Provinciaals pragmatisme

Je zal maar als lijsttrekker van een Eerste Kamerfractie geïnterviewd worden bij Radio 1 en niets te melden hebben… En dan lezen de interviewers je naam nog verkeerd voor ook en gooien ze alle jaartallen door elkaar. “Meneer van den Hoven”… “Het is Hoeven”. Zo dus… Aandacht voor de Onafhankelijke Senaatsfractie, namens provinciale politieke partijen nu met een zetel vertegenwoordigd in de Eerste Kamer.  Dan komt de vraag: “Waar staat uw fractie eigenlijk voor?” Na een korte maar toch ietwat pijnlijke stilte: “Voor de belangen van de provincies.” Daar letten de andere partijen natuurlijk helemaal niet op. Lullig ook dat er geen fractie is voor de lokale partijen, hoe worden de gemeenten nu vertegenwoordigd? De OSF beoordeelt alles op het  belang voor het land, meldde Van den Ho, eh Hoeven. Dat doet verder natuurlijk ook geen enkele partij.

Gelukkig kijkt de GroenLinksfractie wel vanuit principes en idealen naar het werk van de Eerste Kamer. En dat is maar goed ook, met dit kabinet. Want dit land kan groener en socialer. Stem met je groene hart dus!

Vrijheid…?!

Iemand zei een keer: ‘hoe meer vrijheid er in de naam van een partij voorkomt, hoe meer zorgen je je moet maken’. Dat blijkt nu maar weer eens, nu volgelingen van de PVV Vara-medewerkers bedreigen vanwege een anti-Wilders-cartoon op Joop.nl. De cartoon is nu zelfs van de site gehaald. Wat een griezelige ontwikkeling. Niet dat ik de cartoon bijzonder smaakvol vond, integendeel, maar waarom zou ‘ie erger zijn dan een profeet met een bom in zijn tulband?

Dat de PVV met twee maten meet, wordt regelmatig duidelijk. Dat zo veel mensen dat kennelijk logisch en juist vinden, baart mij enorme zorgen.

Niet doen. Ik herhaal: Niet Doen!

Ik zie het voor me, net Koefnoen: een creatief team (mannen met hippe brillen rond een pingpongtafel) brainstormt over een campagne om meer jongeren naar de stembus te lokken, opdracht van de provincie Overijssel. Eureka, het is eigenlijk heel simpel: jongeren moet je vooral niet vertellen wat ze moeten doen. Zeg gewoon wat ze niet moeten doen! Dan doen ze het juist! Kijk maar naar alchohol en softdrugs. Niet doen, zeggen pappa, mamma en de overheid. En daar gaan ze hoor. En dus kwam er een provinciale campagne die jongeren oproept om vooral niet te gaan stemmen.  Voor het vriendenprijsje van € 250.000. Verwarring alom: ambtenaren in de gemeente Zwartewaterland (wáár???) hebben de campagneposters meteen weggehaald. Je zal toch jong zijn in deze gemeente. Dan mag je niet eens lezen wat je van de provincie vooral niet moet doen…

Bron: Binnenlands Bestuur

VVD-leuzeralij

Wie stelt, bewijst. Behalve in verkiezingstijd (en bij de PVV natuurlijk ook daarbuiten). Wie bedenkt toch die idiote verkiezingsleuzen van de VVD? Hermans stond met zijn mond vol tanden toen hij bij een debat de vraag kreeg wat de partij toch bedoelt met: ‘een koe in de wei is ook natuur, zeker nu’? Probeer dat maar eens te onderbouwen… onbegonnen werk. Er spatten meer stijlbloempjes van de verkiezingsborden. Wat te denken van ‘minder overheid is minder belastingen’? Tja… minder asfalt storten is ook minder belastingen. Minder JSFplannen betekent ook minder belasting. En los daarvan: minder overheid betekent natuurlijk niet zonder meer minder belasting. Nog zo eentje: ‘auto’s veroorzaken geen files, slecht beleid wel’ Ach gut, die arme auto’s. Krijgen zo maar de schuld. Eens raden welk goede beleid dan voor minder files zou zorgen… meer asfalt? Daar draait de belastingbetaler toch ook voor op? Kortom: een oordeel over deze leuzelarij in argumentatietheoretische termen: kul met een rietje.

Ben je nou helemaal ruilverkaveld

Fijn leesvoer: ‘De laatste fase, de rekening Lijst der Geldelijke Rekeningen’. De laatste Umberto Eco? Dan Brown? Helaas, het is een brochure van de overheid, de dienst Landelijk Gebied om precies te zijn. In het voorwoord meldt de voorzitter van deze dienst (uitbundig lachende man op de foto) “De materie die in deze brochure aan de orde wordt gesteld is niet makkelijk.” Kan ik van harte beamen. Er volgen pagina’s met landinrichtingsjargon, over nutschatting en puntwaarden, objectieve (ontsluiting) en subjectieve (verkaveling) factoren, geen chocola van te maken.

