ‘Dieren Eten’ maar eens. Of bekijk de filmpjes op het internet (en niet alleen die over ritueel slachten aub!). Verdoving of geen verdoving. Ritueel of niet. En dan blijft de rest van het dierenleven nog buiten beschouwing! En naaar ik het begrijp, gaat de discussie alleen nog maar over hoefdieren. Hoe zit het met de kippen, de kalkoenen, de vissen? Megastallen, preventieve medicatie, mutilatie (staarten, snavels), hoe gezond is vlees überhaupt? Ik ben zelf vegetariër en niet-godsdienstig. Behoorlijk diervriendelijk als ik het allemaal overzie.

Tikkie foute taal?!

Taalgrapjes in gebarentaal, dat wilde ik zien natuurlijk. Ik spreek geen woord gebarentaal, alleen applaudisseren gaat prima. Een paar grappige gebaren erbij leren, dat leek mij wel wat. Maar na het zien van dit filmpje aarzelde ik toch wel even. Het gebaar voor ‘Amerika’ bijvoorbeeld, een wapperende gestreepte vlag. Met twee al dan niet opgestoken duimen: de Twin Towers. Een grapje, volgens de vertelster. Mmmm… Het gebaar voor ‘Duitsland’ werd niet eens als een grapje aangekondigd: de letter D en een gebaar dat de soldatenhelm voorstelt… mmm…. Ik zag het Basil Falwty zo maar van harte gebruiken, paste prima in de beroemde aflevering van Fawlty Towers. Leerzaam filmpje, over de gebarentaal, dat wel dus. Maar mijn gevoel voor taalhumor is het niet.

Zie hier het filmpje, krijg het niet in dit bericht geplakt…

Schuitje varen, kansrijk concept bedenken

Omdat het bloed nu eenmaal kruipt waar het niet gaan kan… ik heb me gemeld als bestuurslid van de wijkvereniging. Stel je toch eens voor dat ik me zou gaan vervelen! Zonder dollen, ik ben tenslotte ooit in de gemeenteraad beland uit betrokkenheid bij mijn leefomgeving, en die drijfveer is echt niet verdwenen nu ik niet meer in die raad zit.

En zo ontving ik een oproep om mee te denken over hoe de gemeente het best gebiedsgericht kan gaan werken. Met de prachtige zin in de vragenlijst die we van tevoren kregen: ‘Uw medewerking is het begin van een zoektocht naar een kansrijk concept voor Stichtse Vecht’. Een kansrijk concept voor Stichtse Vecht, daar was ik natuurlijk in de raad van Maarssen ook al volop bij betrokken. Kortom: zoiets kun je toch niet weigeren.

Inschepen dus: de bijeenkomst was op een schip dat over de Vecht voer. Volgens de wethouder waren er 76 inwoners aanwezig, prima opkomst. Slim, zo’n bijeenkomst op een schip, geen ontsnappen mogelijk natuurlijk. Ik had die behoefte niet trouwens, het werd een leuke en interessante uitwisseling van ideeën en ervaringen over wijkcommisies, communicatie en transparantie (vooral het gebrek eraan…). Hoe groot moet een gebied eigenlijk zijn? En wie krijgt welke verantwoordelijkheid? Heldere communicatie – vooral van de gemeente – en legitimiteit van bewonersorganisaties (wie vertegenwoordig je eigenlijk?) waren zo ik het hoorde scheepsbreed de belangrijkste gespreksonderwerpen.

De wethouder van dienst meldde aan het eind nog wel dat de gemeente de komende jaren miljoenen moet bezuinigen, en dat wij daar een volgende keer ook over mogen meedenken. Voor een kansrijk concept om niet failliet te gaan…

Stemmingmakerij in kwaliteitsmedia

Een kort berichtje: in Maleisië wordt een leraar verdacht van het doodslaan van een leerling. Het 7-jarige jongetje had geld gestolen van een klasgenootje. De laraar heeft de jongen vastgebonden en mishandeld. Afschuwelijk. Ik hoorde het op het ANP-radionieuws en las het vanmorgen in de Volkskrant. Kwaliteitsmedia, geen Pownieuws of Telegraaf. En toch sloop er in de berichten een woord dat mij enorm stoorde: beide media melden terloops dat het ging om een islamitische school. Waarom zouden ze dat gedaan hebben? Moeten op islamitische scholen  kinderen die stelen doodgeslagen worden?

In Maleisië is volgens Wikipedia 60,4% van de bevolking islamitisch. Is het dan vermeldenswaardig dat het om een islamitische school ging? Wat is de nieuwswaarde? Wreedheid is niet religie-gebonden. Het is afschuwelijk dat mensen kinderen die aan hen zijn toevertrouwd, mishandelen. Op welke manier dan ook. In welke levensbeschouwing dan ook.

Tussen droom en daad…

Poëzie is een krachtig instrument, mits goed gebruikt. Kwestie van het juiste gedicht op het juiste moment. Vraag maar aan Mandela, die een gedicht van Ingrid Jonker voordroeg voor het Zuid-Afrikaanse parlement. Het moralistische ‘Jantje zag eens pruimen hangen’ van Hieronymus van Alphen, had de gewraakte rechter Verpalen misschien best bij het vonnis kunnen voordragen. Als inderdaad de graai-suggestie van ‘aan een boom zo volgehangen, mist men vijf, zes pruimen niet’ inderdaad de strekking van het vonnis is. Volgens Verpalen bedoelde hij er iets anders mee: het ging om de verdenking in de zaak.

De wrakingskamer vond dat het voorlezen van het gedicht ‘in feite geen enkele functie had’. Da’s natuurlijk een andere zaak: wat is het nut van poëzie? In het huidige politieke klimaat is het alleen een linkse hobby (behalve in het Concertgebouw natuurlijk. Al die parelkettingen en chokers…). Kan Coster niet iedere dag een mooi, toepasselijk gedicht mailen naar iedereen in vak K?

Voor de poëzieminnende rechter rest Elsschot: tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren. En wrakingskamers.