Na een intensieve periode van een half jaar heb ik vorig weekend een leergang over Geweldloze Communicatie afgesloten. Voor wie het nog niet kent: het heet wel zo, maar eigenlijk is ‘verbindende communicatie’ een vlag die de lading volgens velen beter dekt. ‘Geweldloos’ klinkt wel erg knuffelig, terwijl de methode juist eerder uitgaat van ‘griezelig eerlijk zijn’.
Volgens the Center for Nonviolent Communication: ‘Simply put, Nonviolent Communication (NVC) is a way of relating to ourselves and others, moment to moment, free of past reactions. By learning to identify your needs and express them powerfully, as well as to bring understanding to the needs of others, you can stay connected to what is alive in you and create a life that is more fulfilling.’
Het is dus een manier van kijken naar menselijke interactie en de strategieën die iedereen heeft om aan zijn of haar behoeften te voldoen. Door die behoeften centraal te stellen, zie je dat er meer wegen naar Rome zijn, meer en vaak ook betere strategieën om te zorgen voor wat je nodig hebt. Dit stelt je in staat om oordelen (vaak veroordelingen) en emoties los te laten.
Een van mijn drijfveren om mij in NVC te verdiepen, is om te onderzoeken hoe verbinding mogelijk is in de politiek. Juist nu, nu polarisatie de boventoon voert. Ik werd dan ook heel blij van het artikel van Femke Halsema over dit onderwerp: Politici, polariseer het land niet kapot! Grappig dat ik een reactie kreeg van een gemeenteraadscollega toen ik twitterde over mijn opleiding: ‘Nu nog toepassen’. Ben benieuwd welke behoefte achter deze opmerking school.
Meer weten: zie de website van the center for nonviolent communication en ik maak ook graag reclame voor Martin van der Meulens Ai-Opener, waar ik mijn opleiding heb gevolgd.
.