Na een grondige studie blijkt: wij wonen in een ruilverkavelinggebied. Het Noorderpark is ingericht, daarvoor zijn boerderijen verplaatst, er zijn bossen aangelegd, kortom: prachtig. Project afgelopen, tijd voor de eindafrekening. Omdat uit de brochure viel op te maken dat er voor huiseigenaren niets te verrekenen zou vallen, hebben we de voorlichtingsavonden over de moeilijke materie laten schieten. Het was toch niet de bedoeling om met individuele vragen te komen, liet de vrolijk lachende voorzitter in zijn voorwoord weten.

Per aangetekende post (helaas in Maarssen op te halen bij het postagentschap in de slagerij… die geur… bah, maar dit terzijde) kwamen twee eveneens onbegrijpelijk brieven over onze eindafrekening volgens De Lijst. Wat blijkt: de komende 26 (!) jaar ontvangen wij €14 pp per jaar van de gemeente als landinrichtingsrente. Kennelijk zijn wij iets kwijtgeraakt bij de verkaveling?! Wonderlijk… Een stukje tuin dat op een eerdere kaart niet meer van ons was, is na een telefoontje door een zeer aardige man (niet die van de foto) weer aan ons teruggeregeld. We hadden weliswaar verzuimd om bezwaar aan te tekenen tegen een eerdere onbegrijpelijke serie brieven (totaal langs ons heengegaan), maar dit was hun fout, aldus de Noorderparkmeneer. Zo kan het dus ook, gelukkig. Blijft het raadsel: waar hebben wij deze nieuwe inkomstenbron aan te danken? Ik denk dat ik de meneer nog maar even bel…

Smile! De deurwaarder!

Gerechtsdeurwaarders zijn minder populair dan parkeercontroleurs en belastinginspecteurs… hoe ‘frame’ je dit beroep? Zijn het beulen die mensen zo maar uit hun huis zetten of zijn het de mensen die zorgen dat mensen die diensten verlenen, hun rekeningen betaald krijgen? Kwestie van perspectief…

Vijf jaar lang was ik de ‘hoftrainer’ van de deurwaarderopleiding. Toen ik daarvoor gevraagd werd (jazeker, de naam werd genoemd), schoten ook mij alle vooroordelen door het hoofd. Gelukkig heb ik het toch gedaan, ik heb vijf leuke en leerzame jaren gehad met enorm leuke studenten.

De communicatietrainingen gingen eigenlijk allemaal over slechtnieuwsgesprekken en omgaan met weerstand. Niet vreemd natuurlijk, gezien het beroep en het imago. In het stagejaar, als de studenten zelfstandig als deurwaarder werken, was (of is, dat weet ik eigenlijk niet meer…) de heftigste training: omgaan met agressie. Voor mij misschien wel de mooiste om te doen, juist omdat te leren is hoe je agressie vaak kunt voorkomen of wanneer het moment is om voor je eigen veiligheid te kiezen en weg te gaan.

Helaas is agressie lang niet altijd te voorkomen. Voorbeelden te over, helaas. En helaas hoorde ik maar al te vaak dat de politiek niet, laks of laat reageerde. Terwijl deurwaarders toch ook hun werk doen als openbaar ambtenaar, ‘in naam der koningin’ zelfs. Om agressie aan de kaak te stellen, zijn er nu tien deurwaarders op stap met een mini-camera. Om vast te leggen wat er gebeurt en hopelijk ook met een preventief effect. Ik ben heel benieuwd wat dit experiment oplevert. Het gaat wel ver. Want geweld is nog steeds wel de uitzondering, niet de regel. Of zou de camera alleen op en aan gaan bij beruchte debiteuren (de meeste deurwaarders kennen hun pappenheimers wel)?

Ik hoop dat er snel twee dingen gebeuren. Ten eerste: deurwaarders worden in dezelfde rijtjes genoemd als ambulancepersoneel, brandweer- en politiemensen (is geweld tegen hen erger?!). En ten tweede: meer trainingen. Geloof je mij niet, vraag het dan maar aan de oud-deelnemers!

Dagje debatjureren

Een mening hebben is makkelijk. Iedereen heeft meningen. Van ‘Het is snertweer’ tot ‘Er is niets aan de hand met het klimaat’ en erger… Een mening beargumenteren is al moeilijker. “O ja?”, “Hoezo”, “Waarom”. Lang niet iedereen voelt zich geroepen om een mening ook te onderbouwen. “Daarom”, “Het is gewoon zo”, “Iedereen weet toch…”. In een goed debat gaat het er niet alleen om dat je een mening hebt en die goed weet te onderbouwen, maar dat je ook nog eens een neutrale derde partij overtuigt. In een debatwedstrijd is dat de jury.

