Ik schrijf over mijn stokpaardjes: politiek, duurzaamheid, taal, communicatie, retorica en training. Alles op persoonlijke titel.
Een selectie van mijn blogs verschijnt ook op de website van De Helling, het wetenschappelijk bureau van GroenLinks: bureaudehelling.nl.
Reacties welkom!
Ik vind het leuk als je reageert, maar wat ik niet gepast vind verwijder ik zo snel mogelijk. Da's het voordeel van een eigen site ;) Je kunt ook reageren op twitter en facebook natuurijk.
Het wordt steeds duidelijker: politieke voorkeur lijkt ingebakken. De Volkskrant meldt in een kort artikel (zie Politieke hersenen) het resultaat van recent hersenonderzoek: ‘Mensen die zichzelf rechts vinden, hebben meer geprononceerde amygdalae – de amandelvormige kernen in de hersenen die verbanden leggen tussen informatie van verschillende zintuigen en emotie. Linkse mensen hebben juist een dikkere cortex cingularis anterior, het deel dat betrokken is bij verwerking van emotionele prikkels.’
Eh, ja, dus, want, dus, nou? Wat betekent dit? Heeft het te maken met het onderzoek naar links-rechts en empathie, zie mijn eerdere blog? Heeft het te maken met de grote bangmakerij en de verrechtsing? De amygdalae is tenslotte het ‘reptielenbrein’, dat is ingesteld op vechten of vluchten. Je kunt nu zelfs per sms vragen of je wijk wel veilig is. Geen idee wat voor informatie je dan krijgt, ik heb ‘ze’ niet de lol gegund om het uit te proberen. Maar dit terzijde.
Goede voornemen 1: snel verder lezen in The Political Brain!
Sinds ik bij GroenLinks werk, werk ik met het ‘lijstjessysteem’ van Getting Things Done. Heel streng in de leer ben ik niet geloof ik (het is nogal een systeem…), maar sommige dingen zijn heel fijn. Vooral fijn: ‘getting things postponed’ en ‘getting things off your mind’, oftewel: lijstjes van dingen die nog niet hoeven of waarvoor je nog wacht op anderen. En leuk: naast To Do-lijsten Tadaa-lijsten bijhouden. Oftewel: vier je successen!
Het einde van het jaar is een mooi moment voor reflectie. De vragenlijst van GTD-goeroe David Allen is daarbij erg handig:
Wat was je grootste succes in 2010?
Wat was de slimste beslissing die je hebt genomen in 2010?
Welk woord omschrijft het beste hoe je 2010 ervaren hebt?
Wat was de belangrijkste les die je hebt geleerd in 2010?
Wat was het meest liefdevolle wat je hebt gedaan in 2010?
Wat is je grootste onvoltooide project van 2010?
Over welk ding wat je hebt afgerond ben je het meest tevreden?
Welke drie mensen hadden de grootste impact op je leven in 2010?
Wat was het grootste risico dat je in 2010 hebt genomen?
Wat was de grootste verrassing in 2010?
Welke belangrijke relatie is het meest verbeterd in 2010?
Welk compliment had je willen ontvangen in 2010?
Welk compliment had je willen geven in 2010?
Wat heb je nog meer nodig of wat wil je nog meer zeggen om 2010 af te kunnen sluiten?
Ik ga jullie niet vermoeien met mijn antwoorden op deze vragen. Laat ik het erbij houden dat 2010 een hoog achtbaan-gehalte had. En omdat het zo makkelijk is om aan de minder geslaagde episodes te denken, is een Tadaa-lijst een prachtige manier om het jaar positief af te sluiten.
‘De ‘linksmensch’ heeft meer oog voor de ander’, kopt De Pers. Een veronderstelde algemeen menselijke reflex bleek niet zo algemeen te zijn als gedacht werd: dat mensen, al is het maar even, de blik volgen van hun gesprekspartner als deze even een andere kant op kijkt. Mensen met een conservatieve politieke voorkeur deden dit niet! ‘Linksmenschen’ zijn nieuwsgieriger, zijn minder bang voor onzekerheid en veranderen, onder druk van de omgeving, gemakkelijker van standpunt, aldus De Pers. Wie het boek ‘The political brain’ heeft gelezen, moest al tot de conclusie komen dat het echt een illusie is dat je politieke tegenstander te overtuigen is. Onze politieke voorkeur is diep verankerd in de grijzen cellen.
Een nieuwe truc voor campagnevoerenders, handig voor de komende verkiezingen op 2 maart. Spreek iemand aan, en laat je blik even afdwalen. Laat iemand meekijken wat de ander doet: kijkt ‘ie mee of niet? En kijk dan of het een potentiële kiezer is voor jouw partij.
In de statistieken zag ik dat mijn blog van 7 maart veel gelezen wordt, over politieke partijen als vorm van kiezersbedrog. Heb ik zelf ook nog maar een keer gedaan. Potjan, had ik toch met Hup Molenpolder de raad in gemoeten… En het maakt de 81 stemmen (had eerst zetels getypt, mocht ie willen) van degene die een GroenLinks-zetel in gaat nemen des te wranger.
Dat was ‘m dan: de laatste vergadering van de gemeenteraad van Maarssen. Helemaal in stijl met de nodige heftigheid, speeches en lintjes voor de oudgedienden onder de afscheidnemers.
Twee formele agendapunten: de notulen van de vorige keer en het goedkeuren van het onderzoek van de geloofsbrieven van de nieuwe raad. Met de opmerking ‘het onderzoek wel ja’ is de raad akkoord gegaan. Want er was nog wel wat inspiratie voor amendementen… Gezien de ontwikkelingen waren er ook een paar ‘ongeloofsbrieven’ bij. GL-fractievoorzitter Albert Gemke was er helder over in zijn toespraak: ongeloof over het feit dat ook – zelfs? – bij GroenLinks baantjesjagers ten koste van de partij in de raad kunnen komen. Met 81 stemmen maar liefst .
Er waren meer heftige momenten. De fractievoorzitter van de PvdA die een bewogen betoog hield hield over de gang van zaken rond de burgemeesterrel en de gevolgen voor haarzelf en haar fractie. In niet mis te verstane woorden nam ze afstand van de actie van de wethouder. Die gewoon in de raad gaat zitten, tussen de scherven van het slagveld dat hij heeft aangericht. Zelfs de landelijk voorzitter van de PvdA had in een blog geen goed woord over voor wat er gebeurd was… op naar fractie 14?
Door mijn verkoudheid was het ‘grondwaterpeil’ al behoorlijk hoog, en met zo veel lieve woorden van zowel burgeMirjam als Albert hield ik het niet droog. Een wrang afscheid. En nu is het afgesloten. Geen blogs meer over de Maarssense soap dus. The end.
Goed nieuws voor de nieuwe gemeente: burgemeester Mirjam van ‘t Veld wordt toch waarnemend burgemeester van de nieuwe gemeente Stichtse Vecht. Een goede zet van de Commissaris en vooral een dappere van Van ‘t Veld zelf. Ze zal tenslotte dan op zijn minst nog een paar maanden moeten samenwerken met die personen die geprobeerd hebben om haar juist uit dit ambt te houden. Een van hen, de lijsttrekker van de VVD, zou gezien de verkiezingsuitslag zo maar in het college kunnen komen. Hij was de meest deemoedige tijdens het debat over ‘de brief’, maar heeft niet laten weten dat hij niet (meer) achter de inhoud staat. De kans dat de oud-wethouders / mede-ondertekenaars weer in het college komen, is gezien de uitslag te verwaarlozen. Zelf ben ik benieuwd of ze nog wel de raad in gaan, na deze electorale afstraffing.
Ik hoef dat in ieder geval niet meer mee te maken. Nog meer commotie binnen GroenLinks, zie eerdere blog en nu de persverklaring van de partij (werkt de link niet, zie dan http://www.deweekkrant.nl/artikel/2010/november/30/van_der_kaaij_wil_zetel_in_groenlinksfractie_260). Nu een van de drie de afspraak geschonden heeft (alledrie terugtreden), is er geen reden meer om mijn zetel niet in te nemen. Op één na: is het goed voor mijzelf. Ik heb met pijn in het hart besloten dat dat niet zo is. Een beter verhaal heb ik er niet bij. Nog maar weer eens een keer sorry dus.