Vandaag was ik jurylid bij het MBO-debattoernooi, georganiseerd door het Nederlands Debatinstituut. Een prachtige kans om jongeren aan het debatteren te zien en te horen, over stellingen waar ze door de organisatie verplicht voor- of tegenstander van waren. Spannend, ik had geen idee wat ik aan niveau en inzet kon verwachten. Nou… ik was onder de indruk! Aansprekende betogen. Soms prachtig gestructureerd en met gelabelde argumenten, volgens het boekje. Ook kwamen er prachtige pathosstrategieën voorbij: vergelijkingen (over juryrechtspraak: “Je gaat toch ook niet naar de groentenboer als je ziek bent”), emotionele beroepen op de jury (“U zult maar iemand kennen die door een dronken chauffeur is doodgereden!”). Hier en daar een black out en opspelende zenuwen, maar over het algemeen bleven dat soort ongemakken uit. Menig gemeenteraadslid kan hier een puntje aan zuigen. Petje af voor deze MBO’ers!

Maatschappijvisie en Maatschappijleer

Friesland, 2011. Docenten aan middelbare scholen zijn omstreden omdat zij voor de PVV op de provinciale kandidatenlijst staan voor de komende verkiezingen. Een docent, overgestapt van de SGP (al even tolerant), geeft het vak Maatschappijleer. Tja. Die legt pubers uit hoe de maatschappij in elkaar zit. Anno 2011. Hoe de politiek werkt, de rechtspraak, en al die andere dingen waar de PVV zo hoog van opgeeft.

Den Haag, midden jaren ’80. Op het keurige Sint Janscollege geeft een omstreden man Maatschappijleer: Hans Janmaat. Hij verdwijnt een tijdje voor de CD naar de Tweede Kamer (jongere lezers; niet voor een compact disc, maar de Centrum Democraten. Nog jongere lezers: zoek even op wat een cd ook al weer was). Die van de “Landgenoten” en de bloemstukken (geen foto op mijn blog, maar google even voor een illustratie). Na de volgende verkiezing moest de school hem weer inroosteren. Ooit heb ik dus Maatschappijleer gehad van een erkend racist. Tenminste: volgens het rooster. Er moest altijd wel een schoolkrant gemaakt worden, veel belangrijker. Gaf het ophef? Ik kan het me niet herinneren. Geen demonstraties. Geen verontruste ouders. Ook niets in de schoolkrant… Het cordon sanitaire strekte kennelijk tot ver buiten de politiek.

De PVV heeft meningen die in de tijd van de CD nog absoluut ‘not done’ waren. Moeten we het gewoner vinden? Ik hoop van harte van niet. Een docent die in een politieke nevenfunctie hele bevolkingsgroepen buitensluit, hoort geen Maatschappijleer te geven.

Ssssssst(iltegebied)

Dat ik niet meer in de raad zit, betekent niet dat ik het nieuws over mijn leefomgeving niet meer in de gaten houd. Zeker het prachtige natuurgebied waar ik middenin woon, wil ik graag nog steeds helpen beschermen! Ja, inwoners van Utrecht, wisten jullie dat er een Natura2000-gebied pal naast de stad ligt? De Oostelijke Vechtplassen. Dat ligt voor het grootste deel in Noord-Holland, voor een piepklein puntje in de provincie Utrecht. Dat ook nog eens stiltegebied is en vlak naast een waterwingebied ligt. Waar het schoonste zwemwater te vinden is. Juistem: mijn dierbare Molenpolder!

foto: vliegveld Hilversum

Een bedreiging van de stilte is het vliegveld Hilversum. Op een zaterdag is het meestal al moeilijk om jezelf te horen denken bij de Tienhovense plassen, omdat er allemaal XL-bromvliegen boven je hoofd cirkelen. En dan wilde de gemeente Hilversum ook nog eens de banen verleggen en verharden, voor een langer vliegseizoen, voor meer en voor zwaardere vliegtuigen. Daar gaat je stiltegebied… Gelukkig lijkt het tij gekeerd: het gaat niet door. Zie de website van de NMU. Voorlopig in ieder geval. Blijven opletten dus!

Verkiezingsborden: st….

De verkiezingsborden staan weer klaar om beplakt te worden! Sterker nog, er zijn al weer posters van die dingen afgespoeld en gewaaid… Sneu voor de plakkers die er vroeg bij waren… Zo heb ik verwonderd staan kijken naar een bord waar een poster op hing met de kreet ‘ST’. Parij voor de Stilte? Een bord verder werd dit raadsel opgelost: de SP is weer een echte proteST-partij geworden. ‘Prote’ was van het bord gewaaid… De VVD heeft de goude oude posters weer van stal gehaald, de vertrouwde blauw-oranje letters met de kreet ‘Juist nu’. Dat ‘nu’ blijft dus in hun ogen actueel. Terwijl je juist nu toch geen VVD zou moeten kiezen als de toekomst je lief is… maar dat ik Kies voor de Toekomst, mag geen verrassing zijn toch .